Прејди на содржината

Тибериј III Апсимар

Од Википедија — слободната енциклопедија
Тибериј III
Цар на Византија
Солид на кој е прикажана бистата на Тибериј III, со копје и штит
Византиски цар
На престол698–705
ПретходникЛеонтиј
НаследникЈустинијан II
Роден(а)можно е Памфилија[1]
Починал(а)15 февруари 706
Цариград
Полно име
Тибериј
ДинастијаИраклиева династија

Тибериј III (15 февруари 706 )[2] — Византиски цар од 698 до 21 август 705.[3] Иако неговото владеење билвоглавно успешно, особено во спречувањето на арапската закана на исток, тој бил соборен од поранешниот цар Јустинијан II и последователно погубен.

Доаѓање на власт

[уреди | уреди извор]

Тибериј бил германски поморски офицер од областа Памфилија и веројатно првично бил именуван Апсимар[4] кој се издигнал на позиција на друнгариј на Кибирјанската тема.[5] Тој учествувал во неуспешниот поход за повторно освојување на Картагина во 698 година. Како адмирал Јован Патрицијот се повлекол од Картагина до Крит, флотата се побунила, го соборила и убила нивниот водач,[5] и о избрале Аспимар за негова замена.[6] Тој го менува своето име во Тибериј,[7] Апсимар испловил кон Цариград кој во тие моменти страдал од чума и го опсадил.[7]

Неговиот бунт ја привлекол поддршката на Зелената фракција,[6] како и делови од копнената армија и царската стража, аи службеници кои му биле лојални и му ги отвориле портите од градот и го прогласиле за цар, по што неговите војски го пљачкосале градот.[7] Кога цврсто се воспоставил на власт, наредил на соборениот цар Леонтиј да му се отсече носот, и му наредил да се замонаши во манастирот Псаматион.[6] Леонтиј исто така го осакатил неговиот претходник Јустинијан II три години претходно.[4]

Владеење и соборување

[уреди | уреди извор]

Како цар, Тибериј III направи тактичка одлука да ја занемари Африка, каде Картагина дефинитивно била изгубена.[5] Наместо тоа, тој го назначил својот брат Ираклиј како моностратег на истокот, кој првично ги утврдил копнените и поморските одбранбени структури во Анадолија[6] пред да го нападне Омејадскиот калифат под водство на Абд ел-Малик, каде имал помали победи додека го ограбувал северот на Сирија во 700 и 701 година.[8] Тој подоцна нападнал и за одреден период окупирал територија во Ерменија, додек пак арапските угнетувачи во 703 и 704 година биле изгонети од Килкилија при што арапите имале тешки загуби.[6]

Успехот во војувањето се постигнал на тој начин што Тибериј се обидел да ја зајакне воено империјата преку реорганизавија на асминистрацијата.[5] Тибериј тогаш своето внимание го насочил кон островот Кипар, кој бил недоволно населен од времто на владеењето на Јустинијан II.[1] Тој испратил пратеници до калифот на Дамаск, барајќи ги назад кипарските заробеници кој биле заробени во близина на Мраморното Море, и со тоа ги населил повторно во нивните родни места. Ја зајакнал одбраната на островот и истовремено го зголемил бројот на војниците во гарнизонот со војници од Таур.[1] Тој исто така ја преорганизирал и Кибирјанската тема[1] и ги поправил пморските ѕиддини на Консантинопол.[2]

Дома, негово единствено познато дејство било протерувањето на Филипик Вардан, син на значааен патрициј, на островот Кефалонија.Филипик, иден цар, сонувал дека неговата глава е засенета од орел, нешто што Тибериј го проторкувал дека тој планирал бунт против него.[9]

Во меѓувреме, во 704 година, Јустинијан II избегал од неговиот прогон во Херсон,[5] кај, Бусир Главан.[10] барајќи помош од казарите. Јустинија повел казарска армија во Цариград. За три денови, Јустинијан се обидел да ги убеди граѓаните на Цариград да ги отворат портите, но било залудно.[11] Во меѓувреме, неговите војски откриле одамна напуштен воден довод под градските ѕидини, низ кој Јустинијан и неколку од неговите поддржувачи успеале да влезат во градот.[12] Дознавајќи дека Јустинијан се приближил во Цариград во ноќта, Тибериј побегнал во Витинија каде успешно избегнувал да биде заробен неколку месеци.[13]

Со неговото заробување, Тибериј, заедно со неговиот брат Ираклиј и претходниот цар Леонтиј,[2] биле парадирани во синџири низ градските улици и биле донесени пред Јустинијан на Цариградскиот хиподром.[13] Таму, пред навивачка публика, носот на Тибериј бил отсечен. Јустинијан ги ставил своите стапала над вратовите на Тибериј и Леонтиј на симболичен начин претставувајќи го покорувањето пред да нареди двајцата да бидат обезглавени.[5] Тиберовиот брат, Ираклиј, и многу од воените водачи кои биле под негова команда биле бесени последователно.[14]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. 1 2 3 4 Bury, pg. 356
  2. 1 2 3 Kazhdan, pg. 2084
  3. ↑ Dumbarton Oaks, pg. 624
  4. 1 2 Canduci, pg. 200
  5. 1 2 3 4 5 6 Moore, Tiberius III
  6. 1 2 3 4 5 Norwich, pg. 334
  7. 1 2 3 Bury, pg. 354
  8. ↑ Bury, pg. 355
  9. ↑ Bury, pg. 357
  10. ↑ Norwich, pg. 335
  11. ↑ Bury, pg. 360
  12. ↑ Norwich, pg. 336
  13. 1 2 Norwich, pg. 337
  14. ↑ Bury, pg. 361

Извори

[уреди | уреди извор]

Првични извори

[уреди | уреди извор]

Theophanes the Confessor, Chronographia.

Секундарни извори

[уреди | уреди извор]
  • Kazhdan, Alexander, уред. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6
  • Norwich, John Julius (1990), Byzantium: The Early Centuries, Penguin, ISBN 0-14-011447-5
  • Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8
  • Moore, R. Scott, "Tiberius III(II) (698–705 A.D.)", De Imperatoribus Romanis (1999)
  • Warren Treadgold, A History of the Byzantine State and Society (Stanford University Press, 1997) ISBN 0-8047-2630-2
  • Dumbarton Oaks, Catalogue of the Byzantine Coins in the Dumbarton Oaks Collection, Vol. II, Part 2 (1968)
  • Bury, J.B., A History of the Later Roman Empire from Arcadius to Irene, Vol. II, MacMillan & Co., 1889

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Тибериј III Апсимар
Роден(а): VII век Починал(а): 15 февруари 706
Владејачки титули
Претходник
Леонтиј		 Византиски цар
698–705		 Наследник
Јустинијан II
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Тибериј_III_Апсимар&oldid=5034793“