Далбеговци

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Далбеговци
Поглед на Далбеговци.jpg

Поглед на селото

Далбеговци is located in Македонија
Далбеговци
Местоположба на Далбеговци во Македонија
Координати 41°6′30″N 21°28′27″E / 41.10833° СГШ; 21.47417° ИГД / 41.10833; 21.47417Координати: 41°6′30″N 21°28′27″E / 41.10833° СГШ; 21.47417° ИГД / 41.10833; 21.47417
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Coat of arms of Bitola Municipality.svg Битола
Област Пелагонија
Население 178[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7212
Повик. бр. 047
Надм. вис. 582 м
Слава Велигден
Далбеговци на општинската карта
Далбеговци во Општина Новаци.svg

Атарот на Далбеговци во рамките на општината
Commons-logo.svg Далбеговци на Ризницата


Далбеговци — село во областа Пелагонија, во Општина Новаци, во околината на градот Битола.

Етимологија[уреди | уреди извор]

Селото се сретнува и под името Далбекли.[2]

Името на селото веројатно потекнува од турски бег, кој го поседувал селото.[3]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во Пелагонија, во средишниот дел на Битолското Поле, во северниот дел на територијата на Општина Новаци, од левата страна на Црна Река.[4] Селото е рамничарско, на надморска височина од 592 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 23 километри.[4]

Полско село, североисточно од градот Битола. Соседни села се Дедебалци, Радобор, Долно Агларци и други.[3]

Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Карталица, Слатина, Гладно Поле, Ајдере, Рикало, Метилајнца, Браненица, Стари Лозја, Торнејци, Матмиица, Крстоец, Брегои, Аџиица и Дукојца.[3]

Селото има збиен тип, додека одредени делови на куќите се именувани по родови: Манаовци, Шиндевци и други.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Во месностите Торнејца, Слатина и Тумба, во нивите се наоѓаат ќерамиди, бакарни пари и некои темели.[3]

Денешното село не е многу старо. Основано е во XVIII век, заедно со околните села Горно и Долно Агларци.[3]

Прв населен род биле Шиндевци, а потоа дошле и останатите. .[3]

Во XIX век, Далбеговци било село во Битолската каза, на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот е мал и зафаќа простор од 5,5 км². На него преовладува обработливото земјиште на површина од 491,3 хектари, на пасиштата отпаѓаат 31,2 хектари, додека шуми нема. Селото има исклучително полјоделска функција.[4]

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Далбеговци живееле 340 жители, од кои 255 Македонци и 85 Турци.[5] Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Далбеговци имало 144 жители, егзархисти.[6]

Во Далбеговци населението речиси се преполовило. Така, во 1961 година селото броело 474 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 187 жители, македонско население.[4]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Далбеговци живееле 178 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[7] 1905[8] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 340 144 377 435 474 395 410 291 187 178
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[9]

Родови[уреди | уреди извор]

Далбеговци е македонско православно село, сите родови во селото се доселени.[3]

Родови во Далбеговци се: Шиндевци (6 к.), се викаат и Соклевци, најстар род во селото, не знаат од каде се доселени; Мановци (12 к.), доселени се од селото Бешиште, Мариово, овде живеат од крајот на ХVIII век, ја знаат следната генеологија Коле (жив на 72 год. во 1951 година) Илија-Стојо-Коле-Јоан, кој се доселил во селото; Најдовци (9 к.), Тодоровци (3 к.), Џанкуровци (5 к.) и Ѓалевци (6 к.), доселени се однекаде; Ежовци (6 к.), доселени се однекаде, имаат деленици во Мегленци и Србиновци (2 к.), доселени се после 1918 година, пред тоа живееле во Марул и Дедебалци.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Подрачното основно училиште во селото
Месна заедница

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.

Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Новаци.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.

Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Новаци.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Будаково, во која селото Далбеговци, се наоѓале и селата Алинци, Арматуш, Будаково, Горна Чарлија, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Мусинци, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани. Селото било дел од некогашната општина Дедебалци во периодот 1950-1952, во која влегувале следниве села: Арматуш, Горно Агларци, Далбеговци, Дедебалци, Долно Агларци и Црничани.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 0160 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.[10]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 127 гласачи.[11]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Главната селска црква „Воскресение Христово“
Археолошки локалитети[12]
  • Калајџица — населба и некропола од римско време;
  • Тумба — некропола од римско време; и
  • Батаци — некропола од римско време.
Цркви[13]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

  • Велигден, третиот ден — селска слава[3]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Се знае за следниве иселеници: Салиовци (5 к.), кои живеат во Радобор; Шкрепа (1 к.), живее во Долна Чарлија; Бегунци (1 к.), живеат во Заполжани. Од родот Шиндевци има иселеници во соседното Долно Агларци. Од родот Србиновци има иселеници во Поешево и Долно Агларци.[3]

Исто така, од ова село има над иселеници во градовите Скопје и Битола, но и во прекуокеанските земји и Европа.[2]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 11 октомври 2019. 
  2. 2,0 2,1 „Мој Роден Крај“. www.mojrodenkraj.com.mk. конс. 2019-10-11. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Трифуноски; Јован Ф. (1998). Bitoljsko-Prilepska kotlina : antropogeografska proučavanja. Белград: Српска академија на науките и уметностите. ISBN 8670252678. OCLC 41961345. https://www.worldcat.org/oclc/41961345. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 91. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 11 октомври 2019 г. 
  5. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 237.
  6. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 166-167.
  7. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  8. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  9. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  10. „Описи на ИМ“. конс. 11 октомври 2019. 
  11. „Претседателски избори 2019“. конс. 11 октомври 2019. 
  12. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  13. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]