Владо Камбовски
| Владо Камбовски | |
|---|---|
| Деветти претседател на МАНУ | |
| На должноста 2011–2015 | |
| Претходник | Георги Старделов |
| Наследник | Таки Фити |
| Министер за правда | |
| На должноста 30 ноември 1998 – 28 декември 1999 | |
| Претходник | Ѓорѓи Спасов |
| Наследник | Џевдет Насуфи |
| Лични податоци | |
| Роден(а) | 5 јануари 1948 Битола, НР Македонија, ФНРЈ |
| Националност | Македонeц |
| Народност | Македонец |
| Сопружник | Мила |
| Деца | Игор, Маја |
| Установа | Правен факултет |
| Професија | правник политичар академик |
| Вероисповед | Православна |
Владо Камбовски (роден на 5 јануари 1948 во Битола) — македонски правник, универзитетски професор и политичар.
Животопис
[уреди | уреди извор]Камбовски завршил основно и средно образование во родниот град. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во учебната 1969/1970 година кога бил избран за асистент на Катедрата за кривично право на Правниот факултет во Скопје. Во учебната 1972/1973 година се запишал на постдипломски студии по казнено право на Правниот факултет во Загреб.
Студиите ги завршил со одличен успех и во мај 1975 година ја одбранил магистерската работа на тема „Доброволно откажување од извршување кривично дело”. Од 15 јули 1975 до 1 јуни 1976 бил на отслужување на воениот рок.
Во 1977 година бил избран за предавач и држел предавања по кривично право на правните факултети во Скопје и во Битола, како и на Факултетот за безбедност во Скопје. Во 1980 година, на Правниот факултет во Скопје, тој ја одбранил докторската дисертација. Истата година бил избран за доцент по предметот кривично право, а потоа и за декан на Факултетот за безбедност, која должност ја вршел до 1984 година. Од 1984 до 1986 година ја вршел должноста директор на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје.
Во периодот од 1986 до 1989 година бил потпретседател на Извршниот совет на Собранието на СРМ од 1986, а од март 1989 до јули 1992 бил член на Сојузниот извршен совет и сојузен секретар за правосудство и управа. Бил и претседател на Републичката комисија за односи со верските заедници, до април 1989 година.[1] По независноста на Македонија, од 1 декември 1998 до 28 декември 1999 ја вршел должноста министер за правда во Владата на Република Македонија.
За редовен професор на Правниот Факултет бил избран во 1992 година, а реизбран во 2000 година. Во мај 2006 година бил избран за редовен член на МАНУ. Во декември 2011 година бил избран за претседател на МАНУ.[2], и на оваа функција се задржал до 2015 година.
Има објавено над 500 научни трудови, книги и други публикации, и учествувал во изработка на бројни закони и стратегии[3]. Говори англиски, француски, германски и српски јазик. Татко е на две деца, син и ќерка.
Награди
[уреди | уреди извор]- Награда „11 Октомври“ во 2012 година [4]
Наводи
[уреди | уреди извор]| Претходник Ѓорѓи Спасов |
Министер за правда на Република Македонија 30 ноември 1998 – 28 декември 1999 |
Наследник Џевдет Насуфи |
| ||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
|
- Родени во 1948 година
- Правници од Битола
- Политичари од Битола
- Македонски академици
- Македонски универзитетски професори
- Министри за правда на Република Македонија
- Состав на Владата на Република Македонија од 1998
- Академици на МАНУ
- Претседатели на МАНУ
- Добитници на наградата „11 Октомври“
- Професори на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
- Апсолвенти на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
- Магистри на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје
- Доктори на Правниот факултет „Јустинијан I“ - Скопје


