Церово (Демирхисарско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Церово
Церово is located in Македонија
Церово
Местоположба на Церово во Македонија
Церово на интерактивна карта

Координати 41°12′59″N 21°5′27″E / 41.21639° СГШ; 21.09083° ИГД / 41.21639; 21.09083Координати: 41°12′59″N 21°5′27″E / 41.21639° СГШ; 21.09083° ИГД / 41.21639; 21.09083
Регион Железник
Општина Демир Хисар
Население 0 жит.
(поп. 2021)[1]

Шифра на КО 10038
Надм. вис. 916 м
Церово на општинската карта
Церово во Општина Демир Хисар.svg

Атарот на Церово во рамките на општината
Commons-logo.svg Церово на Ризницата


Церово — село во Општина Демир Хисар.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Околни села се Вирово, Лесково и Боиште.

Историја[уреди | уреди извор]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Населбата се наоѓа на јужниот дел на општина Демир Хисар, на границата со општина Ресен, издигнувајќи се на срт на Плакенска Планина. Се работи за планинско село, чиј атар зафаќа 7,7 км2, од кои шумите зафаќаат 364 хектари, пасиштата 213 хектари, а обработливото земјиште 175 хектари. Селото е планинско, изградено на 970 метри надморска височина.

Население[уреди | уреди извор]

Население во минатото
ГодинаНас.±%
1948259—    
1953291+12.4%
1961111−61.9%
1971153+37.8%
198167−56.2%
ГодинаНас.±%
199113−80.6%
199410−23.1%
20022−80.0%
20210−100.0%

Во 2002 година во селото имало 2 жители.

Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002 2021
Население 195 160 259 291 211 153 67 13 10 2 0
Извор за 1900 г.: Македонија. Етнографија и статистика.[2]; за 1905 г.: La Macédoine et sa Population Chrétienne.[3]; за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[4]; за 2021 г.: Државен завод за статистика на РМ.[5]


Родови[уреди | уреди извор]

Церово е македонско село.

Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:

  • Староседелци: Дуковци (6 к.); Шалевци и Илиовци (2 к.); Белевци (10 к.); Трајковци со Крстевци, Стојковци, Здравевци и Јосифовци (10 к.)
  • Доселеници: Гроздевци (13 к.) и Србиновци (3 к.) доселени се, но не знаат од каде.[6]

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Избирачко место[уреди | уреди извор]

Во селото постои избирачкото место бр. 657 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект куќа на владо митревски.[7]

На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.[8]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви
Манастири
Археолошки наоѓалишта[9]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

До 1952 година од селото имало иселеници во Романија (3 семејства) и во Русија (1 семејство).[6]

Иселеништвото било посилно после 1960 година, денес селото е целосно иселено.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Пописна слика на населените места во Македонија, Попис 2021“. Државен завод за статистика. Посетено на 22 декември 2022.
  2. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  3. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  4. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика.
  5. „Вкупно резидентно население на Република Северна Македонија според етничката припадност, по населени места, Попис, 2021“. Државен завод за статистика.
  6. 6,0 6,1 Русиќ, Бранислав. Фонд Русиќ. Архивски фонд на МАНУ к-5, АЕ 97.
  7. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  8. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  9. Коцо, Димче (1996). „Археолошка карта на Република Македонија“. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  10. 10,0 10,1 Јасмина Дамјановска; Ленина Жила; Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва том II, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија.
  11. Јасмина Дамјановска; Ленина Жила; Филип Петровски (2017). Илинденски сведоштва том III, дел I. Скопје: Државен архив на Република Македонија.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]