Рибарци (Битолско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Рибарци е село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.

Рибарци
Рибарци is located in Македонија
Рибарци
Местоположба на Рибарци во Македонија
Координати 41°1′4″N 21°28′5″E / 41.01778°СГШ 21.46806°ИГД / 41.01778; 21.46806Координати: 41°1′4″N 21°28′5″E / 41.01778°СГШ 21.46806°ИГД / 41.01778; 21.46806
Општина Општина Новаци
Население 130 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 564 м


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во источниот дел на Пелагонија, источно од Битола. Потези на атарот на с.Рибарци се : Смаилица,Музга,Црквиште,Стари лозја,Барите,Дагулица,Бојаџица,Блато,Брегои,Долно и Горно газало,Љокојца и Крстоите(на граница со с.Логоварди).

Историja[уреди | уреди извор]

Селото прв пат се споменува во 1468г.Името настанало со ловот на риби на тогашниот остаток од Пелагониското Езеро.Во Продромскиот поменик од XV-XVIII в. издаден од Григорович е забележано Рибарци Горни.

Во времето од 1924 до 1935г. во селото биле населени 12 фам. со 59 Срби колонисти.

На 5 јули 1908г.,во Рибарци е извршен колеж од страна на грчките андарти.Андартите ноќта го нападнале селото,го ограбиле населението и потоа започнале со масакрот.Во колежот 25 селани биле жестоко убиени,меѓу кои и четири жени и три деца,а неколку жители биле ранети.Тогашниот младотурски комитет испратил 100 лири во знак на помош на населението кое настрадало од овој напад.

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според пописот од 2002 селото брои 130 жители, сите Македонци.

Родови[уреди | уреди извор]

Рибарци е македонско православно село, додека за време на српската окупација, српските власти населиле неколку колонистички фамилии, воглавно од Србија. Сите родови во селото се доселенички.

Постари македонски родови се: Сотировци (2 к.) и Пашиторба (1 к.) овде живеат од турско време, местото на потекло не го знаат.

По крајот на турското владеење се населиле следните македонски родови: Менкинци (1 к.) доселени се во 1920 од селото Цапари; Тодоровци (1 к.) доселени се 1921 од селото Буф, кај Лерин; Петревци (1 к.) доселени се 1926 од селото Мешеишта, кај Охрид; Гиковци (1 к.) доселени се во 1936г. од селото Мислешево кај Струга, најпрво во селото Агларци, па во Рибарци; Биновци (1 к.) доселени се пред Втората светска војна од селото Горно Пожарско, кај Воден, исто како предходниот род најпрво се населиле во Агларци па во Рибарци.Околу 1941; Апостоловци (3 к.), Крстевци (1 к.), Србиновци (1 к.), и Сиљановци (1 к.) доселени се 1942 од селото Церово, Железник; Стефановци (1 к.), Мојсовци (1 к.), Лозовци (1 к.) и Колевци (1 к.) доселени се 1942 од селото Боиште, Железник; Петровци (1 к.) доселени се пред Втората светска војна од селото Нерези, Дримкол; Мечовци (1 к.) доселени се 1942 од Мренога, Железник; Вељановци (1 к.) доселени се 1945 од селото Церово, Железник; Лозановци (1 к.) и Јаневци (1 к.) доселени се 1948 од селото Боиште, Железник; Лозановци (1 к.) доселени се 1948 од селото Вирово, Железник.

Српски колонистички родови се: Раденковци (1 к.) и Манчевци (1 к.) доселени се 1926 од селото Камик, кај Пирот; Киш (1 к.) потекнуваат од Унгарец доселен како слуга во 1935.[1]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[2]

Селската црква е посветена на Св.вмч.Георгиј Победоносец.Изградена е 1862г.За време на Првата Светска Војска е срушена,а1936г. е повторно обновена.

Археолошки локалитети[3]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Трифуноски, Јован (1998). Битолско-Прилепска котлина. Белград: Српска академија на науките и уметностите. стр. 179-180. 
  2. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  3. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врски[уреди | уреди извор]