Гарниково

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Гарниково
Куќи во Гарниково.jpg

Куќи во селото Гарниково

Гарниково is located in Македонија
Гарниково
Местоположба на Гарниково во Македонија
Координати 41°20′02″N 22°02′18″E / 41.33389° СГШ; 22.03833° ИГД / 41.33389; 22.03833Координати: 41°20′02″N 22°02′18″E / 41.33389° СГШ; 22.03833° ИГД / 41.33389; 22.03833
Регион Logo of Vardar Region.svg Вардарски
Општина Coat of arms of Kavadarci Municipality.svg Кавадарци
Област Витачево
Население 3[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 1430
Повик. бр. 043
Надм. вис. 680 м
Слава Свети Мина
Гарниково на општинската карта
Гарниково во Општина Кавадарци.svg

Атарот на Гарниково во рамките на општината
Commons-logo.svg Гарниково на Ризницата


Гарниково — село во Општина Кавадарци, во областа Витачево, во околината на градот Кавадарци.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Пејзаж околу селото

Селото се наоѓа во средишниот дел од Општина Кавадарци, односно јужно од градот Кавадарци, недалеку од патот што води низ областа Витачево.[2] Селото е ридско, на надморска височина од 680 метри. Од градот Кавадарци, селото е оддалечено околу 15 километри и лежи недалеку од локалниот пат кој што води кон Кавадарци од Витачево.[2]

Атарот зафаќа простор од 16,8 км2. На него најголема површина заземаат пасиштата на 819,4 хектари, потоа следат шумите на простор од 460,8 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 389 хектари.[2]

Селото е од збиен тип, поделено на три маала, Стредсело, Отадње и Одовадње Маало.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Селото било христијанско и не било чифлик во турско време. Селото го основале доселеници од областа Азот кон крајот на XVII век.[3]

Во XIX век, Гарниково било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото во основа има мешовита земјоделска функција.[2]

Во минатото, селаните главно се занимавале со сточарство.[3]

Население[уреди | уреди извор]

Поглед на селото
Селска чешма

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Гарниково имало 460 жители.[4] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Гарниково имало 536 жители.[5]

Селото е мало, доведено во фаза на наполно раселување. Во 1961 година, селото броело 234 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 12 жители, македонско население.[2]

Според пописот од 2002 година, во селото Гарниково имало 3 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[6] 1905[7] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 460 536 292 257 234 123 26 15 12 3
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[8]

Родови[уреди | уреди извор]

Како родови во Гарниково се споменуваат:[3]

  • Старинци од Азот: Бајковци 7 к.; Анѓелковци 1 к.; Степановци 2 к.; Левовци 5 к.; Гишовци 3 к.; Мојсовци 2 к.; Шапковци 5 к.; Гравтовци 4 к.; Бакарјовци 1 к.; Гиревци 4 к.; Станковци 2 к.; Толовци 2 к; Ташовци 2 к.; Карадаковци 2 к; Ѓорчевци 1 к.; Јолевци 1 к.; Ширкате 1 к.; Кармаковци 2 к. и Крштанковци 1 к..
  • Постари доселеници:
  • Чолаковци 6 к. Доселени се на почетокот од 19ти век од селото Бегниште, а таму дошле од од областа Азот во велешко кон крајот на 17ти век.
  • Моклишовци-Постоловци 3 к. Доселени се на почетокот од 19ти век од селото Моклиште.
  • Понови доселеници:
  • Вилиповци 1 к. Доселени се од селото Бегниште, а таму од велешки Азот.
  • Стојимчевци 1 к. Доселени се од селото Дабниште во 1870 година.
  • Јованчевци 1 к. Исто потекло како и претходниот род.
  • Северовци 1 к. Доселени се во 1880 година од селото Бегниште, а таму од велешки Азот.
  • Соколовци (Велковци 4, Димовци 3) 7 к. Доселени се од селото Бунарче, а уште подалечно потекло од областа Мариово од почетокот на 19ти век.
  • Ризовци 1 к. Доселени се од селото Бунарче во 1886 година.
  • Настовци 1 к. Доселени се од селото Праведник во 1890 година.
  • Кенџовци 1 к. Доселени се од селото Дабниште во 1895 година.
  • Мајсторовци 2 к. Доселени се од селото Бохула во 1896 година, а таму од Арнаутлик во почетокот на 19ти век.
  • Тасевци 1 к. Доселени се од селото Кошани во 1900 година, а таму од селото Куманичево.
  • Миновци 1 к. Доселени се од селото Бунарче во 1900 година, а таму од селото Страгово.
  • Левовци 1 к. Доселени се од селото Дабниште во 1900 година.
  • Трпковци 1 к. Доселени се од селото Бунарче во 1900 година, а таму од селото Пожарско во Меглен.
  • Бачовци 1 к. Доселени се од селото Чемерско во 1905 година.
  • Рамашовци 2 к. Доселени се од селото Дабниште во 1905 година, а таму од Пиперово во Арнаутлук.
  • Стојановци 1 к. Доселени се од селото Конопиште во 1905 година.
  • Вилиповци (Филиповци) 1 к. Доселени се од селото Бунарче во 1910 година, а таму од селото Барово.
  • Крстевци 2 к. Доселени се од селото Конопиште во 1910 година.
  • Шоповци-Старејковци 1 к. Доселени се од селото Драгожел во 1918 година, а таму доселени од штипско во 18ти век.
  • Дојдени од Зборско во 1916 г.: Ристовци 2 к.; Петковци 1 к. и Атанасовци 1 к..

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.

Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бегниште, во која се наоѓале селата Бегниште, Гарниково, Дабниште, Драгожел, Кошани и Ресава.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Бегниште, во која покрај селото Гарниково се наоѓале селата Бегниште, Дабниште, Драгожел, Кажани, Куманичево и Ресава.

Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.

Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Целосно пропаднатата главна селска црква „Св. Мина“

Селото е опфатено во склоп на изборното место бр. 0701 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Бегниште, Драгожел, Гарниково и Кошани, кое е сместено во основното училиште во селото Бегниште.[9]

На локалните избори во 2017 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 278 гласачи.[10] На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 264 гласачи.[11]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[12][13]
Манастири

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Родени во Гарниково

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 23 февруари 2018. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 67. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 23 февруари 2018 г. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Радовановиќ, Воислав. Тиквеш и Рајец. стр. 421-422. 
  4. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 154.
  5. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р. 104-105.
  6. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  7. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  8. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  9. „Описи на ИМ“. конс. 23 февруари 2018. 
  10. „Локални избори 2017“. конс. 23 февруари 2018. 
  11. „Претседателски избори 2019“. конс. 5 мај 2019. 
  12. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  13. „Цркви во Ваташката парохија“ (македонски). Повардарска епархија. конс. 23 февруари 2018. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]