Годивје (Охридско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Годивје
Годивје is located in Македонија
Годивје
Местоположба на Годивје во Македонија
Координати 41°24′6″N 20°47′26″E / 41.40167° СГШ; 20.79056° ИГД / 41.40167; 20.79056Координати: 41°24′6″N 20°47′26″E / 41.40167° СГШ; 20.79056° ИГД / 41.40167; 20.79056
Општина Coat of arms of Debarca Municipality.svg Дебарца
Население 92 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 892 м


Годивје е село во Општина Дебарца, во областа Дебарца, во близина на патот Кичево - Охрид.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото Годивје се наоѓа во областа Дебарца, на источните падини на Славеј Планина, оддалечено 27 километри јужно од Кичево и 38 километри северно од Охрид и Струга. Атарот на селото Годивје граничи со атарите на селата:Сливово на исток, Врбјани на север, Ржаново и Селци на запад, Лактиње на југ, и Арбиново на југоисток.[1] Поедини места во атарот на селото ги носат следните имиња: Горни и Долни Локви, Бел Камен, Војово, Присој, Корија, Рајчиница, Кобилица, итн.[2]

Историja[уреди | уреди извор]

Годивје е старо село, за прв пат под името Годивје се спомнува во 1582, кога припаѓало во Охридскиот Санџак, нахија Дебарца. Еднаш старото Годивје пропаднало, и народот се иселил во прилепско каде основале ново село Годивје. После пропаста на старото Годивје денешното Годивје го обновиле родови кои живееле во раселените села Војово и Гроов, тоа било средината на ХVIII век .[2] Во Илинденското востание селото било запалено поради силната активност на месното население, при што биле запалени 98 куќи, а биле убиени и неколку невини жители, стари, млади. Населението многу страдало и во текот на Втората светска војна, тогаш трпело насилие од балистите. Од ова село искочиле и доста партизани, а во чест на загинатите партизани во селото има споменик.

Според податоците од 1873 година, селото имало 80 домаќинства со 225 жители христијани (Македонци).[3] Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 550 жители христијани (Македонци).[4]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според пописот од 2002 година, во селото Годивје живеат 92 жители, сите Македонци.

Родови[уреди | уреди извор]

Годивје во целост е македонско православно село. Поголемиот број родови во селото се староседелски, кои некогаш живееле во сега веќе раселените села Војово и Гроов, кои постоеле во атарот на Годивје.[2]

Староседелски родови се: Чораповци (16 к.); Секуловци (15 к.); Попаѓовци (15 к.); Јаковчевци (10 к.); Шутаровци (7 к.); Андреевци (7 к.); Деспотовци (6 к.); Бачовци (5 к.); Станковци (5 к.); Дојчиновци (5 к.); Шипинковци (4 к.) и Коруновци (1 к.).

Доселен е само родот Ѓаковци (25 к.) кои потекнуваат од предокот Кузман кој после некое убиство со неговиот брат пребегнал од околината на Ѓаковица. Кузман дошол во селото Годивје, додека неговиот брат отишол во околината на Дебар. Во овој род се знае следната генеологија Насте (жив на 68 год. во 1980 година) Василе-Ристе-Анѓеле-Кузман основачот на родот кој дошол во селото.

Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото се:

Староседелци: Самарџијовци (20 куќи) живеат по цело село, слават Св. Никола, за нив се вели дека први преминале од раселеното село Гроов; Продановци (7 куќи) живеат по цело село; Сталевци (32 куќи) живеат низ цело село, слават Св. Никола, за нив се вели дека дошле од Гроов после Самарџиовци. Се делат на Мрдовци (9 куќи), Ѓундалевци (7 куќи), Станковци (7 куќи), Бокелевци (3 куќи), Гршковци (2 куќи), и Столевци (2 куќи); Куртовци (12 куќи) живеат во своето Куртовско Маало или преку село, слават Св. Никола, една нивна гранка се вика Карајоновци (9 куќи); Апостоловци (5 куќи) живеат во Куртовско Маало, слават Св. Никола; Шишковци (15 куќи) живеат во Куртовско Маало, слават Св. Никола; Крилевци (5 куќи) 1 куќа имаат во Горно Маало, а 4 во Куртовско Маало, слават Св. Никола; Шутаровци (14 куќи) живеат, 5 куќи во Горно Маало, а 9 куќи во Долна Црква, се делат на Чолаковци (6 куќи), и Попаѓовци (4 куќи)

Доселеници: Ѓаковци или Ѓоковци (25 куќи) 23 куќи им се на сред село, а 2 во Куртоско Маало, слават Св. Никола. Доселени се 30тите на XIX век поради крвна одмазда од околината на Ѓаковица, Метохија.

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Таму има 3 цркви кои постојат и една која е урната или запалена.Таму се црквите Св.Ѓорѓија, Св.Никола, Св.Спас (кај месноста Црквишта), а во минатото во месноста Горица била црквата Св.Вартоломеј.

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Населението од Годивје цело време се иселувало. Познати се следните иселени родови од селото.[5]

Во селото Србјани е иселен родот Мијаилевци (3 к.) (Тома Смиљаниќ-Кичевија); во селото Десово е родот Андрејевци (1 к.) доселен таму 1936 година; во селото Горно Село е родот Ориѓани (3 к.) доселен таму 1954 година; во селото Песочани се Годивци (12 к.) таму отселени 1920тите години; во Ново Село се Треневци (3 к.), отселени таму помеѓу двете светски војни.

После Втората светска војна околу 10 фамилии се отселиле во Војводина, во исто време и во Тиквеш се отселиле неколку фамилии. А од средината на 1950-тите населението почнало да се иселува по градовите. Најмногу се отселени во Охрид преку 80 куќи, но и во други градови во Македонија како: Скопје, Кичево, Струга, Битола итн. Иселеници има и во прекуокеанските земји пред се Австралија.

Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1948:

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Архив МАНУ Фонд „ Бранислав Русиќ “ АЕ 89/1. „ Дебарца “ Годивје.. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Ф., Трифуноски, Јован (1992). Охридско-струшка област : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670251582. OCLC 27418468. http://worldcat.org/oclc/27418468. 
  3. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.102-103.
  4. Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.253
  5. 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]