Рибарци (Битолско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Рибарци е село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.

Рибарци
Рибарци is located in Македонија
Рибарци
Местоположба на Рибарци во Македонија
Координати 41°1′4″N 21°28′5″E / 41.01778° СГШ; 21.46806° ИГД / 41.01778; 21.46806Координати: 41°1′4″N 21°28′5″E / 41.01778° СГШ; 21.46806° ИГД / 41.01778; 21.46806
Општина Општина Новаци
Население 130 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 564 м
Рибарци на општинската карта
Рибарци во Општина Новаци.svg

Атарот на Рибарци во рамките на општината


Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во источниот дел на Пелагонија, источно од Битола.Селото на север граничи со Новаци,на југ со Гнеотино,на запад со Логоварди,на исток со непостоечкото село Биљаник.

Топоними во с.Рибарци се : Смаилица,Музга,Стари лозја,Барите,Дагулица,Бојаџица,Блато,Брегои,Долно и Горно газало,Љокојца и Крстоите(на граница со с.Логоварди),Црквиште,Влајкови врби,Влајково лозје.

Според кажувањата на старите жители,на околу 1км јужно од селото,кај местото викано Црквиште,некогаш се наоѓала црква.Тука жителите ископувале камења,гробови,ќупови,остатоци од покуќнина и од Првата светска војна и слично,што наведува дека ова била старата локација на селото,односно некогаш Рибарци се наоѓала на оваа локација,па со текот на годините било преместено на денешната локација .

Историja[уреди | уреди извор]

Селото прв пат се споменува во 1468г. Името настанало со тоа што населението се занимавало со лов на риби на некогашното Рибарско Блато. Во Продромскиот поменик од XV-XVIII в. издаден од Григорович е забележано Рибарци Горни.

Во XIX век селото е дел од Битолската каза во Отоманската Империја.

За време на Илинденското востание,на 8-9 август во с.Рибарци и неколку околни села биле запалени неколку беговски кули.

Во 1907г. војводата Иван Димов-Пашата од с.Логоварди напаѓа и уништува неколку села меѓу кои и с.Рибарци.

На 5 јули 1908 г., во Рибарци е извршен колеж од страна на грчките андарти.Според кажувањата на постарите жители,андартите биле од соседното с.Суводол.Андартите ноќта го нападнале селото,го ограбиле населението и потоа започнале со масакрот. Во колежот 25 селани биле жестоко убиени, меѓу кои и четири жени и три деца,а неколку жители биле ранети.Тогашниот младотурски комитет испратил 100 лири во знак на помош на населението кое настрадало од овој напад.

За време на Балканските војни и Првата светска војна во околината на с.Рибарци се воделе жестоки борби.Низ с.Рибарци поминувале многу војски бидејки се наоѓало на самиот Солунски фронт.Голем дел од населението во овој период го напуштило селото.

Економија[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Рибарци живееле 210 жители, сите Македонци.[1]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Рибарци имало 160 Македонци, егзархисти.[2]

Според пописот од 2002 година, селото брои 130 жители, сите Македонци.[3]

На табелата е прикажан бројот на население во сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 210[1] 160[2] 165 178 223 224 235 161 146 130

Родови[уреди | уреди извор]

Рибарци е македонско православно село, додека за време на српската окупација, српските власти населиле неколку колонистички фамилии, воглавно од Србија. Сите родови во селото се доселенички.

Постари македонски родови се: Сотировци (2 к.) и Пашиторба (1 к.), овде живеат од турско време, местото на потекло не го знаат.

По крајот на турското владеење се населиле следните македонски родови: Менкинци (1 к.) доселени се во 1920 од селото Цапари; Тодоровци (1 к.) доселени се 1921 од селото Буф, кај Лерин; Петревци (1 к.) доселени се 1926 од селото Мешеишта, кај Охрид; Гиковци (1 к.) доселени се во 1936г. од селото Мислешево кај Струга, најпрво во селото Горно Агларци, па во Рибарци; Биновци (1 к.) доселени се пред Втората светска војна од селото Горно Пожарско, кај Воден,најпрво се населиле во Горно Агларци па заедно со Гиковци дошле во Рибарци.Околу 1941; Апостоловци (3 к.), Крстевци (1 к.), Србиновци (1 к.), и Сиљановци (1 к.) доселени се 1942 од селото Церово, Железник; Стефановци (1 к.), Мојсовци (1 к.), Лозовци (1 к.) и Колевци (1 к.) доселени се 1942 од селото Боиште, Железник; Петровци (1 к.) доселени се пред Втората светска војна од селото Нерези, Дримкол; Мечовци (1 к.) доселени се 1942 од Мренога, Железник; Вељановци (1 к.) доселени се 1945 од селото Церово, Железник; Лозановци (1 к.) и Јаневци (1 к.) доселени се 1948 од селото Боиште, Железник; Лозановци (1 к.) доселени се 1948 од селото Вирово, Железник.

Српски колонистички родови се: Раденковци (1 к.) и Манчевци (1 к.) доселени се 1926 од селото Камик, кај Пирот; Киш (1 к.) потекнуваат од Унгарец доселен како слуга во 1935.[5]

Општествени институции[уреди | уреди извор]

Администрација и политика[уреди | уреди извор]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[6]
Археолошки локалитети[7]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Учесници во НОБ(1941-1945)


Стојановски Илиев Методија,воен комесар на чета

Гиковски Јованов Душан

Манчевски Миланов Момчило

Петровски Богоев Сисоја

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Иселеници има најмногу во Австралија,во градовите Сиднеј,Мелбурн и други.
Иселеници кои се иселиле пред 1912г.
Ресуловци (6 к.), Коџобашовци (4 к.), Поповци (3 к.)-се преселиле во с.Логоварди за време на Балканските војни.
Темелковци (3 к.)-потекнуваат од домазет кој заминал од с.Рибарци во с.Путурус во 1895г. и таму создал фамилија,

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.237
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 168-169.
  3. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  5. Трифуноски, Јован (1998). Битолско-Прилепска котлина. Белград: Српска академија на науките и уметностите. стр. 179-180. 
  6. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  7. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врски[уреди | уреди извор]