Прејди на содржината

Стефано Стураро

Од Википедија — слободната енциклопедија
Стефано Стураро
Лични податоци
Роден на 9 март 1993(1993-03-09) (33 г.)[1]
Роден во Санремо, Италија
Држава Италија Италија
Висина &100000000000001820000001,82 м[1]
Играчки податоци
Позиција среден ред
Повлекување 2025 (32 г.)
Младинска кариера
Санремезе Санремезе
Џенова Џенова
Кариера*
Години Клуб Наст.† (Гол.)†
2011-2012 Џенова Џенова 0 (0)
2012-2013 →Модена Модена 8 (0)
2013-2015 Џенова Џенова 29 (1)
2015-2019 Јувентус Јувентус 64 (2)
2018-2019 →Спортинг Лисабон Спортинг Лисабон 0 (0)
2019-2021 Џенова Џенова 70 (3)
2021 →Верона Верона 10 (0)
2023-2024 Фатих Карагумрук Фатих Карагумрук 11 (1)
2024-2025 Катанија Катанија 19 (0)
Репрезентација
2011 Италија Италија 18 4 (1)
2011-2012 Италија Италија 19 6 (0)
2014-2015 Италија Италија 21 6 (1)
2016 Италија Италија 4 (0)

Стефано Стураро (роден на 9 март 1993 година, во Санремо) — италијански поранешен фудбалер, играч од средниот ред.

Биографија

[уреди | уреди извор]

Стураро е дете на татко дијабетолог и мајка ветеринар, има двајца браќа,[2] едниот од нив, Фабио, се испробал во фудбалот заедно со него во младинскиот тим на Џенова.[3] Во гимназијата, тој почнал да студира земјоделство со намера да стане цвеќар, пред да ја промени својата цел и да се обиде да стане фудбалер откако се приклучил на младинскиот сектор на Џенова.[2]

Технички карактеристики

[уреди | уреди извор]

Елемент на квантитет и суштина, на теренот тој се потпирал пред сè на трчање, карактер и пожртвуван дух,[4] но сепак можел да се фали и со пристојна основна техника.[5]

Природно игра со десната нога, но исто така удобно се служел и со левата,[6] додека на теренот претпочитал да игра пред одбраната, бидејќи бил добар во враќањето на поседот на топката и во започнувањето на акцијата. Кариерата ја започнал како мецала,[5] но подоцна бил претворен во класичен играч од средниот играч од Иван Јуриќ, неговиот тренер во младинскиот тим на Џенова,[7] прилагодувајќи се брзо на играње во систем од 3, 4 или 5 играчи; оваа флексибилност[8] му овозможила да може да игра на било која позиција во средниот ред.[6]

Доколку било потребно, тој можел да биде преместен и назад во одбраната, како централен дефанзивец[7] или бек[9] а не му биле непознати ниту поофанзивните улоги каде играл како напаѓачки крилен играч,[10] во овој случај, искористувајќи ја неговата склоност за уфрлање во шеснаесетникот и постигнување голови.[11]

Клупска кариера

[уреди | уреди извор]

Израснат во Санремезе, во чиј младински сектор се приклучил на 9-годишна возраст,[5] по неуспешни проби во Реџина и Торино[12] на возраст од 15 години[2] се префрлил во младинскиот состав на Џенова.[5] И покрај тешкиот удар што му го приредило неговото прво искуство надвор од дома, како и честите физички проблеми – „Имав дополнителна коска во основата на тибијата на двете стапала, која отекуваше толку многу по околу дваесет минути играње што морав да престанам“ (Стураро во 2015) – решени подоцна со две операции и една година помината на патерици,[2] тој најпосле станал стандарден првотимец во Примавера тимот на Џенова, со кој го освоил Суперкупот во 2010 година.[13] истакнувајќи се како еден од најголемите таленти на „грифоните“.[5]

За сезоната 2012-2013, на 19-годишна возраст, тој бил позајмен на Модена, во Серија Б.[14] Поради две тешки повреди,[15][16] тој одиграл само 8 натпревари за „канаринците“ во првенството и уште 2 во Купот на Италија. Враќајќи се во Џенова пред почетокот на сезоната 2013-2014, на барање на тренерот Џан Пјеро Гасперини, кој решил да се фокусира на него и покрај „ужасната година“ од која се опоравувал.[2] На 25 август 2013 година, тој го направил своето деби во Серија А, на 20-годишна возраст, влегувајќи како замена во 89-тата минута од натпреварот Интер-Џенова (2-0).[17] На 2 март 2014 година, тој го постигнал својот прв гол во Серија А, а истиот им донел победа на „грифоните“ на домашен терен над Катанија (2-0).[18] Благодарение на повредата на неговиот соиграч Матузалем, тој нашол повеќе простор за себе во почетната постава на тимот во вториот дел од сезоната, завршувајќи ја истата со 16 настапи и 1 гол.

Во јули 2014, Стураро потпишал петгодишен договор со Јувентус[19][20] за 5,5 милиони евра, уште 3,5 милиони по постигнувањето на одредени спортски цели, почнувајќи од сезоната 2015-16; бидејќи првата година од договорот со Јувентус би требало да ја одработи на бесплатен заем во Џенова.[19] Својот последен натпревар за Џенова го одиграл на 31 јануари 2015, во ремито 1-1 против Фјорентина, постигнувајќи многу смешен гол кој на крајот му бил препишан како автогол на голманот Татарушану за водство од 1-0; по одличното додавање на М'Баје Нијанг најпрво Стураро промашил празен гол од само неколку метри, погодувајќи ја стативата, но за негова среќа топката се одбила од стативата во голманот Татарушану и завршила во мрежата на Фјорентина. Во првиот дел од сезоната 2014-2015 одиграл вкупно 15 натпревари во првенството и купот. Во сите натпреварувања, настапил во 31 натпревар и постигнал 1 гол како играч на Џенова.

И покрај тоа што бил предвиден за враќање на лето, Стураро се вратил во Јувентус на 2 февруари 2015 година, поради повредите на двајца играчи од средниот ред Ромуло и Квадво Асамоа.[21] Тој го направил своето деби со „бјанконерите“, на 14 март, играјќи како стартер во победата на гостински терен над Палермо со 1-0,[22] додека еден месец подоцна на 14 април дебитирал во европските натпреварувања, влегувајќи во завршницата од првиот натпревар од четвртфиналето на Лигата на шампионите против Монако (добиен со 1-0);[23] На 5 мај, за првпат бил стартер во натпревар од Лигата на шампионите, играјќи 64 минути во победата со 2-1 над Реал Мадрид во полуфиналето;[24] во текот на тој натпревар спасил чист гол на Хамес Родригес при резултат 1-1, откако колумбиецот шутирал со глава кон празната мрежа, Стураро со врвот на копачката го подигнал неговиот удар и тој завршил во пречката.[25] На 23 мај, го постигнал својот прв гол во дресот на Јувентус, во првенствената победа над Наполи со 3-1 на домашен терен.[26] Првата сезона со „бјанконерите“ ја завршил со освојување скудетото,[27] a потоа и на Купот на Италија,[28] неговите први два трофеја во професионалната кариера.

Следната сезона ја започнал како стартер по заминувањето од клубот на Андреа Пирло и Артуро Видал и повредите на Клаудио Маркизио и Сами Хедира. На 8 август го започнал натпреварот во Суперкупот на Италија против Лацио во Шангај, и бил асистент за првиот гол кој го постигнал Марио Манџукиќ, во победата со 2-0. Својот прв погодок за сезоната го постигнал на 29 ноември во победата со 3-0 на гостувањето против Палермо на Барбера.[29] На 23 февруари 2016, Стураро го постигнал својот прв погодок во кариерата во Лигата на шампионите, против Бајерн Минхен во првиот осминафинален натпревар што завршил 2-2.[30] Својата втора сезона во Торино ја завршил со одбрана на националната „двојна круна“.

Во следните две сезони со Јувентус, тој освоил уште две „двојна круна“ со клубот, а бил дел и од екипата која стигнала до финалето (во кое, сепак, не настапил) на Лигата на шампионите загубено во Кардиф од Реал Мадрид. Во неговата последна сезона во Торино, неговите настапи и минутажата започнале да се намалуваат, пред да заврши на маргините во составот на Јувентус. Искуството со „бјанконерите“ го завршил со вкупно 90 одиграни натпревари и 3 постигнати гола.

Во летото 2018 година, Стураро се преселил во Португалија, каде како позајмен играч му се приклучил на Спортинг Лисабон.[31] Сепак, борејќи се да се рехабилитира од сериозна повреда, Стураро никогаш не успеал да излезе на теренот со дресот на Спортинг во текот на целото свое португалско искуство.[32] Поради ова, во јануари 2019 година, тој предвреме се вратил во Јувентус, кој во исто време го позајмил на Џенова за 1,5 милиони евра, каде што играчот од средниот ред се вратил по четири години;[33] Во февруари, иако играчот сè уште не одиграл натпревар за својот нов клуб, стапила на сила обврската за откуп за 16,5 милиони евра.[34] Своето второ деби за клубот од Лигурија го имал на 17 март 2019 година, во првенствената победа со 2-0 над Јувентус на Мараси, постигнувајќи гол во таа прилика со кој го отворил резултатот.[35]

Во јануари 2021 година, тој се преселил во Верона на позајмица со опција за откуп за 10 милиони евра.[36][37] Откако откупот не се реализирал, тој се вратил во Џенова каде одиграл уште две сезони: во првата, за прв пат во кариерата претрпел испаѓање со некој клуб од Серија А, додека во втората во Серија Б дава придонес за клубот експресно да се врати во врвната дивизија на италијанскиот фудбал.

Во втората половина на 2023 година, Стураро настапувал за турскиот клуб Фатих Карагумрук,[38] а потоа се вратил во Италија, каде последните години од кариерата ги минал во третата лига носејќи го дресот на Катанија.[39]

Репрезентативна кариера

[уреди | уреди извор]

На 24 април 2014 за првпат бил повикан во италијанската репрезентација под 21 година, од тренерот Лујџи Ди Бјаџо.[40] Тој го направил своето деби во оваа категорија, при победата со 4-0 во пријателски натпревар против Црна Гора во Кастел ди Сангро.[41] На 9 септември, го постигнал својот прв гол за У21 репрезентацијата во победата со 7-1 против Кипар, во натпревар од квалификациите за Европското првенство, игран повторно во Кастел ди Сангро.

На 14 ноември 2014 година го добил својот прв повик во сениорската репрезентација од селекторот Антонио Конте, за пријателскиот натпревар во Џенова против Албанија кој се одиграл четири дена подоцна, но не влегол во игра.[42]

Потоа во 2015 година, тој учествувал на Европското првенство под 21 година во Чешка: турнир на кој, сепак, Стураро бил под своето вообичаено ниво имајќи во предвид што се очекувало од него,[43][44] добивајќи црвен картон поради приговор во првиот натпревар од групата, загубен со 2-1 од Шведска,[45] со што за него турнирот бил завршен (добил суспензија од три натпревари),[46] бидејќи „аѕурините“ не успеале да ја мината групната фаза.

Во 2016 година, Стураро ги забележал својте 4 единствени настапи за сениорската репрезентација. И покрај тоа, што не учествувал во квалификациите, на 31 мај 2016 година, Конте го вклучил во составот од 23 играчи за Европското првенство 2016 во Франција.[47] На 6 јуни, во предвечерието на турнирот, тој го имал своето деби за националниот тим за време на пријателскиот натпревар во Верона, добиен со 2-0 против Финска, заменувајќи го Емануеле Џакерини во 64-тата минута.[48] На 17-ти истиот месец, дебитирал на Европското првенство, играјќи ги последните минути од натпреварот од второто коло на групата, во кој „аѕурите“ ја победиле Шведска со 1-0.[49] Пет дена подоцна, тој излегол на теренот за првпат како стартер во дресот на репрезентацијата, во незначителниот пораз (бидејќи Италија веќе се квалификувала понатаму) со 0-1 од Ирска;[50] поради отсуствата на Даниеле Де Роси и Тијаго Мота, тој повторно се нашол на теренот од првата минута во четвртфиналниот натпревар против Германија, во кој италијанците биле елиминирани по изведувањето на пенали.[51] После овој турнир, тој никогаш повторно не го облекол дресот на италијанската репрезентација.

Хронологија на репрезентативните настапи

[уреди | уреди извор]
Хронологија на настапи и постигнати голови за националната селекција ― Италија
Дата Град Домашни Резултат Гости Натпреварување Голови Инфо Детали
06-06-2016ВеронаИталија Италија2 – 0Финска ФинскаПријателска-влегол во игра 64'
17-06-2016ТулусИталија Италија1 – 0Шведска ШведскаЕвро 2016 - Прва фаза-влегол во игра 85'
22-06-2016ЛилИталија Италија0 – 1Ирска ИрскаЕвро 2016 - Прва фаза-добил жолт картон во 87-мата минута 87'
02-07-2016БордоГерманија Германија1 – 1 прод.
(5-4 пен.)		Италија ИталијаЕвро 2016 - Четвртфинале-добил жолт картон во 54-тата минута 54'
Вкупно Настапи 4 Голови 0

Статистика

[уреди | уреди извор]

Клупска статистика

[уреди | уреди извор]
Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
2012-2013Италија МоденаБ80КИ20------100
2013-2014Италија ЏеноваА161КИ00------161
2014-јан. 2015А130КИ20------150
Вкупно Џенова29120311
јан.-јун. 2015Италија ЈувентусА121КИ10ЛШ20СИ--151
2015-2016А191КИ20ЛШ61СИ10282
2016-2017А210КИ20ЛШ40СИ10280
2017-2018A120КИ20ЛШ50СИ00190
Вкупно Јувентус6427017120903
2018-јан. 2019Португалија Спортинг ЛисабонПЛ00КП+ЛК0+00ЛЕ00---00
јан.-јун. 2019Италија ЏеноваА51КИ--------51
2019-2020A161КИ20------181
2020-јан. 2021A61КИ10------71
јан.-јун. 2021Италија ВеронаА100КИ--------100
2021-2022Италија ЏеноваА250КИ10------260
2022-2023Б180КИ10------190
Вкупно Џенова99470----1064
авг. 2023-јан. 2024Турција Фатих КарагумрукСЛ111КТ10------121
gen.-giu. 2024Италија КатанијаЦ7+1[52]0КИ-Ц20------100
2024-2025Ц12+3[52]0КИ+КИ-Ц1+10------170
Вкупно Катанија19+4040----270
Вкупно во кариера207+46210171202517

Репрезентативна статистика

[уреди | уреди извор]
РепрезентацијаГодинаНастапиГолови
Италија Италија 201640
Вкупно40

Титули

[уреди | уреди извор]

Клупски

[уреди | уреди извор]

Јувентус

[уреди | уреди извор]
2014-2015, 2015-2016, 2016-2017, 2017-2018
2014-2015, 2015-2016, 2016-2017, 2017-2018
2015

Катанија

[уреди | уреди извор]
2023-2024

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. 1 2 juventus.com (уред.). „Stefano Sturaro“. Архивирано од изворникот на 2015-06-30. Посетено на 2015-02-09.
  2. 1 2 3 4 5 Fabrizio Salvio (20 јуни 2015). „La parabola del pescatore“ (nº 24 (740)). стр. 36–39. Занемарен непознатиот параметар |pubblicazione= (help)
  3. ↑ Nathan Gourdol (13 мај 2015). „Cinq choses à savoir sur Stefano Sturaro, le nouveau Gattuso“ (француски).
  4. ↑ Fabiana Della Valle (7 мај 2015). „Juventus, Sturaro, stoffa da leader: Allegri ha il suo Gattuso“.
  5. 1 2 3 4 5 Francesco Gambaro (17 март 2011). „Il talentino rossoblù“.
  6. 1 2 Gianluca Di Marzio (22 февруари 2015). „Juventus, Sturaro: "Ottimo impatto, sapevo che avrei giocato qui"“. Архивирано од изворникот на 2015-02-25. Посетено на 30 јуни 2015. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  7. 1 2 „Dal Genoa alla Juventus, Sturaro al settimo cielo: "Che sogno, Conte non molla mai"“. 2 јули 2014.
  8. ↑ „Di Biagio: «Sturaro? È un Gattuso»“. 5 јули 2014. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  9. ↑ „Allegri: «Vittoria sofferta e importante»“. 20 септември 2017.
  10. ↑ „Sturaro: «Gioco in qualsiasi posizione per il bene della squadra»“. 6 април 2017.
  11. ↑ „Gattuso: "Sturaro più mezz'ala di me, Juve orgoglio, ma a Madrid..."“. 8 мај 2015.
  12. ↑ Matteo Macor (28 јуни 2014). „La Juve padrona "parcheggia" Sturaro“. la Repubblica.
  13. ↑ Vito Graffeo (11 септември 2010). sportlive.it (уред.). „Supercoppa Primavera al Genoa“. Архивирано од изворникот на 2015-04-02. Посетено на 2015-02-09.
  14. ↑ Christian Schipani (27 јули 2012). calcionews24.com (уред.). „Genoa, Sturaro al Modena: "Qui per diventare uomo. E su Immobile..."“.
  15. ↑ „Sturaro, stagione compromessa“. 22 август 2012. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Посетено на 3 јули 2014. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  16. ↑ „Sturaro, annus horribilis“. 4 март 2013. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Посетено на 3 јули 2014. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  17. ↑ Pietro Zampedroni. „Esordio in Serie A per il sanremese Sturaro“. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help); Занемарен непознатиот параметар |data= (се препорачува |date=) (help)
  18. ↑ Alessio Da Ronch (2 март 2014). „Genoa-Catania 2-0: Antonelli e Sturaro affondano Maran“.
  19. 1 2 juventus.com, уред. (1 јули 2014). „Accordo con il Genoa C.F.C. per l'acquisto del calciatore Stefano Sturaro“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2015-04-02. Посетено на 2015-02-09.
  20. ↑ genoacfc.it, уред. (1 јули 2014). „Sturaro ceduto resta al Genoa“. Архивирано од изворникот на 2014-07-14. Посетено на 2015-02-09.
  21. ↑ Sturaro: «Emozionato e carico». 2 февруари 2015. Archived from the original on 2015-02-09. https://web.archive.org/web/20150209081058/http://www.juventus.com/juve/it/video/4027490447001.
  22. ↑ agi.it, уред. (14 март 2015). „Calcio: Juve vince 1-0 col Palermo al Barbera, decide Morata“. Архивирано од изворникот на 2015-05-18. Посетено на 2015-05-07.
  23. ↑ lapresse.it, уред. (14 април 2015). „Champions League, primo round alla Juventus: Vidal stende Monaco su rigore“. Архивирано од изворникот на 2015-05-18. Посетено на 2015-05-07.
  24. ↑ „Allegri: «Juve, che maturità. Perché Sturaro? Stava bene»“. tuttosport.com. 5 мај 2015. Архивирано од изворникот на 2015-05-06. Посетено на 2015-05-07.
  25. ↑ sportskeeda, уред. (6 мај 2015). „Video: James Rodriguez's header hit the crossbar because Stefano Sturaro blocked the shot“.
  26. ↑ Fabiana Della Valle (23 мај 2015). gazzetta.it (уред.). „Juve-Napoli 3-1: Allegri onora la festa, Benitez dice quasi addio alla Champions“.
  27. ↑ repubblica.it, уред. (2 мај 2015). „Sampdoria-Juventus 0-1: Vidal porta il quarto scudetto consecutivo“.
  28. ↑ Jacopo Gerna (20 мај 2015). gazzetta.it (уред.). „Juve infinita, vince la 10ª Coppa Italia: Matri piega la Lazio ai supplementari“.
  29. ↑ Ivan Palumbo (29 ноември 2015). gazzetta.it (уред.). „Palermo-Juve 0-3, Mandzukic-Sturaro-Zaza: Allegri vince la 4ª gara di fila“.
  30. ↑ Valerio Clari (23 февруари 2016). „Champions, Juventus-Bayern 2-2: Dybala e Sturaro firmano la rimonta“.
  31. ↑ „La Juve saluta Stefano Sturaro“. 12 август 2018. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Посетено на 12 август 2018. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  32. ↑ Andrea Menon (17 ноември 2018). „Sturaro: dallo Sporting e l'infortunio al ritorno alla Juve. La situazione“.
  33. ↑ „Stefano Sturaro in prestito al Genoa“. 24 јануари 2019.
  34. ↑ „Sturaro al Genoa a titolo definitivo“. 6 февруари 2018.
  35. ↑ „La Juve cade a Marassi: vince il Genoa 2-0“. 17 март 2019.
  36. ↑ „COMUNICATO STAMPA – Stefano Sturaro“. 23 јануари 2021.
  37. ↑ „Stefano Sturaro si veste di gialloblù“. 23 јануари 2021. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help); Занемарен непознатиот параметар |accesso= (се препорачува |access-date=) (help)
  38. ↑ VavaCars Fatih Karagümrük SK [@@karagumruk_sk] (21 август 2023). „İtalyan Milli orta saha oyuncusu Stefano Sturaro'yu kadromuza kattık“ (Tweet) (турски) – преку Twitter.
  39. ↑ „Stefano Sturaro al Catania“. 17 јануари 2024. Посетено на 17 јануари 2024.[мртва врска]
  40. ↑ primocanale.it, уред. (24 април 2014). „Genoa, doppia convocazione nell'Under 21 per Perin e Sturaro“.
  41. ↑ canalegenoa.it (уред.). „Amichevole Under 21: l'Italia ne fa 4 al Montenegro. 80 minuti per Sturaro“. Архивирано од изворникот на 2014-06-06. Посетено на 2015-02-09.
  42. ↑ sport.sky.it, уред. (14 ноември 2014). „Italia-Albania: Conte chiama Okaka, Rossettini e Sturaro“. Архивирано од изворникот на 2015-01-18. Посетено на 2015-02-09.
  43. ↑ Francesco Saverio Intorcia. „Under 21, le scuse di Sturaro: "Non merito la maglia". Ma attacca la stampa“. Занемарен непознатиот параметар |data= (се препорачува |date=) (help)
  44. ↑ Sturaro chiede scusa a tutta Italia. Rai Sport. 20 јуни 2015. http://www.raisport.rai.it/dl/raiSport/media/Sturaro-chiede-scusa-a-tutta-Italia-8976012a-5a9f-420b-82e8-e3ff8f143433.html.
  45. ↑ Alessandro Massimo (18 јуни 2015). „L'Italia parte male, vince la Svezia“.
  46. ↑ „Tre giornate a Sturaro“. 20 јуни 2015.
  47. ↑ „Inizia il 'Sogno Azzurro': su Rai 1 ufficializzata la lista dei convocati per l'Europeo“. 31 мај 2016. Архивирано од изворникот на |archive-url= requires |archive-date= (help). Посетено на 31 мај 2016. Занемарен непознатиот параметар |dead-link= (help)
  48. ↑ Stefano Cantalupi (6 јуни 2016). „Italia-Finlandia 2-0, Candreva-De Rossi, Conte sorride a 7 giorni dall'Europeo“.
  49. ↑ Jacopo Manfredi (17 јуни 2016). „Italia-Svezia 1-0, Eder lancia gli azzurri agli ottavi“.
  50. ↑ Stefano Cantalupi (22 јуни 2016). „Euro 2016, Italia-Irlanda 0-1: decide Brady, anche i verdi agli ottavi“.
  51. ↑ Mattia Fontana (2 јули 2016). „Euro 2016, Darmian tradisce l'Italia ai rigori: Germania in semifinale grazie a Neuer“.
  52. 1 2 Настапи во плејофот.

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Стефано_Стураро&oldid=5558492“