Љубе Бошкоски

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Љубе Бошкоски
24 октомври, 1960 - денес
Ljube-slika.jpg
Прекар: Брат Љубе
Роден во: Знаме на Социјалистичка Република Македонија с. Челопек, Тетовско, С. Р. Македонија
Служба во: Знаме на Република Македонија Република Македонија
Период на служба: 1998 - 2002
Чин: Министер за внатрешни работи на Република Македонија
Командува/л со: ЕСЗ Тигар
ЕБИ Лавови
Битки/војни: Вооружен конфликт од 2001

Љубе Бошкоски, познат и како Брат Љубе (р. 24 октомври 1960 во с. Челопек, Тетовско) — македонски политичар и поранешен министер за внатрешни работи.

Образование[уреди | уреди извор]

Бошкоски дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1985 година. По дипломирањето работел како приправник во суд, а потоа како правник на Фондот за здравствено осигурување во Ровињ - Хрватска.

Рана политичка кариера[уреди | уреди извор]

По парламентарните избори во 1998 година и победата на ВМРО-ДПМНЕ, Бошкоски бил именуван за заменик на директорот на Дирекцијата за безбедност и контраразузнавање (ДБК) во Министерството за внатрешни работи на Република Македонија. На 31 јануари 2001 година, бил именуван за државен секретар во МВР. За време на Вооружен конфликт од 2001, на 13 мај 2001 година бил назначен за Министер за внатрешни работи на Република Македонија во широката владина коалиција.[1]

По парламентарните избори на 15 септември 2002 година, бил разрешен од функцијата Министер и станал пратеник во Собранието на Република Македонија. Во април 2004 година, со собрани 10.000 потписи, Бошкоски се кандидирал на претседателските избори, но од страна на Државната изборна комисија неговата кандидатура била отфрлена заради неисполнување на условот за 15 години непрекинато живеење во Република Македонија.

Апсење[уреди | уреди извор]

Во мај 2004 година Парламентарната комисија за мандатно-имунитетни прашања му го одзела пратеничкиот имунитет, поради сомневање за негова вмешаност во случајот Раштански Лозја, поточно за потикнување на убиство на шест пакистански и еден индиски државјанин на 3 март 2001 година. По обидот за негово повикување од страна на истражен судија, заминува за Хрватска, каде што се пријавува во полициската станица во Загреб. По објавената меѓународна потерница и доставеното барање за негово судење во Хрватска од страна на Министерството за правда на Република Македонија, Бошкоски е притворен во затворот во Пула. По шестмесечна истрага, основниот јавен обвинител Нуиќ покренува обвинение за вмешаност на Бошкоски за извршени седум дела на убиство, но судењето не отпочнало заради барањето од Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија во Хаг да биде депортиран во затворот во Шевенинген за случајот Љуботен, поточно за убиство на 10 цивили на 12 август 2001 година во селото Љуботен. На 22 април 2005 година Основниот суд во Скопје донесе ослободителна пресуда за 4 обвинети во случајот Раштански лозја, па се очекува и судот во Пула, кој го замрзнал предметот заради заминување на Бошкоски во Хаг, да го ослободи за истот случај.

Во август 2004 година е уапсен со Хрватска. Во декември истата година Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија покрена обвинение против него и Јохан Тарчуловски и во март 2005 година е префрлен во Хаг. Судењето започнало на 16 април 2007 година, а заврши на 10 јули 2008 година, кога Бошковски е прогласен за невин од страна на Хашкиот трибунал за настаните во скопското село Љуботен во август 2001 и е ослободен.

Враќање во Македонија: Обединети за Македонија и ново апсење[уреди | уреди извор]

По враќањето од Шевенинген, во Македонија го пречекуваат најважните македонски државници со големи почести.[2] Бошкоски имал првична намера да се приклучи кон ВМРО-ДПМНЕ, но не нашол заеднички јазик со Никола Груевски, по што се дистанцирал од партијата. На Претседателските избори во 2009 година Бошкоски се кандидарал како независен кандидат и освоил 146.878 гласови. По изборите на 29 мај 2009 година, тој формирал своја партија „Обединети за Македонија“. На Парламентарните избори во 2011 година, Бошковски и неговата партија освоиле 1,52% од гласовите, со што тој не успеал да стане пратеник.

Веднаш по изборите, односно на 6 јуни 2011 година, пред ресторанот „Воденица“ во Скопје, Бошковски бил уапсен од страна на припадниците на мобилната полициска единица Алфи, под сомнение за нелегално финансирање на изборната кампања.[3] Потоа, во рамките на случајот „Кампања“, Бошкоски бил осуден ан затворска казна во траење од пет години, која ја служел во затворот „Идризово“. Покрај тоа, Бошковски бил обвинет и во случајот „Ровер“ во врска со убиството на Марјан Тушевски при што бил осуден на затворска казна во траење до 12 години. Меѓутоа, пресудата на Основниот суд во Скопје била двапати поништена и вратена назад од страна на Апелациониот суд, а третото судско рочиште било закажано за март 2016 година.[4] На 3 јуни 2016 година е пуштен на слобода.[5]

Бошкоски е автор е на делото Мојата борба за Македонија.

Мисли[уреди | уреди извор]

Ако веќе мора да се моли и клечи, македонскиот народ ќе моли и клечи само пред Господ, кој е единствен сведок за македонската вистина!
Не признавам борба за Македонија без нејзин триумф.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Службен весник на РМ, 37/01.
  2. „Љубе Бошкоски пречекан со еуфорија“
  3. www.kanal5.com.mk
  4. Зоран Димитровски, „Брат Љубе излегува од затвор на Осми март!?“, Фокус, број 1063, 19.2.2106, стр. 16-19.
  5. „По пет години затвор, Бошкоски пуштен на слобода“, „Утрински Весник“

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Политички функции
Претходник
Доста Димовска
Министер за внатрешни работи на Македонија
2001–2002
Наследник
Хари Костов