Цветан Димов

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Цветан Димов.jpg
Роден Цветан Димов
5 март 1910
Скопје
Починал 9 јули 1942
Скопје
убиен од бугарската полиција
Националност Македонец
Познат народен херој, активист на НОБ, синдикалец
Занимање шивач
Татко Ѓорѓија
Мајка Коца


Цветан Димов, меѓу народот познат бил како Целе Чаирчанец, (Скопје, 5 март 1910[1] - Скопје, 9 јули 1942) — македонски синдикалец, партизан, комунист и учесник во НОБ. Заедно со Орце Николов бил еден од најистакнатите организатори на работничкото и комунистичкото движење во Скопје. По Ослободувањето, на 26 јули 1945 година, е прогласен за народен херој на Југославија од Македонија.[2]

Биографија[уреди | уреди извор]

Рани години[уреди | уреди извор]

Цветна Димов е роден на 5 март 1910, а во други извори се наведува 1909 година. Цветан Димов е син на Ѓорѓија и Коца Димови, сирмашно скопско семејство кое живеело во Чаир. Семејството се занимавало со градинарство, но често работеле на туѓи земјишни поседи. Своето основно образование во започнал во Скопје и постигнувал солидни резултати, за што неговите родители биле пресреќни. Бидејќи семејството било многу сиромашно, со тага го известуле Цветана дека мора да го напушти образованието и да почне да изучува занает. Цветан со тешко срце ја прифатил суровата реалност на тогашното време. Започнал да работи како чирак кај различни мајстори и тогаш прв пат ја почувствувал суровата и тешка положба на работничката класа. Калфа станал на својата 17 годишна возраст и веќе имал определена дневница, која ни приближно не била доволна за дадениот труд.[3]

Набрзо по станувањето калфа, Цветан запознал некој синдикален белградски активист. Од него Димов дознал дека работниците во другите градови се организирале во синдикати и дека така ги барале своите работнички права. Од човекот добил разни летоци, брошури и книги, кои Цветан ги прочувал во слободно време. Одреден дел од овој период на неговиот живот Димов го поминал во Кленовиќ, каде се лечел од туберкулоза. Иако не бил физички присутен, сепак бил во тек со синдикалните активности во Скопје. Своите синдикални и работнички идеали ги истакнувал и јавно во санаториумот каде се лекувал.[3]

Активизам[уреди | уреди извор]

По враќањето од лекување во Скопје, Димов поактивно и поинтензивно започнал да контактира и соработува со истакнати револуционери, како што бил на пример Кочо Рацин. Неговата активност во рамките на движењето било голема и истата била забележана од Партијата.[3] Пред Втората светска војна работел како шивач и истакнат работнички организатор во Скопје, организирајќи разни штрајкови. Во 1926 е примен за член во СКОЈ, од 1928 година бил синдикален активист, а во 1933 година станал член на КПЈ.[2] Тој се покажал како добар организатор и тој се јавува како еден од иницијаторите за основање на културно-уметничкото друштво „Абрашевиќ“. Друштвото се расширило низ целата територија на Македонија и во него членувале видни граѓани, особено понапредни студенти и работници. Поради својата истакнатост и ангажираност, Димов пронашол големи непријатели кај полицијата од една страна и социјал-демократите од другата страна.[3]

Во тој предвоен период се разгорила граѓанската војна во Шпанија и Димов бил цврсто решен да се пријави како активен борец и волонтер во таа војна. Сепак, неговите најблиски другари и кревкото здравје го спречиле да замине за Шпанија.[3]

Во 1936 година Димов станал член на Меѓуструковиот синдикален одбор на Скопје а во 1939 година станал член на Месниот комитет на КПЈ, на Покраинскиот комитет на КПЈ во Македонија (од летото 1939 година) и секретар на Покраинскиот одбор на Црвената помош (1939).[3] Како член на партиските органи, Димов добива поголем број задачи кои ги исполнува успешно и конспиративно. Тој пронаоѓал различни начини и методи за активација на населението и привлекување на работниците. Димов организирал излети во и околу Скопје. Оваа нова форма на масовни собирања, покрај културно-забавниот карактер, биле користени и за целите на работничките движења.[3]

Така, во очите на власта, Димов бил голем непријател и борец против власта. Сепак, тој не застанал со своите активности, па така, организирал големи протести против изборите во Југославија. Тие протести биле посетени од илјадници работници. Последователно на протестите се појавиле поголемиот број штрајкови во Скопје. Најголем од штрајковите бил штрајкот на металските работници кој траел цели 40 дена. Овој штрајк бил раководен од самиот Цветан Димов. Штрајкот завршил со победа на работниците, за кој тој ќе рече:[3]

Секој штрајк е школа за борбено кршевање на работниците. Ако правилно ги извлекуваме и користиме успесите и неуспесите на штрајковите, ние ќе се оспособиме за вистински раководители на народот.[3]

Успесите на штрајковите се нижеле, па така Димов имал активно организационо учество во штрајковите на чевларските работници и штрајкот на текстилните работници од фабриката „Вардар“. Неговата активна ангажираност се повеќе го вртела вниманието на полицијата. Тие безуспешно го барале за да го уапсат, но тој со своите конспираторски вештини вешто се криел. Тој успеал тајно да ја префрли на Водно печатницата која ја имале во Синѓелиќ, а полицијата не успеала да дознае ни за подготовките за мартовските протести во 1941 година.[3]

Окупација[уреди | уреди извор]

По окупацијата на Македонија во Втората светска војна, Димов учествувал на партиското советување, што се одржа на 22 јуни 1941 година во Козле. Активно учествувал во организирањето и спроведувањето на Илинденските демонстрации во 1941 година. Тој и Партијата сега веќе имале двајца непријател, окупаторот и домашните предавници. Димов станува еден од најголемите поборници за вооружена борба против окупаторот.[3]

Како секретар на МК на КПЈ во Скопје (од почетокот на 1942), работел на формирањето на Првиот скопски партизански одред, до што дошло на 17 септември 1942 година. Кон крајот на мај 1942 година влегува во составот на Привремениот покраински комитет на КПЈ за Македонија. Но, набрзо, во почеток на јули, по една провала е уапсен. По тешки измачувања, бил фрлен од прозорец од четвртиот кат на Обласната бугарска полициска управа во Скопје од страна на Љубомир Јорданов, началник на групата А на државната безбедност во Обласната полициска управа.[4] Набрзо починал во во бессознание во затворското одделение на скопската болница. Бугарската полиција лажно кажала дека Димов се „самоубил“.[3]

Во негова чест, денес едно основно училиште и едно средно училиште во Чаир го носат неговото име. Во 1968 година куќата во Чаир, на улица „Јајце“, во која живеел и работел Цветан Димов, била прогласена за културно наследство,[5] но денес оваа куќа повеќе не постои.

За народен херој е прогласен на 29 јули 1945 година.[3]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Македонска енциклопедија“, МАНУ, Скопје, 2009, 471 стр.
  2. 2,0 2,1 „Беа, загинаа, останаа“ - спомен книга на загинатите борци во НОВ и жртвите на фашизмот - Скопје. 1969, 10 стр.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 Народни херои од Македонија, Наша книга, Скопје, 1973 г., стр. 115-119
  4. „Зборник докумената и података o Народноослободилачком рату југословенских народа“, том VII, књига 1, Београд, 1952.
  5. Крсто Здравковски, „Да не се заборави“, Скопје, 1982, 76-77 стр.

Литература[уреди | уреди извор]

  • Митре Инадески, „Цветан Димов“, Скопје, 1981.

Поврзано[уреди | уреди извор]


Ова е добра статија. Стиснете тука за повеќе информации.
Статијата Цветан Димов е добра статија. Таа исполнува одредени критериуми за квалитет и е дел од инкубаторот на Википедија.