Салваторе Квазимодо

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Салваторе Квазимодо
Salvatore Quasimodo 1959.jpg
Квазимодо во 1959 год.
Занимање Автор
Книжевно движење херметизам
Значајни награди Нобелова награда за литература
1959

Салваторе Квазимодо ( Рагуза, 20 август 1901 - Неапол, 14 јуни 1968) е италијански поет чија поетика поаѓа од херметизмот. Добитник е на Нобеловата награда за литература во 1959 година. Во Фиренца стапува со контакт со групата што го подготвува весникот „Соларија“ и така ја објавува својата прва збирка песни „Води и земји“(1930). Во меѓувреме конечно се сели во Милано, каде што на конзерваториумот добива катедра за италијанска книжевност. [1]


Творештво[уреди | уреди извор]

Квазимодо објавил и повеќе есеи, меѓу кои „Поет и политичар“, ги преведувал Хомер, Катул, Шекспир, Неруда, а подготвил и повеќе антологии. Во неговиот поетски опус се вбројуваат следниве дела:

  • „Потонатата обоа“(1932),
  • „Ерато и Аполон“(1936),
  • „Нови песни“(1942),
  • „Ден по ден“(1942),
  • „Животот не е сон“(1948),
  • „Лажно вистинско зелено“(1955),
  • „Неспоредлива земја“(1958).

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Преводи на литературни дела од автори кои добиле Нобелова награда, НИД „Микена“, Битола, 2010.