Историја на Бугарија

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Дел од серијалот за Бугарија

Историја на Бугарија

Coat of arms of Bulgaria (version by constitution).svg
Античка историја

Рана историја
Одриско царство
Тракија
Прабугари
Голема Бугарија
Прво бугарско царство

Среден век

Византија
Второ бугарско царство
Османлиска власт
Трета бугарска држава

Модерна историја

Прва светска војна
Втората светска војна
Народна република Бугарија
Бугарија

Портал:Бугарија

Историјата на Бугарија може да биде разделена на четири периоди: Антика, среден век, зазимање на територијата од страна на Османлиите и создавањето на модерна Бугарија.

Потекло на бугарската државност[уреди]

Средновековна Бугарија[уреди]

Бугарија за време на Симеон I Велики (893-927)

Бугарско царство (бугарски јазик: Българско царство) е термин кој се користи за опишување на два периода од средновековната историја на Бугарија, во текот на кои таа била клучна регионална сила општо во Европа а посебно во Југоисточна Европа, којашто често се борела прoтив Византија. Двете Бугарски царства не се сметаат како различни ентитети, туку како една држава која се обновила после периодот на Византиското владеење на нејзината територија.

Прво Бугарско царство[уреди]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Прво Бугарско царство.

Првото бугарско царство или Дунавска Бугарија е држава ханство, а од крунисувањето на Симеон I Велики за цар - империја, на раните прабугари и словени, која постоела на Балканскиот полуостров и граничните на него делови од Југоисточна Европа од 680 до 1018 година. Нејзин основач е кан Аспарух, кој по распаѓањето на Велика Бугарија доведува дел од прабугарските племиња во денешна Бесарабија и Добруџа, ги подчинува месните словенски племиња и ја принудува Византија да му плаќа данок во 681 година. Во прво време, главниот град е во Онг'ла, а понатака се востановува во Плиска, кон крајот на 9 век во Велики Преслав[1][2][3][4]

Најголемото територијално проширување Првата бугарска држава го достигнува во 9 век, кога кон првоначалните територии по Долен Дунав се присоединети области во Тракија и Македонија, делови од денешните Албанија, Србија и Романија, а исто така и дел од северните крајбрежја на Црно Море (до река Днепар). Во текот на истиот период настапува централизација на државното управување. Таа е придружена со процеси на асимилација и консолидирање на разнородните групи од населението во средновековната бугарска народност, заедничкиот јазик на која што се развива основата на словенскиот јазик [5]. Во текот на 864-866 година за време на Борис I христијанството станува државна религија, што води до значителни промени во културниот живот на државата и така наречениот Златен век на цар Симеон. Кај истиот владетел бугарите праваат продолжителни, но безуспешни обиди да завладеат со главниот град на Византија Константинопол.

Второ Бугарско царство[уреди]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Второ Бугарско царство.

Второто бугарско царство е средновековна бугарска држава која постоела во периодот помеѓу 1185 и 1396 година (или 1422).[6]Таа претставувала директен наследник на Првото бугарско царство. Својот врв од нејзиното постоење државата го доживеала во времето на царот Калојан и Иван Асен II, пред истата да биде заземена од страна на Османлиската империја кон доцниот 14 век и почетокот на 15 век.

Калојан, познат и како Ромеоубиец,[7], цар на Бугарија станал во 1197 година. Византискиот император Алексеј III Ангел, склучил договор со Калојан. Според договорот, под власта на Калојан се најдела цела Северна Бугарија, Браничевската област и Белградската област, како и делови од Северна Тракија и Македонија. Во исто време, Браничевската област и Белградската област биле окупирани од страна на Унгарија. На 13 април 1204 година, крстоносците во текот на Четвртата крстоносна војна го зазеле Константинопол. Веќе на 8 ноември бил склучен сојуз според кој папата ја дал титулата крал на Калојан (пониска титула од цар) и титулата примас на бугарски духовен татко, кој според папата одговарале на цар и патријарх. Царот Калојан во исто време потпишал заклетва според која тој се задолжил да ја признае Римокатоличката црква и нејзината надмоќ врз овие простори, со кои тој требало да се потчини на секое решение земено од страна на папата. Но со заземањето на Константинопол од страна на крстоносците, на повеќе пати биле нападнати бугарските територии. Така, царот Калојан испратил писмо до Балдвин Фландриски со предлог да се склучи договор за мир. Но императорот ова не го прифатил, и борбите продолжиле. Така кон почетокот на 1205 година, Калојан склучил договор со византиската аристократија за заеднички воени походи против Латинската империја.

Бугарија во времето на Иван Асен II.

По смртта на Калојан, на негово место застанал Борил во 1207 година. Тој загубил голем дел од териториите на Бугарија, пред се Пловдив, Белград, Браничево и Ниш. Во текот на 1217 година, во Бугарија се вратиле синовите на царот Иван Асен I, кои биле пречекани со големо воодушевување кај локалното население. Царот Борил се засолнил во Трново, но во исто време ја изгубил подршката од страна на своите сојузници и бил заробен. По ова, на бугарскиот трон се качил Иван Асен II. Иван Асен II ги добил и долгогодишните спорни територии на Белградската област и Бранчевската област. Таа негова политика на склучување на бракови чија цел била придобивање на територии, на Бугарија и осигурила сојузник и можеби привремено зачувување на мирот и стабилноста на земјата. Во негово време, Бугарската држава се протегала на три мориња и била една од најсилните земји во Европа во тоа време.[8] Во текот на 1230 година, евентуалната офанзива од страна на Епир се оправдала по нападот на Теодор Комнин врз територијата на Бугарија. Двете армии се сретнале на 9 март 1230 година во битката кај Клокотница. Бугарската војска успеала да и нанесе тежок пораз на Епирското деспотство, чија војска била многу побројна. Во времето кога Жан де Бриен станал нов император на Латинската империја, Иван Асен II бил принуден да го поништи договорот со Римокатоличката црква, протерувајќи го трновскиот епископ Василиј којшто бил проримски настроен. Како одговор на тоа, Папа Григур IX му наредил на унгарскиот крал Андраш II да ја нападне Бугарија. Унгарците го окупирале Белград и Браничево, но многу бргу претрпиле пораз. Царот Иван Асен II починал во 1241 година, по кое дошло крајот на напредокот на Второто бугарско царство.

Монголската инвазија за Балканските земји била катастрофална. Бугарија била принудена да плаќа даноци на Златната Орда. Во времето на Михаил II Асен (1246-1256), синот на Иван Асен ги загубил градовите Сер, Велбужд, Мелник, Скопје, Прилеп и.т.н. на сметка на византијците. Бугарската држава загубила една третина од својата територија. Белград и Браничево биле заземени од страна на Кралство Унгарија. Иван Александар (1331-1371) успеал да ја прошири земјата на југ. Тој ја водел последната битка со империјата на Византија. Во времето на неговото владеење започнала инвазијата на Османлиите. Најпрвин, Османлиите на полуостровот навлегле во помали дружини на кој им било плаќано за да се борат. Во 1352 година, Османлиите ја зазеле првата тврдина на полуостровот, Цимпе. Следувале војните со Византија. По крајот на неговото владеење Второто бугарско царство се разделило на Видинско царство управувано од Иван Страцимир, Трновско царство управувано од Иван Шишман и Добруџанско деспотство управувано од страна на Добротица.

Во текот на 1362-1364 година, денешниот град Пловдив бил заземен од страна на Османлиите. По ова, Османлиите се насочиле главно кон западниот дел на Балканскиот полуостров, каде по битката на Косово поле во 1389 година ја зазеле Србија. Во 1393 година Османлиите го окупирале и зазеле по три месеци опсада Трново. Во следната година Османлиите го освоиле Добруџанското деспотство и градот Никопол, кое означува дека последниот град или територија од Трновското царство паднало во 1395 година. Во 1396 година паднало и Видинското царство. По паѓањето на Видинското царство бил ставен крај на Второто бугарско царство.

И покрај големото византиско влијание, сепак бугарските уметници и архитекти успеале да создадат посебен стил на уметност. Уметноста и литературата цветела во текот на 14 век, а голем дел од бугарското население било писмено.[9]

Османлиска власт[уреди]

Кнежество Бугарија[уреди]

Бугарија по Берлинскиот конгрес.

Почетоците на современата бугарска држава се тесно поврзани со Бугарската Егзархија, Априлското востание од 1876, Цариградската дипломатска конференција од истата година и Руско-Турската војна од 1877 - 1878 година. Војната ја започнала Русија со оправдување за „ослободување на христијаните на Балканот од турското ропство“ по Априлското востание, кое било крваво задушено. Големите сили веќе не верувале дека е можно без реформи да се зачуват мирот и добрите односи меѓу Турци и Бугари, али обидот тие да се помират со посебна конференција претрпел неуспех, бидејки планот да се креират два автономни реона со границите на Бугарската Егзархија бил отфрлен од Османската Империја. По многуте жестоки битки и бројни жртви во луѓе и материјални средства, руската армија успева да ја истисне турската војска од поголемиот дел од нејзините територии на Балканскиот Полуостров, а во опасност била и престолнината Истанбул. Немајќи друг излез, Османска Турција ги прифатила најтешките можни услови за постигнување на мировен договор. Русијa не јa завладеaла целата територијa на Турцијa, зашто британската флота била пратена во Босфорот. Турцијa се согласила да ги отстапи Мизија, северна Тракија и поголемиот дел од Македонија. Овие територии требало да се вклучат во идната Бугарска држава, која требело да биде под силно политичко влијание на Русијa.

На 3 март 1878 во местото Сан Стефано, во близината на Истанбул, бил потпишан познатиот Санстефански Договор, кој ги поставил темелите на идната бугарска држава скоро следејќи ја територијата на Бугарската Егзархија. Овој договор не бил прифатен од Големите Сили поради стравот дека ваква голема словенска држава на Балканот би била слуга на руските интереси.

Само неколку месеци подоцна, во јуни 1878 година, во Берлин бил свикан Берлинскиот конгрес на кој било признато правото на Бугарија да постои како независно кнежество, но само во граници меѓу Дунав и Стара Планина и Софискиот санџак. Северна Тракија добила автономија под името Источна Румелија, со бугарска влада. Македонија била вратена под османлиска власт.

Во 1885 година Источна Румелија била приклучена кон Бугарија, а истата судбина ја дочекала и Пиринска Македонија во 1913 година.

Царство Бугарија[уреди]

Царство Бугарија во 1915

Царство Бугарија било царство во Југозападна Европа од 1908 до 1947. Престолнината на царството била во Софија.

После Ослободуењето во 1878 според Берлинскиот договор Бугарија постанала "автономно трибутарно кнежество". Во Трновскиот Устав не било запишано дека земјата е под вазалната зависност од Отоманската Империја, но тоа е факт според актите на меѓународното право. Истовремено по дипломатски и политички пат многу бугарски влади морале да ги негираат одредбите од Берлинскиот договор во однос на вазалноста кон Истанбул.

На 22 септември 1908 година по анексијата на Босна и Херцеговина од страна на Австро-Унгарија и со подршката на Русија, Бугарија ја добила својата независност - Фердинанд прочитал тржествен манифест во старата престолнина Велико Трново. Променет бил и Трновскиот Устав, со којшто титулата на Фердинанд била променета од "кнез" на "цар" и соодветно официјалното именување на државата - од "Кнежество Бугарија" на "Царство Бугарија".

После доаѓањето на власт на Отчествениот Фронт на 9 септември 1944 година се организирал референдум за промена на формата на државното управување, на којшто бугарскиот народ гласал со 92,7% за републиканска форма на управување. На 15 септември 1946, Бугарија била прогласена за Народна република. Во 1947 Големото народно собрание го примило новиот Устав на Народна Република Бугарија.

Бугарија во Првата светска војна[уреди]

Првата светска војна е светски конфликт што се одвива од 1914 до 1918 и започнува во Европа. На страната на Централните сили покрај Австро-Унгарија, Германското Царство и Отоманската Империја учествува и Бугарија, против сојузничките сили на чело со САД, Руската Империја, Франција, Британската Империја и Италија.

Бугарија во Втората светска војна[уреди]

Втората Светска војна е глобален конфликт што почнува на 7 јули 1937 година, во Азија, и на 1 септември 1939 во Европа и трае до 15 август 1945 со капитулацијата на Јапонија. Втората Светска војна ги зафати мнозинството на земји во светот на секој населен континент. Речиси сите земји што биле вклучени во Првата Светска војна биле инволвирани и во Втората Светска Војна. Таа е најголемиот и најскапиот вооружен конфликт во светската историја.

На страната на Силите на Оската, заедно со Германија, Италија и Јапонија учествува и Бугарија, наспроти сојузничките сили предводени од САД, СССР, Обединетото Кралство, Кина, Франција и останатите.

Народна Република Бугарија[уреди]

Бугарија по 1989 година[уреди]

Извори[уреди]

Наводи[уреди]

  1. John V. Fine - "The Early Medieval Balkan", University of Michigan Press, 1991, стр. 191
  2. „The Balkan Wars, 1912-1913“ by Jacob Gould Schurman (2005) published by Cosimo Classics, 2005, стр. 10
  3. „Europe“ by Norman Davies (1996) published by Oxford University Press стр. 320 & 1360
  4. Milan Loos - „Dualist heresy in the Middle Ages“, Springer, 1974, стр. 78
  5. Л. Иванов. История на България в седем страници. София, 2007.
  6. Tjutjundžiev, Ivan; Plamen Pavlov (1992). „Bǎlgarskata dǎržava i osmanskata ekspanzija 1369–1422“. Veliko Tǎrnovo. 
  7. „Kalojan, der Griechentöter"
  8. http://www.macedoniainfo.com/docs/BULGARIA-ASSEN-II.jpg Карта на Бугарија во времето на Иван Асен II
  9. Нетинфо - Иследувачи: Потписот не е на Бојански мајстор