Сили Придом

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Сили Придом
Sully Prudhomme, René-François-Armand, BNF Gallica.jpg
Роден Рене Франсоа Арманд Придом
16 март 1839(1839-03-16)
Париз, Франција
Починал 6 септември 1907(1907-09-06) (воз. 68 г.)
Шатне Малабри, Франција
Занимање Поет и есеист
Националност Француз
Значајни награди Нобелова награда за литература
1901

Сили Придом (француски: Sully Prudhomme или René François Armand Prudhomme; 16 март 18397 септември 1907) — француски книжевник од времето на Парнасовото движење, кое тежнеело кон обновување на елеганцијата романтизмот во француската поезија. Во 1901 година ја добил Нобеловата награда за литература, и со тоа станува првиот човек на кого му е доделена оваа награда.

Тој бил првиот француски и светски писател што ја добил Нобеловата награда за литература.[1]

Почетоци[уреди | уреди извор]

Придом сакал да стане инженер, но неговите студии биле прекинати од здравствени причини. Потоа, тој се свртил кон правните науки и работел кај еден нотар. Неговото поетско деби било успешно. Првата стихозбирка, „Станси и песни“ била објавена во 1865 година и била дочекана со ласкави пофалби од тогашниот водечки француски критичар и теоретичар Сент Бев и тој ја трасирал поетската кариера на авторот.

Творештво[уреди | уреди извор]

Придом започнал со поетски сентиментализам, но со текот на времето, иако присутен и во првата, присутен е и во втората стихозбирка „Искушенија“ (1866) и „Осамености“ (1869), ќе им сврти грб за да се вглоби во пооригинален и личен стил кој и придава големо значење на формата. Со еден збор, тој ја открил школата на францускиот Парнасизам чиј водечки поет бил Теофил Готје. Поет на класичната убавина и истенчениот психологизам, како и на романтичарската носталгија кон старината, исчезнатите нешта и спомените. Но, и покрај тоа, во неговата поезија е присутен и кортезијанскиот култ кон разумот, науката , естетиката и филозофијата. Но сепак, овие песни се многу поповршни од песните чиј мотив е чистата убавина и просторот на душата, чувствата и меката меланхолија за светот што исчезнува пред нашите очи.

Дела[уреди | уреди извор]

Заедно со Жозе-Марија Ередија и Лен Диркс, во 1902 година го основале Друштвото на француските писатели.

За време на својот живот ги објавил следнива книги поезија:

  • 1865, „Станси и песни“;
  • 1866, „Искушенија“;
  • 1869, „Осамености“;
  • 1872, „Судбини“;
  • 1874, „Франција“;
  • 1875, „Залудни нежности“;
  • 1876, „Зенит“;
  • 1878, „Правда“;
  • 1888, „Поезија“;
  • 1886, „Призма“;
  • 1888, „Среќа“;
  • 1908, „Останки“-посмртно;


  1. Превод на литературни дела од автори кои добиле Нобелова наград, НИД „Микен“, Битола, 2009