Злеово

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Злеово
Zleovo - Radoviš (2).jpg

Поглед на селото

Злеово is located in Македонија
Злеово
Местоположба на Злеово во Македонија
Злеово на интерактивна карта

Координати 41°33′21″N 22°35′58″E / 41.55583° СГШ; 22.59944° ИГД / 41.55583; 22.59944Координати: 41°33′21″N 22°35′58″E / 41.55583° СГШ; 22.59944° ИГД / 41.55583; 22.59944
Регион Logo of Southeastern Region, Macedonia.svg Југоисточен
Општина Coat of arms of Radoviš Municipality.svg Радовиш
Население 960[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 2423
Повик. бр. 032
Шифра на КО 22017, 22517
Надм. вис. 310 м
Злеово на општинската карта
Злеово во Општина Радовиш.svg

Атарот на Злеово во рамките на општината
Commons-logo.svg Злеово на Ризницата


Злеово (познато и како Злево) — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.

Според пописот од 2002 година, селото имало население од 960 жители,[1] со што селото се вбројува во големи села во областа на Конче и Радовиш.[2]

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Сретселото

Селото се наоѓа на крајниот југоисточен дел на територијата на Општина Радовиш, сместено на левата страна на реката Струмица, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Василево.[3] Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 310 метри. Од градот Радовиш е оддалечено 21 километар, додека од магистралата А4 помеѓу Радовиш и Струмица е оддалечено 2,5 километри.[3]

Селото се наоѓа во Радовишко-Струмичката котлина, во јужното подножје на планината Готен, источно од општинскиот центар Радовиш.

До селото води асфалтен пат, кој се води како регионален пат 29471.

Историја[уреди | уреди извор]

Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.[4]

Стопанство[уреди | уреди извор]

Атарот на селото зафаќа простор од 17,4 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 938,5 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 682,1 хектар, а на пасиштата само 33,1 хектар.[3]

Во основа, селото има полјоделско-шумарска функција. Во селото работат продавници и угостителски објекти.[3]

Население[уреди | уреди извор]

Население во минатото
ГодинаНас.±%
1948807—    
1953940+16.5%
1961656−30.2%
1971831+26.7%
ГодинаНас.±%
1981979+17.8%
1991911−6.9%
1994959+5.3%
2002928−3.2%

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Злево живееле 400 жители, сите Турци.[5]

Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Злево живееле 433 Турци.[6]

Во 1961 година селото броело 656 жители, од кои 554 биле Македонци, а 101 жител Турчин, додека во 1994 година бројот се зголемил на 959 жители, од кои 955 биле Македонци и тројца жители Срби.[3]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Злеово живееле 928 жители, од кои 924 Македонци, 3 Срби и 1 останат.[1]

Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Злеово:

Години Македонци Турци Роми Срби Ост. Вкупно
1948 807
1953 5 931 2 2 0 940
1961 554 101 0 1 0 656
1971 826 1 0 1 3 831
1981 975 0 0 2 2 979
1991 909 0 0 0 2 911
1994 955 0 0 3 1 959
2002 924 0 0 3 1 928

* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години

Родови[уреди | уреди извор]

Злеово во минатото било турско село, но денес е целосно населено со македонско население.

Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1928 година родови во селото:[7]

  • Турски родови:
    • Староседелци: Османовци (8 к.) и Амедовци (3 к.), потурчени, мешајќи се со Турците.
    • Доселеници: Салиевци (8 к.), Мустафовци и Корчовци (4 к.), Аметовци (5 к.), Дестановци (4 к.), Идрисовци (5 к.), Феизини (4 к.), Мамутовци (7 к.), Демировци (6 к.), Мемедовци (6 к.), Асановци (6 к.), Шерифовци (8 к.), Сулемановци (7 к.), Османовци (6 к.) и Алилевци (5 к.).
  • Колонисти православни родови: Ражњатовиќи (2 к.), доселени се од Ријечка Нахија во Црна Гора; Мрвошевиќ (1 к.), доселени се од Пјештица во Црна Гора; Тодоровиќ (1 к.), доселени се од Горно Поле во Црна Гора; Јовичиќ (1 к.), доселени се од Шумадија.

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Во XIX век, Злеово било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.

Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со Општина Подареш. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Подареш.

Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Доброшанци, во која покрај селото Злеово, се наоѓале и селата Висока Маала, Доброшане, Кушкулија, Нивичани, Нова Маала, Сушево и Чанаклија. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Злеово, во која влегувале селата Злеово и Кушкулија.

Избирачко место[уреди | уреди извор]

Поглед на главната селска црква „Успение на Пресвета Богородица“ со камбанаријата

Во селото постои избирачкото место бр. 1623 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.[8]

На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 698 гласачи.[9] На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 692 гласачи.[10]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки наоѓалишта[4]
Цркви[11]

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. Посетено на 14 јануари 2022.
  2. Атанасов, Зоранчо (2011). Инфраструктурни одлики на населените места во општините Радовиш и Конче (PDF). стр. 65–77. Посетено на 20 јануари 2022.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Панов, Митко (1998). Енциклопедија на селата во Република Македонија (PDF). Скопје: Патрија. стр. 45. Посетено на 12 јануари 2022.
  4. 4,0 4,1 Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 327. ISBN 9989-649-28-6.
  5. Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 234.
  6. Гаджанов, Димитър Г. Мюсюлманското население в новоосвободените земи, в: Научна експедиция в Македония и Поморавието 1916, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, София, 1993, стр. 243.
  7. Русиќ, Бранислав. Радовишка Област. Архивиски фонд на МАНУ к-9,AE 116/II I.
  8. „Описи на ИМ“. Посетено на 29 декември 2019.
  9. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 29 декември 2019.
  10. „Локални избори 2021“. Посетено на 14 јануари 2022.
  11. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]