Суводол (Битолско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Суводол
Суводол is located in Македонија
Суводол
Местоположба на Суводол во Македонија
Координати 41°3′54″N 21°32′4″E / 41.06500° СГШ; 21.53444° ИГД / 41.06500; 21.53444Координати: 41°3′54″N 21°32′4″E / 41.06500° СГШ; 21.53444° ИГД / 41.06500; 21.53444
Општина Општина Новаци
Население 2 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 680 м


Суводол — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото е сместено во западните падини на Селечка Планина, оддалечено 20 километри источно од градот Битола.

Историja[уреди | уреди извор]

Во XIX век селото е дел од Битолската каза во Отоманската Империја.

После Илинденското востание, на почетокот на 1904 година целото село потпаѓа под водството на Бугарската егзархија.

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Суводол живееле 350 жители, од кои 300 Македонци и 50 Албанци.[1]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Суводол имало 176 Македонци, егзархисти.[2]

Според пописот од 2002 година во селото имало само 2 жители, Македонци.[3]
На табелата е прикажан бројот на население во сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 350[1] 176[2] 407 496 550 479 430 231 17 2

Родови[уреди | уреди извор]

Суводол е македонско православно село, кое е пред целосно изумирање. Родовите во селото се староседелски и доселенички. Родови во Суводол се: Најдовци (11 куќи), Митревци (6 куќи), Ѓоргијовци (4 куќи), Џемаиловци (4 куќи) и Корајци (4 куќи) староседелци; Маргерци (13 куќи) доселени се од селото Грнчари, Преспа. Ја знаат следната генеологија Цане (жив на 31 год. во 1951 година) Петре-Стојче-Марко-Трајче-Петко-Марге, кој се доселил во селото; Ѓорговци (6 куќи) и Пројчевци (4 куќи) доселени се однекаде; Трајковци (6 куќи), Џебовци (5 куќи) и Пројчевци (4 куќи) порано чинеле еден род, доселени се од Агларци( најверојатно Горно Агларци); Поповци (4 куќи) доселени се во XIX век од селото Паралово, таму се доселени од Грнчари, Преспа.[5]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[6]


Археолошки локалитети[7]
  • Бројанец - црква од старохристијанско време;
  • Бртви - населба од доцноантичко време;
  • Дибек - гробница од хеленистичко време;
  • Ѓорев Рид - населба од неолитско и доцноантичко време;
  • Ѓорчева Воденица - населба од римско време;
  • Манастирец - базилика од старохристијанско време;
  • Тумба - населба од бронзено време;
  • Туриграв - населба од доцноантичко време;
  • Ума - населба од доцноантичко време;
  • Шуплевец - населба од енеолитско време;

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.237
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 168-169.
  3. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  5. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  6. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  7. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  8. Николов, Борис Й. Вътрешна македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник, София, 2001, стр. 129.
  9. Николов, Борис. ВМОРО - псевдоними и шифри 1893-1934, Звезди, 1999, стр.78

Надворешни врски[уреди | уреди извор]