Ганимед

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Ганимед
Фотографска снимка на Ганимед
Фотографска снимка на Ганимед
Откривање
Откривач Галилео Галилеј
Симон Мариус
Датум на откривање 11 јануари 1610
Означувања
Други имиња
Jupiter III
Придавка Ganymedian, Ganymedean
Орбитални карактеристики
Periapsis 1 069 200 km[b]
Apoapsis 1 071 600 km[a]
Просечен радиус на орбитата
1 070 400 km[1]
Занесување 0.001 3[1]
7.154 552 96 d[1]
10.880 km/s
Наклон 0.20° (to Jupiter's equator)[1]
Месечина на Јупитер
Физички карактеристики
Среден радиус
2634.1 ± 0.3 km (0.413 Earths)[2]
87.0 million km2 (0.171 Earths)[c]
Волумен 7.6 × 1010 km3 (0.0704 Earths)[d]
Маса 1.4819 × 1023 kg (0.025 Earths)[2]
Средна густина
1.936 g/cm3[2]
1.428 m/s2 (0.146 g)[e]
2.741 km/s[f]
синхронично
0–0.33°[3]
Албедо 0.43 ± 0.02[4]
Темп. на површината min средна max
K 70[5] 110[5] 152[6]
4.61 (Опозиција) [4]
Атмосфера
Површински притисок
trace
Состав Кислород[7]

Ганимед (грчки Γανυμήδης) е сателит на Јупитер кој го доби името од митолошкиот Ганимед. Тој е најголемиот сателит во Сончевиот систем и е поголем од Плутон и Нептун. Кружи околу Јупитер на далечина од 422.000 километри. Радиусот му е 2631 км, а масата 1,48 × 1023kg.

Физички карактеристики[уреди | уреди извор]

Со минување на леталото Галилео, се покажало дека Ганимед е составен од четири слоја: мало јадро од течно железо и сулфур, замрзната силикатна обвивка, длабок солен океан, и надворешна замрзната кора.

Рељеф[уреди | уреди извор]

На површината на Ганимед има два вида рељеф: многу стари темни подрачја густо прекриени со кратери и помлади посветли подрачја испресечени со пукнатини и гребени, за кои се смета дека имаат тектонско потекло. Според инфрацрвените фотографии, заклучено е дека посветлите подрачја имаат висок процент на мраз, додека потемните имаат повисок процент на карпи.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 „Planetary Satellite Mean Orbital Parameters“. Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_elem. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Showman, Adam P.; Malhotra, Renu (1999). The Galilean Satellites (PDF). „Science“ 286 (5437): 77–84. doi:10.1126/science.286.5437.77. PMID 10506564. http://www.lpl.arizona.edu/~showman/publications/showman-malhotra-1999.pdf. 
  3. Bills, Bruce G. (2005). Free and forced obliquities of the Galilean satellites of Jupiter. „Icarus“ 175 (1): 233–247. doi:10.1016/j.icarus.2004.10.028. Bibcode2005Icar..175..233B. 
  4. 4,0 4,1 Yeomans, Donald K. (13 јули 2006). „Planetary Satellite Physical Parameters“. JPL Solar System Dynamics. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. конс. 5 ноември 2007. 
  5. 5,0 5,1 Delitsky, Mona L.; Lane, Arthur L. (1998). Ice chemistry of Galilean satellites (pdf). „J.of Geophys. Res.“ 103 (E13): 31,391–31,403. doi:10.1029/1998JE900020. http://trs-new.jpl.nasa.gov/dspace/bitstream/2014/20675/1/98-1725.pdf. 
  6. Orton, G.S.; Spencer, G.R.; Travis, L.D. et al. (1996). Galileo Photopolarimeter-radiometer observations of Jupiter and the Galilean Satellites. „Science“ 274: 389–391. doi:10.1126/science.274.5286.389. http://adsabs.harvard.edu/abs/1996Sci...274..389O. 
  7. Hall, D.T.; Feldman, P.D.; McGrath, M.A.; Strobel, D. F. (1998). The Far-Ultraviolet Oxygen Airglow of Europa and Ganymede. „The Astrophysical Journal“ 499 (1): 475–481. doi:10.1086/305604. Bibcode1998ApJ...499..475H. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]