Подгорци

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Подгорци
Подгорци 01.jpg

Поглед на селото Подгорци од патот за Лабуништа

Подгорци се наоѓа во Republic of Macedonia
Подгорци
Местоположба на Подгорци во Македонија
Координати 41°15′33″ СГШ 20°35′44″ ИГД / 
Општина Општина Струга
Население 2160 жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 6336
Надм. вис. 800 - 1000 м
Слава Голема Богородица

Подгорци е село во Општина Струга.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Се наоѓа 14 километри од градот Струга, 2,5 километри од патниот правец Струга-Дебар. Населбата има ридскопланинска местоположба и претставува населба од збиен тип. Селото Подгорци е скоро споено со селото Лабуништа. Селата се веќе споени и нема голема оддалеченост меѓу нив. Многу куќи од селото Лабуништа се градат на територијата на селото Подгорци, и обратно.

Историja[уреди | уреди извор]

Историјата за ова население и населба е многу непозната и енигматична, скоро и да не се знаат корените, едноставно секоја фамилија си има своја сопствена историја.

Најстари траги и докази за постоењето на населбата датираат од времето на османлискиот период, во тој период населбата била со мешовит состав, за што тврдат Џамијата и црквата во населбата, кои се доста стари и се изградени за време на Османлискиот период.

Џамијата во населбата е изградена од страна на Османлиите, се смета дека е изградена во 17-ти век, потоа во 1903 година, според вградениот клесан камен во минарето, поради дотраеноста на градбата, имошен, старец кој сака да остане анонимен, со сопствени средства им платил на понеимашното население да ја обноват Џамијата, од тогаш Џамијата внатрешно, како и фасадата, заедно со некои други додавки и поправки, претрпела уште една обнова пред 20 години, последната измена Џамијата ја добила во 2003 година, кога е урнато старото минаре, кое било изградено во 1903 година и на негово место било изградено ново минаре.

Клесаниот камен кој е испишан на османлиски јазик, со персиско писмо, најпрво бил вграден во основата на старото минаре во 1903 година, но во 2003 година поради обновата на минарето, каменот беше изваден и вграден во ѕидот над влезот во Џамијата, каде што стои и ден денес. Во населбата постојат две стари гробишта, кои според надгробните споменици се Муслимански и датираат од 1800 па се до 30-тите години на минатиот век. Станува збор за сто и педесеттина гробови, кои имаат надгробни споменици испишани на османлиски јазик и персиско писмо. Во старите гробишта кои се наоѓаат на патот до месноста “Марул„ пронајдени се фамилијарните гробишта на Абдурахман Ага, чии надгробни споменици претставуваат вистинска уметничка вредност и реткост на просторите на кои се простирала Османлиската држава. Абдурахман Ага бил селски големец и вазал, потекнувал од населбата, починал пред 120 години. погребан е на наведеното место, каде се наоѓаат уште и гробовите на неговиот син, ќерка, сопруга и брат.

Црквата во населбата, исто така е изградена во периодот на османлиското владеење, црквата е изградена со дозвола (тапија) на султанот од Цариград. се смета дека е стара околу 150 години.

Други податоци во врска со историјата на населбата, за која сите околности тврдат дека е доста стара, засега не постојат или стојат неоткриени и се жртва на забот на времето, тоа е така поради вековната темнина во која живеело населението во населбата, се занимавале со примитивно земјоделство и сточарство, подоцна со гурбетчиство и занаетчиство, со што биле далеку од перодршката и хартијата, поради што останала непозната историјата.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Економијата во населбата е доста развиена, покрај тоа што сепак претставува селска населба, има преку 100 регистрирани фирми со постојана работа.

Население[уреди | уреди извор]

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 2.160 жители. Следува табела на националната структура на населението[1]

Националност Вкупно
Македонци 376
Турци 564
Роми 0
Албанци 573
Власи 7
Срби 0
Бошњаци 41
Други 599

Во селото, според пописот од 2002 година, се зборувале следниве јазици како мајчини[2]:

јазик зборувачи
македонски 1.995
албански 89
турски 22
босански 1
останати 53

Според пописот од 2002 година, во селото се застапени следните религии:

религија население проценти
муслимани 1.792 82,9 %
православни 312 14,4 %
останати 56 2,59 %

Родови[уреди | уреди извор]

Селото Подгорци во целост е населено со Македонци од муслиманска и православна христијанска вероисповед.

Македонски православни родови во Подгорци се: Маринци (слават Св. Ѓорѓи - зимен) се староседелци, а една нивна родовска огранка на крајот на XVIII век преминала во ислам и од нив потекнува селскиот род Сулејмановци; Чуруковци или Младеновци (слават Св. Никола); Стрезовци се смета дека имаат подачено потекло од околината на Булќиза во Албанија, а од кои потекнува писателот Јован Стрезовски; Бимбовци (слават Св. Никола); Бошнаковци; Куцкини (слават Св. Петка); Торбичковци; Србаковци или Пашовци нивниот предок Симо Србак бил донесен како младо момче заробено во војната (востанието) во Србија во 1813 година, а во селото го довеле претците на муслиманскиот род Муслиовци; Поповци (слават Св. Ѓорѓи - посен) е род кој дал 23 свештеници „сите со пушка убиени“ заедно со родовите Шкуртевци и Бојчевци порано сочинувале еден заеднички род; Стојановци или Ѓорговци се доселиле од селото Здрчани во Голо Брдо; Кукунешовци имаат влашко потекло и се доселиле некаде од Албанија[3].

Родови на Македонци-муслимани во Подгорци се: Сулејмановци се родовска гранка од старинечкиот православен род Маринци, од каде според предание еден брат поради некоја причина убил турски „таксилдар“, а кога дошле властите да го испитаат убиството, тој на главата ставил фес и изјавил дека е муслиман. Од овој род потекнувале и селските оџи, а долго време со православниот род Маринци се чувале како роднини; староседелски муслимански родови се и: Беговци; Садиковци; Мазниковци; Имеровци; доселени муслимански родови се: Исаковци; Агушовци; Муслиовци - сите три родови се доселени од селото Клење во Голо Брдо; Дервишовци и Муратовци некогаш сочинувале еден род, а потеклото им е албанско.[3].

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Во селото Подгорци општествените институции скоро и да ги нема, поради големата доближаност до населба Лабуништа.

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Мехмед Џемајлоски - пратеник во парламентот на Р. Македонија, ПЕИ

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Оваа населба има голема култура и природни богатства, како природна знаменитост ќе го наведеме чудото на природата, веригата која има облик на човечка глава и може јасно да се забележи од повеќе места.

Подгоречкото планинско око, ледничко езеро, кое се наоѓа на надморска височина од 1800 до 2000 метри, е едно од најдобрите знаменитости што природата му ги подарила на оваа подневје, исто така тука е и прекрасната верига, позната како “Црвени камен„ која високо се издига меѓу веригите во вид на огромна карпа, од чиј врв се добива прекрасна глетка на Југо-Западниот дел на Македнија.

Цркви[4]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Како дел на редовните настани ќе ги наведеме традиционалните настани во населбата, а како еден од најдолгите традиционални настани е изледот во планина кој се одржува секоја година и трае од 1-ви јули до 4-ти Јули.

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Како дел од културата и спортот би го навеле традиционалниот настан кој секоја година се одржува, тоа се "Зимските Игри - Подгорци", кои секоја година се одржуваат во зимските месеци од годината по падините на Јабланица.

За културниот, општествениот и рекреативниот живот во населбата се залагаат Здружението За Образование и Култура “Амбиција„ Како и Здружението за рекреација и Спорт “Леништа“ Каде што младите се организираат во разновидни секции, тимови и групи и реализираат најразлични активности од Образовен, Културен, Уметнички и Спортско-рекреативен карактер.

Како резултат на нивната заедничка работа се изгради долгоочекуваното спортско игралиште на месноста “Рид„ во населбата.

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Иселеништвото од оваа населба, моментално се одвива преку заминувањата на машката популација на привремена работа во некоја од поразвиените европски држави па потоа повлекувајќи ја и својата фамилија со себе, но во историјата од оваа населба се бележи голема преселба во четвртата, петтата, па се до осмата деценија на 20-тиот век, кога голем број на фамилии од оваа населба емигрирале во Турција. Печалбарството е застапено од 90% од населението на оваа населба, егзистенцијата ја бараат во развиените западноевропски држави работејќи како градежни работници.

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  2. „Попис на населението: јазик и религија“. http://www.stat.gov.mk/Publikacii/knigaX.pdf. посет. 17 август 2011 г. 
  3. 3,0 3,1 Трифуноски Ф., Јован (1992) (на српски). Охридско-струшка област. Антропогеографска проучавања. Белград: САНУ. стр. 190–192. 
  4. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]