Ганимед

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Ганимед
Фотографска снимка на Ганимед
Фотографска снимка на Ганимед
Откривање
Откритие на Галилео Галилеј
Симон Мариус
Откритие на 11 јануари 1610
Ознаки
Jupiter III
Орбитални особености
Периапсис 1 069 200 km[b]
Апоапсис 1 071 600 km[a]
Главна орбита полупречник
1 070 400 km[1]
Занесување 0.001 3[1]
7.154 552 96 d[1]
10.880 km/s
Наклон 0.20° (to Jupiter's equator)[1]
Месечина на Јупитер
Физички особености
Среден полупречник
2634.1 ± 0.3 km (0.413 Earths)[2]
87.0 million km2 (0.171 Earths)[c]
Зафатнина 7.6 × 1010 km3 (0.0704 Earths)[d]
Маса 1.4819 × 1023 kg (0.025 Earths)[2]
Средна густина
1.936 g/cm3[2]
1.428 m/s2 (0.146 g)[e]
2.741 km/s[f]
синхронично
0–0.33°[3]
Албедо 0.43 ± 0.02[4]
Површинска темп. min mean max
K 70[5] 110[5] 152[6]
4.61 (Опозиција) [4]
Атмосфера
Површински притисок
trace
Состав по зафатнина Кислород[7]

Ганимед (грчки Γανυμήδης) е сателит на Јупитер кој го доби името од митолошкиот Ганимед. Тој е најголемиот сателит во Сончевиот систем и е поголем од Плутон и Нептун. Кружи околу Јупитер на далечина од 422.000 километри. Радиусот му е 2631 км, а масата 1,48 × 1023kg.

Физички карактеристики[уреди | уреди извор]

Со минување на леталото Галилео, се покажало дека Ганимед е составен од четири слоја: мало јадро од течно железо и сулфур, замрзната силикатна обвивка, длабок солен океан, и надворешна замрзната кора.

Рељеф[уреди | уреди извор]

На површината на Ганимед има два вида рељеф: многу стари темни подрачја густо прекриени со кратери и помлади посветли подрачја испресечени со пукнатини и гребени, за кои се смета дека имаат тектонско потекло. Според инфрацрвените фотографии, заклучено е дека посветлите подрачја имаат висок процент на мраз, додека потемните имаат повисок процент на карпи.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 „Planetary Satellite Mean Orbital Parameters“. Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_elem. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Showman, Adam P.; Malhotra, Renu (1999). The Galilean Satellites (PDF). „Science“ том  286 (5437): 77–84. doi:10.1126/science.286.5437.77. PMID 10506564. http://www.lpl.arizona.edu/~showman/publications/showman-malhotra-1999.pdf. 
  3. Bills, Bruce G. (2005). Free and forced obliquities of the Galilean satellites of Jupiter. „Icarus“ том  175 (1): 233–247. doi:10.1016/j.icarus.2004.10.028. Bibcode2005Icar..175..233B. 
  4. 4,0 4,1 Yeomans, Donald K. (13 јули 2006). „Planetary Satellite Physical Parameters“. JPL Solar System Dynamics. http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. конс. 5 ноември 2007 г. 
  5. 5,0 5,1 Delitsky, Mona L.; Lane, Arthur L. (1998). Ice chemistry of Galilean satellites (pdf). „J.of Geophys. Res.“ том  103 (E13): 31,391–31,403. doi:10.1029/1998JE900020. http://trs-new.jpl.nasa.gov/dspace/bitstream/2014/20675/1/98-1725.pdf. 
  6. Orton, G.S.; Spencer, G.R.; Travis, L.D. et al. (1996). Galileo Photopolarimeter-radiometer observations of Jupiter and the Galilean Satellites. „Science“ том  274: 389–391. doi:10.1126/science.274.5286.389. http://adsabs.harvard.edu/abs/1996Sci...274..389O. 
  7. Hall, D.T.; Feldman, P.D.; McGrath, M.A.; Strobel, D. F. (1998). The Far-Ultraviolet Oxygen Airglow of Europa and Ganymede. „The Astrophysical Journal“ том  499 (1): 475–481. doi:10.1086/305604. Bibcode1998ApJ...499..475H. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]