Филипик Вардан

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Филипик
Византиски император
Владеење 711– 3 јуни 713
Починал(а) 713
Претходник Јустинијан II
Наследник Анастасиј II
Татко Никифор
Дваесетгодишна анархија
Хронологија
Леонтиј 695–698
Тибериј III 698–705
Јустинијан II 705–711
со Тибериј совладетел, 706–711
Филипик Вардан 711–713
Анастасиј II 713–715
Теодосиј III 715–717
Наследување
Претходела
Ираклиева династија
Следела
Сириска Династија


Филипик Вардан (грчки: Φιλιππικός Βαρδάνης) бил византиски император кој владеел во периодот од 711 до 713 година.

Филипик бил син на аристократот Никифор, кој бил од ерменско потекло.[1]. Потпирајќи се на поддршката на монотелистката партија, тој покажал претензии кон тронот при избувнувањето на првото големо востание против Јустинијан II. Тоа довело до негово заточение во Кефалонија од Тибериј III Апсимар и потоа до неговото второ заточение, по наредба на Јустинијан II во Херсон. Таму Вардан го прифатил името Филипик и успешно ги потикнал жителите на бунт со помош на Хазарите. Бунтовниците го опсаднале Константинопол и Јустинијан II побегнал (набргу потоа бил убиен од политички причини, неспособен да собере приврзаници во провинциите). Филипик на тој начин се искачил на тронот.

Меѓу првите негови дејствија биле соборувањето на Кир Цариградски и негова замена со Јован VI Цариградски, член на неговата секта и повикувањето кон conciliabulum на источните епископи. Филипик ги поништил каноните на Шестиот Вселенски собор како убеден монотелист. Во одговор на тоа Римската црква одбила да го признае новиот император и патријархот.

Во меѓувреме, бугарскиот хан Тервел пристигнал пред ѕидините на Константинопол во 712 година. Кога Филипик ја префрлил армијата за да го контролира Балканот, Омејадскиот калифат на чело со Ал-Валид I започнал напади против слабата заштита во Мала Азија.

На крајот на мај 713 година Опсикијските војници се побуниле во Тракија. Некои од нивните офицери успеале да влезат во царската палата и да го ослепат Филипик на 3 јуни 713 година. Тој бил наследен за кратко од својот главен секретар Артемиј, кој бил прогласен за император под името Анастасиј II.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Charanis, Peter (1959). Ethnic Changes in the Byzantine Empire in the Seventh Century. „Dumbarton Oaks Papers“ (Dumbarton Oaks) 13: 23–44. doi:10.2307/1291127. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]