Гвоздово

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Гвоздово
Άσσηρος
Гвоздово is located in Грција
Гвоздово
Гвоздово
Местоположба во областа
Гвоздово is located in Лагадина (општина)
Гвоздово
Местоположба на Гвоздово во Солунско и областа Централна Македонија
Координати: 40°49′N 23°2′E / 40.817° СГШ; 23.033° ИГД / 40.817; 23.033Координати: 40°49′N 23°2′E / 40.817° СГШ; 23.033° ИГД / 40.817; 23.033
ЗемјаГрција
ОбластЦентрална Македонија
ОкругСолунски округ
ОпштинаЛагадина
Општ. единицаЛагадина
Надм. вис.&10000000000000196000000196 м
Население (2001)[1]
 • Вкупно2.264
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Гвоздово или Ѓувезна (грчки: Άσσηρος, Асирос, до 1926 Γιουβέσνα, Гивезна)[2] — село во Општина Лагадина во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа на неколку километри северозападно од градот Лагадин (Лагадина) и на 22 килиметри северно од Солун (Тесалоники). Селото се наоѓа на надморска височина од 196 метри.

Историја[уреди | уреди извор]

Во селото старата црква е посветена на Свети Илија, а новата, чија изградба започнала во 1990 година - на Свети Константин и Елена[3]. Според податоци на локалната администрација, црквата Свети Илија била изградена во 1810 година, но Анастасија Каракасиду, автор на монографијата за историјата на селото, повикувајќи се на информациите од францускиот патник Еспри-Мари Кузинери, смета дека во тоа време населбата е претежно муслиманска[4]. Таа наведува дека христијанското население се населило кон средината на 19 век, кога селото било претворено во мало гратче, една од двете постојки за ноќевање на патници меѓу Сер и Солун[5]. Меѓу доселениците имало значителен број Грци или елинизирани Власи од Трикала[6].

Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, селото се состоело од 80 семејства со 378 жители Грци[7] Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 360 Турци и 500 жители Грци[8].

Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 650 Грци и работело грчко училиште[9][10]. Според Каракасиду во селото пред 1912 година живееле и македонски христијани[11]. За време на Грчката воружена пропаганда во Македонија селото било една од базите на грчките чети, во него нашле засолниште бегалци од промакедонските села, како Ајватово[12].

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било прекрстено во Асирос.[13]

Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори[14]по кое било предадено на бугарските сили. За време на окупацијата селото станало место на одделни судири меѓу спротивставените организации Народноослободителен фронт и Ослободителната организација во која се вклучиле локалните селани. Од септември 1944 година според Договорот од Варкиза во почетокот на 1945 година селото било под контрола на Народноослободителниот фронт[15].

Личности[уреди | уреди извор]

Родени во Гвоздово
  • Фотиос Давас (Φώτιος Ντάβας)[16]
  • Христос Цулис (Χρήστος Τσούλης)[17]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. (PDF 39 Мб) Фактична состојба на населението и домовите во Грција според пописот од 18 март 2001 г.. Државен завод за статистика на Грција. 2003. http://dlib.statistics.gr/Book/GRESYE_02_0101_00095.pdf. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Μπέροβα -- Άσσηρος
  3. Каракасиду 2008, с. 32 – 35.
  4. Каракасиду 2008, с. 77– 78.
  5. Каракасиду 2008, с. 77– 78.
  6. Каракасиду 2008, с. 81.
  7. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 152-153.
  8. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 171.
  9. Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  10. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 196-197
  11. Каракасиду 2008, с. 49.
  12. Каракасиду 2008, с. 145-176.
  13. Λιθοξόου, Δημήτρης. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  14. Мичев, Добрин. Българското национално дело в Югозападна Македония (1941 – 1944 г.)
  15. Каракасиду 2008, с. 258-260.
  16. Μάνος, Νικόλαος. Αφανείς Γηγενείς Μακεδονομάχοι (1903 – 1913), Ι. Σ. Κολιόπουλος (επιστ. εποπτεία), Ι. Δ. Μιχαηλίδης – Κων. Σ. Παπανικολάου (επιμ.), Θεσσαλονίκη, Ε.Μ.Σ. – University Studio Press, 2008, стр. 44
  17. Μάνος, Νικόλαος. Αφανείς Γηγενείς Μακεδονομάχοι (1903 – 1913), Ι. Σ. Κολιόπουλος (επιστ. εποπτεία), Ι. Δ. Μιχαηλίδης – Κων. Σ. Παπανικολάου (επιμ.), Θεσσαλονίκη, Ε.Μ.Σ. – University Studio Press, 2008, стр. 44