Октавио Паз

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Октавио Паз
Paz0.jpg
Роден Октавио Паз Лозано
31 март 1914(1914-03-31)
Мексико, Мексико
Починал 19 април 1998(1998-04-19) (воз. 84 г.)
Мексико, Мексико
Занимање писател, поет, дипломат
Националност  Мексико
Период 1931–1965
Правец Надреализам, Егзистенцијализам
Значајни награди Награда „Мигел де Сервантес“
1981
Нобелова награда за литература
1990

Октавио Паз (31 март 1914, г. Мексико - 1998, г. Мексико) — мексикански поет, есеист, публицист, теоретичар на поезијата, антологичар, преведувач, основач и уредник на книжевни списанија,комплетен познавач на поезијата, културата и филозофската мисла на Западот и Истокот и дипломат, добитник на Нобелова награда за литература во 1990 година.Тој бил најзначаен мексикански поет и покрај Сесар Ваљехо, Пабло Неруда и Хорхе Луис Борхес, водечки поет на хиспаноамериканската поезија .[1]

Биографија[уреди | уреди извор]

Роден во Мексико, 1914 година. Студирал хиспаноамериканска поезија во САД. На почетокот на Шпанската граѓанска војан учествувал на Меѓународниот конгрес на интелектуалците против војната и за одбрана на републиката. Престојувајќи повеќепати во САД, Франција и други земји, според латиноамериканската традиција, направил долгогодишна кариера на дипломат. Последните децении од животот се повлекол во својата земја, каде активно учествувал во литературниот, културниот и општествениот живот на Мексико, патувајќи пак по светот за многу книжевни поводи. Умрел во Мексико, 1998 година.[1]

Работни обврски[уреди | уреди извор]

Поет и мислител, но бил и љубопитник и патувач, професор и дипломат во Франција, Швајцарија, Индија, Јапонија и други земји. Своите универзални култури и доживувања на светот ги вградувал во својата поезија и есеистика. Својот повеќегодишен престојкако амбасадор на Мексико и Индија (1962-1968) тој го крунисал со запознавање на културата, религијата и филозофијата на земјата и поопфатно на Истокот, што го инспирилало со длабоко поетско доживување и мислење за вечните теми на постоењето.[1]

Инспирација[уреди | уреди извор]

Неговата поезија била инспирирана од најсвежите извори на шпанската поетска традиција. Таа го изодела патот од барокот до романтизмот, а потоа за да се напојува со поезијата на францускиот симболизам и надреализам и на шпанската модерна, на егзистенционализмот и на поезијата на Елиот, Паунд и Борхес, до современите текови на лириката од втората половина на 20 век, на поезијата чиј значаен творец бил и самиот тој.[1]

Поезија[уреди | уреди извор]

  • Шумска месечина (1933)
  • Но парсан (1937)
  • Под твојата светла сенка и други песни за Шпанија (1937)
  • Човечкиот корен (1937)
  • На брегот на светот (1942)
  • Слобода под заклетва(1949)
  • Орел и сонце( 1951)
  • Семиња за една химна (1954)
  • Сончев камен (1957)
  • Дивото време(1958)
  • Дождалец (1962)
  • Сеопшт ветер (1965)
  • Бело (1967)
  • Источна страна (1968)
  • Јаснини на минатото (1975)
  • Враќање (1976)
  • Дрво одвнатре (1987)

Октавио Паз објавил и триесеттина книги есеи и студии.[1]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Преводи на литературни дела од автори кои добиле Нобелова награда, НИД„Микена“, Битола,2010