Голема преселба на народите

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Големата преселба на народите бил период на огромно преселување на луѓето кое се случувало околку 300–700 од нашата ера во Европа,[1] означувајќи го преминот од Доцна антика во ран Среден век. Преселбата ги вклучува: Готи, Вандали, Прабугари, Алани, Фризи, Франки, меѓу другите и Германски, Ирански и Словенски племиња. Преселбата можеби била прекината поради упаѓањето на Хуните, пренаселувањето или пак климатските промени.

Преселбите продолжуваат добро се до 1000 од наша ера, со навлегувачките бранови на Словените, Аварите, Унгарите, Некои Турски народи, Монголските инвазии, и на крај Отоманските освојувања, со што драстично се менува етничкиот состава на Источна Европа.

Современо значење[уреди]

Преселбите од 2. до 5. век п.н.е.

Процесот на преселба може да се подели во две различни фази. Првата фаза, помеѓу 300 и 500 година од нашата ера, повеќе гледана и истражувана од Медитеранска преспектива од Грчки и Латински историчари,[2] со помош на малку арехологија, ги става Германските племиња на чело на поголемиот дел од поранешно Западно Римско Царство. (Види исто така: Остроготи, Визиготи, Бургунди, Алани, Лангобарди, Англи, Саксонци, Вандали). Првите кои формално влегуваат во Римската Империја — кои всушност тогаш бегале од Хуните — се Визиготите во 376. Толерирани од Римјаните под услов да тие го бранат граничниот Дунав, тие почнале да се бунтуваат, што довело до освојување на Италија и освојувајќи го самиот Рим (410) пред конечно да се населат на Пиринејскиот Полуостров и да основаат Кралство кое постоело цели 300 години. Тие биле следени од Остроготите предводени од Теодорик Велики, кој се населува во самата Италија.

Во Галија, Франките, голем број на западни Германски племиња чии лидери биле цврсто спријателени до Рим, навлегле во Римските земји постепено и посмирено во 5 век, и всушност биле прифатени за владетели на Римско-галискиот народ. Одбегнувајќи ги предизвиците од Алеманите, Бургундите и Визиготите, кралството на Франките станува зачеток или средиште на идните Германија и Франција. Во меѓувреме Римските Британци биле постепено освојувани од Англите и Саксонците.

Втората фаза, помеѓу 500 и 700 година од нашата ера, ги гледа племињата на Словените како се населуваат во централна и источна Европа, највеќе во источна Голема Германија. Прабугарите, сега Славонизирани луѓе најверојатно од Монголско потекло кое беа населени во далечна источна се од вториот век, го освојуваат источниот дел од Балканот од Византија во седмниот век. Ломбардите, Германски народ, ја населуваат северна Италија во регионот познат како Ломбардија.

За време на раните Византиско-Арапски војни, некои Арапски војски се обидуваат да ја освојаат Јужноисточна Европа преку Мала Азија во втората половина од седмиот век и раниот дел од осмиот век, но на крај се победени за време на опсадата на Константинопол од страна на здружените сили на Византиците и Прабугарите во периодот од 717 до 718 година. За време на Хазаро-арапските војни, Хазарите ги запираат арапските освојувања во Источна Европа преку Кавказ. Во исто време, Маврите (содржејќи се од Арапи и Бербери) ја напѓаат Европа преку Гибралтар, освојувајќи ја Хиспанија (Пиринејски полуостров) од Крлаството на Визиготите во 711 година пред конечно да бидат победени од Франките кај Битката кај Тура во 732. Овие борби ја поправаат границата помеѓу Христијанството и Исламот за наредните три века. За ова време, покрај се, Муслиманците се успешни во освојувањето на Сицилија и јужна Италија од Христијанците.

Се од 8 до 10 век, кој период веќе не се ни смета како дел од Големата преселба на народите но сепак спаѓа во Раниот Среден Век, нови бранови на преселба прво од Унгарците, а подоцна и од Турците, како и проширувањето на Викинзите од Скандинавија, заканувајќи се од новонастантиот ред од страна на Франкиската Империја во Централна Европа.

Хронолошки редослед[уреди]

Белешки[уреди]

  1. Precise dates given may vary; often cited is 410, the sack of Rome by Alaric I and 751, the accession of Pippin the Short and the establishment of the Carolingian Dynasty.
  2. Even Jordanes, an Alan or Goth by birth, wrote in Latin.

Референции[уреди]