Сладуево

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Сладуево
Викиекспедиција Железник 226 (cropped).jpg

Поглед на селото Сладуево од ридот над Прибилци

Сладуево is located in Македонија
Сладуево
Местоположба на Сладуево во Македонија
Координати 41°15′12″N 21°12′30″E / 41.25333° СГШ; 21.20833° ИГД / 41.25333; 21.20833Координати: 41°15′12″N 21°12′30″E / 41.25333° СГШ; 21.20833° ИГД / 41.25333; 21.20833
Регион Logo of Pelagonia Region.svg Пелагониски
Општина Грб на Општина Демир Хисар.png Демир Хисар
Област Железник
Население 77[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 7240
Повик. бр. 047
Надм. вис. 635 м
Слава Илинден[2]
Сладуево на општинската карта
Сладуево во Општина Демир Хисар.svg

Атарот на Сладуево во рамките на општината
Commons-logo.svg Сладуево на Ризницата


Сладуево — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.

Етимологија[уреди | уреди извор]

Името на селото веројатно потекнува од личното име Сладуј или Сладомир.[2]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Ова село се наоѓа во Железник, во источниот дел на територијата на Општина Демир Хисар, непосредно до патот Демир Хисар-Кичево или Крушево и до текот на Црна Река.[3] Селото е рамничарско, на надморска височина од 635 метри. Од градот Демир Хисар, селото е оддалечено четири километри.[3]

Сладуево се граничи со селото Прибилци на север, со селото Журче на исток, со селата Граиште и Белче на југ и со селото Белче на запад.[2]

Во 1965 година селото добило електрична енергија, водовод има од 1978 година, а асфалтен пат од 1985 година.[2]

Историја[уреди | уреди извор]

Сладуево се смета за стара населба, која е спомената во 1468 година во пописниот турски дефтер со името „Сладофче“. Во селото имало 5 христијански семејства. Во еден список за личен данок на немуслиманите од Битолскиот вилает од 1537/8 г. селото е регистрирано со формата „Сладовци“. Во географска карта од 1900 година било запишано како „Сладујево“.[2]

Во 1468 година имало 5 семејства, односно вкупно 25 жители. Во 1568 година имало 13 семејства или вкупно 45 жители. Селото плаќало вкупно 225 акчиња годишно данок.[2]

Во XIX век, Сладуево било село во Битолската каза, нахија Демир Хисар, во Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 1,2 км2, при што преовладува обработливото земјиште со 80 хектари.[3]

Селото, во основа, има полјоделска функција.[3]

Во минатото, во селото работела електрична воденица, сепарација на песок и асфалтна база. Денес, во селото има фабрика за откуп и преработка на печурки „Чапе Фунги“.[2]

Населението се занимава со земјоделство и чува малку стока.[2]

Население[уреди | уреди извор]

По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Сладуево имало 80 жители.[4]

Сладуево е мало село, населено со македонско население. Во 1961 година, селото имало 109, а во 1994 година бројот се намалил на 81 жител.[3]

Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 77 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[5] 1905[6] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 80 106 126 109 96 105 87 81 77
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[7]

Родови[уреди | уреди извор]

Сладуево е македонско село.

Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:[8]

Општествени установи[уреди | уреди извор]

  • Месна заедница

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Демир Хисар.

Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.

Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Демир Хисар, во која покрај селото Сладуево, се наоѓале и селата Бараково, Белче, Вардино, Граиште, Единаковци, Журче, Кутретино, Мургашево, Ново Село, Лесково, Прибилци, Ракитница, Растојца, Слепче, Стругово и Суви Дол. Во периодот 1950-1952, селото било во рамките на некогашната Општина Прибилци, во која влегувале селата Журче, Прибилци и Сладуево.

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 0634 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.[9]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 50 гласачи.[10]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Главната селска црква „Св. Илија“
Археолошки наоѓалишта[11]
  • Светец — населба и некропола од средниот век.
Цркви

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Слави

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Од Сладуево има иселеници во градовите Битола и Демир Хисар, но има иселено и во европските и во прекуокеанските земји.[2]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 "Попис на Македонија" (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. Посетено на 30 јули 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Димитров, Никола В. (2017). Географија на населби: општина Демир Хисар (PDF). Битола. pp. 68–69. ISBN 978-608-65616-4-2.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Панов, Митко (1998). Енциклопедија на селата во Република Македонија (PDF). Скопје: Патрија. p. 273. Посетено на 21 март 2020.
  4. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.172-173.
  5. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  6. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  7. "Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна". Државен завод за статистика.
  8. Русиќ, Бранислав. Железник-Сладуево. Архивски фонд на МАНУ АЕ 97/1г.
  9. "Описи на ИМ". Посетено на 21 март 2020.
  10. "Претседателски избори 2019". Посетено на 21 март 2020.
  11. Коцо, Димче (1996). „Археолошка карта на Република Македонија“. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врски[уреди | уреди извор]