Башино Село

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Башино Село
Bashino-Selo-MK.JPG

Поглед на Башино Село

Башино Село се наоѓа во Republic of Macedonia
Башино Село
Местоположба на Башино Село во Македонија
Координати 41°44′53″ СГШ 21°45′36″ ИГД / 
Општина Општина Велес
Население 814 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 175 м
Commons-logo.svg Башино Село на Ризницата


Башино Село — село во Општина Велес, во околината на градот Велес.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Населбата Башино се наоѓа во средишиниот дел на Општина Велес, меѓу автопатот „Александар Македонски“ (Е-750) и текот на реката Вардар[1]. Башино Село е рамничарска населба лоцирана на почетокот на Велешката Котлина, односно во северниот дел на малото Велешко Поле[2], во алувијалната почва на Вардар. Поточно селото е сместено на допирот меѓу рамничарскиот дел на Велешката Котлина и подножјето на ридот Барјаче (448 м) на кој се двата тунели на автопатот пред влезот во Велес и кој го одделува од сливот на вештачкото езеро Младост. Расположено е на 175 метри надморска височина и е на 3 километри одалеченост од центарот на градот Велес, со што претставува дел од неговата рурбална приградска зона[3]. Атарот на Башино Село зафаќа површина од 9,6 км² на кои најголемо пространство зафаќаат пасиштата со 412,2 хектари, потоа обработливото земјиште со 393,5 хектари и шумите со само 0,2 хектари[4]. Слабата пошуменост е причина што околината на Башино Село е неколку пати пошумувана со зимзелени и листопадни садници во рамките на акцијата „Ден на дрвото“.

Историja[уреди | уреди извор]

Околу настанокот на Башино Село меѓу народот постоело мислење дека тоа било основано некаде пред 230 години. За основањето на Башино Село забележани се две преданија. Според едното предание ќерката на некој паша на тоа место имала имот на кој основала чифлик и на него доселила десет семејства од Скопска Црна Гора, имено родовите Перчинковци, Џимревци и Дудевци[5]. Пашината ќерка од благодарност го изградила и манастирот „Св. Јован“ во Ветерско[6]. Според другото предание Башино Село било своина на некој паша кој тука имал воденица и триесет христијански куќи, чија должност била да го одржуваат јазот за воденицата за што не плаќале никакви давачки[7]. Записи за Башино Село се среќаваат кон средината на XIX век од македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов - Џинот кој во својот напис „Велес - статистическо описание“ објавен во „Цариградски весник“ на 7 март 1859 година запишал дека Башино Село има 200 куќи и црква „Св. Никола“[8]. Во селото имало едно училиште со еден прост учител, а понатаму Џинот запишал дека од ова село бил К.Петков - конзул дубровнички и дека неговите жители со даровити духови и работеле со Битола, Прилеп, Врање[9]. Во написот Јордан Хаџи-Константинов - Џинот исто така наведува дека во селото има добри трговци, од кои дел се г. Петруш Ташов и Никола Радулов[10]. Оваа населба има богат историски развиток, а добар дел од нејзините жители се имаат иселено во Куманово, кога овој град станал видно цетнрално место, по спојувањето на вардарската со моравската железница во 1888 година[11]. Покрај во Куманово, жители на Башино Село се иселиле и по на север по моравската железница во Бујановац, Ристовац, Гнилане каде работеле како доста успешни трговци и угостители (меанџии).

Преданија за потеклото и настанокот на името[уреди | уреди извор]

Некои велат дека населбата Башино е постара и од Велес. Овде отсекогаш било многу убаво. Според едно предание таа некогаш била село и се викала Башино Село. Според некои тоа доаѓа од некој турски бег, кој кога од ридот го видел селото како со своите многубројни бавчи се простира покрај реката Вардар, рекол: "Е, ова е баш село - убаво село". Според друго предание името доаѓа од некој паша кој живеел на ова место и според кој било наречено “Пашино село“, но со текотна времето тоа избледило и било преименуваново Башино. Според записите на Апостол Поп-Јовановски, на почетокот на XIX век селото се викало Шојли по истоимениот паша кој живеел во него[12]. Селаните имале многу тежок, мачен и сиромашен живот во кој покрај тоа што од своите производи морале да даваат на пашата тие морале 20 денови бесплатно да работат на неговиот имот[13]. Една од најлошите особини на пашата била таа што доколку некоја девојка му се допаднела морала да биде негова, поради што една вечер седум заговорници од селото се решиле да му се одмаздат за такво злодело[14]. Една несенска ноќ во 1856 година злобниот паша Шојли налутен се враќал откај месноста „Мерџан Дол“ не забележувајќи ги седумте сенки кои веднаш му се нафрлиле и го избоделе со ножеви при што неговото телото го фрлиле во Вардар[15]. По неговата смрт неговото село го завикале Пашино Село, а подоцна го добило името Башино Село[16]. Ова село и некои негови жители се опеани во неколку народни песни.

Стопанство и економија[уреди | уреди извор]

Поради поволните услови на самата почва во алувијалната рамнина крај Вардар и извонредната местоположба до самиот автопат „Александар Македонски“ и непосредна близина до градот Велес, Башино Село има навистина обемен и доста развиен стопанско-економски живот. Од земјоделството најзастапено е одгледувањето на градинарски култури, особено млад кромид и лук по кои Башино Село е надалеку познато во Македонија и на Балканот. Покрај на пазарите во Македонија, големи количества млад кромид од Башино Село се извезуваат и на пазарит во странство како во Хрватска, Србија, Бугарија, Романија, Косово и Албанија. Последните години поради сигурниот пласман младиот кромид кој во Башино Село се одгледува на околу 50 хектари, во количества од 500 тони се извезува во Хрватска[17]. Покрај младиот кромид на големи површини се одгледуваат и зелени пиперки и тоа познатата сорта „Сиврија“ која потекнува токму од Башино Село и ја има само во Велешко[18], како и патлиџани (домат), марула, спанаќ, зелка, морков, цвекло, грашок, боранија. Во помала мерка е застапено живинарството односно чувањето кокошки и домашни птици и во многу мерка е застапено и сточарството односно одгледување на кози. Поради непосредната близина до градот Велес и автопатот, во Башино Село работат и неколку фабрики и производствени погони. На влезот на Башино Село се наоѓа прехрамбената фабрика „Јоми Фуд“ чии производи како ајвар, лутеница, зимници, мармалади и слатка покрај на домашниот пазар се извезуваат и во странство во Америка и Австралија[19]. Во Башино Село работи и приватната сокарница - фабрика за сокови на семејството Папазови која ја произведува познатата „Папаз Лимонада“[20]. Исто така во Башино Село работи познатиот вулканизер и авто-сервис „Дине“ како и други авто-сервиси, стоваришта за градежни материјали, хемиски погони, бензинска пумпа и угостителски објекти. Помал дел од населението се занимава и со други дејности и работи во градот Велес. Како што е напоменато во делот за историјата, Башино Село во минатото било многу познато и развиено трговско село со многу трговци кои работеле со Прилеп, Битола, Врање[21].

Население и демографија[уреди | уреди извор]

Споменик на бранителот Оливер Китановски - Млеко во родното Башино Село, припадник на ЕСЗ Тигар, загинат во битката за Арачиново.

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Башино живееле 960 жители, сите Македонци.[22]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Башино Село имало 1.472 Македонци, од кои 1.200 егзархисти и 272 патријаршисти.[23]

Според пописот од 2002 година, Башино Село имало 814 жители од кои 805 се Македонци, 8 се Срби и 1 е Влав.[24]

На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години:[25]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 960[22] 1.472[23] 549 571 591 594 674 774 775 814

Башино Село според бројот на жителите е населба со средна големина и со постојан пораст на населението, кое во 1961 година броело 591 жител, а во 1994 година 775 жители од кои 770 Македонци и 5 Срби[26]. Поради непосредната близина, како што е споменато во делот за економија погоре, дел од активното население на Башино Село учествува во секојдневните миграциони движења кон Велес[27].

Родови[уреди | уреди извор]

Во Башино Село од секогаш живееле исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед. Според записи и податоци од 1935 година во Башино Село живееле следните македонски родови: Џимревци, Дудевци, Перчинкови, Пишмишовци сите староседелци од кои за првите три родови постоело предание дека во некое многу дамнешно време се доселиле од Скопска Црна Гора[28]. Нивни огранки биле родовите: Маневци, Поп-Јованови, Манчевци, Чушкаревци (од Џимревци), Атанасовци, Минцикови, Димановци, Калеовци (од Дудевци), Спасковци и Коцеви (од Перчинковци)[29]. Доселенички македонски родови се: Мискиновци (од с.Брезица (Скопско)), Ничовци, Цанцеви и Бабуновци (од с.Новачани), Ташовци (од с.Црквино), Апасиеви, Граблеви, Радулови (од с.Рудник), Хаџи-Димови и Лукареви (од градот Сер во Егејска Македонија), Ристови, Илчеви, Трајковци и Лашпетковци (од с.Чалошево), Гаревци, Тримановци-Пуневци, Пиркови и Стојановски (од с.Отовица), Шоповци (од с.Џидимирци), Таневци (од Тиквешко), Мицевски и Џинџовци (од с.Ветерско), Ќатовци (од с.Чашка), Чашкаревци и Војнови (од градот Велес), Пецови (од с.Ѓуземелци во Овче Поле), Костовски (од с.Црнилиште во Овче Поле), Стојкови (од с.Лугунци), Бузалкови (од с.Бузалково), Рогожарови (од с.Бадар (Скопско)), Блажевци, Смилевци, Папазови и Каразафировци (од с.Сојаклари), Секуловци (од с.Кумарино), Давчеви (од с.Сопот), Триманчевци (од с.Мосомиште, Неврокопско во Пиринска Македонија)[30]. Македонски родови со непознато потекло биле: Хаџи-Бошковци, Перковци, Кимовци, Бајрактаревци, Делевци, Божиновци, Турчевци, Самарџиевци, Димовци, Домазетовци, Пинталевци, Гоневи, Хаџи-Јованови, Ковачевци, а некогаш во селото живееле и целосно се иселиле родовите Манговски, Весови, Кавкаровци, Калајџиевци, Здравевци и Пешовци[31].

Општествени институции[уреди | уреди извор]

  • Во населбата работи и основно училиште до IV одделение.
  • Има и амбуланта по општа медицина,
  • училиште за странски јазици,
  • пошта и сл.
  • Црква „Св. Никола“

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Секоја година во населбата се организира прослава на Илинден на ридот Свети Илија под кој поминува познатиот тунел на автопатот.

Личности[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

  1. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.21
  2. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.21
  3. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.21
  4. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.21
  5. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.556
  6. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.556
  7. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.556
  8. Хаџи-Константинов, Јордан - Џинот. „Велес - статистическо описание“. „Цариградски весник“, 7 март 1859
  9. Хаџи-Константинов, Јордан - Џинот. „Велес - статистическо описание“. „Цариградски весник“, 7 март 1859
  10. Хаџи-Константинов, Јордан - Џинот. „Велес - статистическо описание“. „Цариградски весник“, 7 март 1859
  11. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.21-22
  12. Поп-Јовановски Апостол. „Македонски народни легенди“. НИО „Студентски збор“, Скопје, 1986 год. стр.55
  13. Поп-Јовановски Апостол. „Македонски народни легенди“. НИО „Студентски збор“, Скопје, 1986 год. стр.56
  14. Поп-Јовановски Апостол. „Македонски народни легенди“. НИО „Студентски збор“, Скопје, 1986 год. стр.56
  15. Поп-Јовановски Апостол. „Македонски народни легенди“. НИО „Студентски збор“, Скопје, 1986 год. стр.56
  16. Поп-Јовановски Апостол. „Македонски народни легенди“. НИО „Студентски збор“, Скопје, 1986 год. стр.56
  17. - Околу 500 тони млад кромид заминаа за Хрватска - „Дневник“, 28.03.2013
  18. - Сиврија пиперка која се одгледува само во Велес - „Ти реков, ми рече“, 10.07.2014
  19. - Велешки Јоми фуд единствениот македонски заштитен производител на ајвар - „Ти реков, ми рече“, 01.10.2012
  20. - И ЛИМОНАДАТА МОЖЕ ДА БИДЕ БРЕНД - „Утрински Весник“, 09.01.2013
  21. Хаџи-Константинов, Јордан - Џинот. „Велес - статистическо описание“. „Цариградски весник“, 7 март 1859
  22. 22,0 22,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 156.
  23. 23,0 23,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 118-119.
  24. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  25. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  26. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.22
  27. Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.22
  28. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.557
  29. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.557
  30. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.558-559
  31. Филиповиќ, Миленко. Северни велешки села. Белград, 1935. стр.557