Автомобил

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Модел на Карл Бенз „Вело“ од 1894година
Светска карта на број на патници на 1000 луѓе

Автомобил или моторно возило е возило за превоз на патници кое има сопствен погон. Повеќе дефиниции за овој термин нагласуваат дека автомобилите се дизајнирани да се движат пред се по патишта, да обезбедат место за седење за патници - од еден до осум патника, да имаат главно четири тркала и да бидат конструирани првенствено за транспорт на патници а не стока.

Сепак терминот автомобил не е воопшто прецизен затоа што постојат многу видови на возила кои извршуваат слични задачи. Во 2002 беа произведени 590 милиони автомобили во светот (речиси еден автомобил на единаесет луѓе).

Етимологија[уреди]

Зборот автомобил потекнува од францускиот збор automobile, кој пак потекнува од грчките αὐτός (autós, „сам“) и латинскиот mobilis („мобилно, се движи“); што значи возило што се движи самостојно. Вторичното име кола потекнува од латинскиот збор carrus или carrum (возило на тркала) или karros Галска приколка.

Историја[уреди]

Иако Никола Кињо често се спомнува како првиот кој направил механичко возило на сопствен погон или автомобил уште во 1769 со преправка на коњска кола, многумина го оспоруваат ова тврдење сметајќи дека неговото возило на три тркала никогаш не било во состојба да се движи или да одржи рамнотежа. Други сметаат дека Фердинанд Вербист, член на Исусовската мисија во Кина, го изградил првото возило на парен погон околу 1672 година кое всушност било играчка направена за кинескиот цар со која не можеле да се превезуваат патници, но тоа било првото возило на парен погон кое функционирало (автомобил).

Нема сомнение дека Ричард Тревитик ја изградил и покажал неговата локомотива Puffing Devil (чадлив ѓавол) во 1801 година, која според многумина била првото јавно претставено возило на парен погон, но за жал пареата не создавала доволно притисок за да може возилото да работи подолг период и со тоа не било практично. Во 1780 година во Русија, Иван Кулибин направил кочија на три тркала, на погон преку педали (човечки погон) со модерни додатоци како замавник, кочници, менувач и лагери, но не го развил понатаму.

Франсоа Исак де Риваз, швајцарски пронаоѓач, го дизајнирал првиот мотор со внатрешно согорување во 1806 година, кој се напојувал со мешавина од водород и кислород и го искористил за да го развие, иако непотполно, првото возило на погон со таков мотор. Оваа замисла не била многу успешна, како што бил случајот и со Семјуел Браун, Семјуел Мори и Етин Леноа со неговиот хипомобил. Секој од нив направил возило (тоа обично биле преправани кочии) со погон од нескладни мотори со внатрешно согорување. Во ноември 1881 година францускиот пронаоѓач Густав Труве претставил исправен автомобил на три тркала со електричен погон. Тоа било на меѓународната изложба на електрика во Париз.

Иако уште неколку германски инженери (вклучувајќи ги Готлиб Дајмлер , Вилхелм Мејбах и Сајгфрид Маркус) речиси истовремено работеле на проблемот, Карл Бенц е тој кој е широко признат како пронаоѓач на модерниот автомобил. Автомобилот со погон на четири-тактен бензински мотор бил направен во 1885 година во Манхајм, Германија од Карл Бенз кој го добил патентот во јануари наредната година под покровителство на неговата матична компанија Benz & Cie. основана во 1883 година. Тоа бил потполн дизајн, без преправки и прилагодувања на постоечки компоненти, со вклучени бројни технолошки елементи за да се создаде нов концепт. Ова е причината за патентот. Тој започнал да ги продава своите возила во 1888 година.

Карл Бенз
Оригинален Бенз патент

Во 1879 на Бенз му бил доделен патент за неговиот прв мотор кој бил дизајниран во 1878 година. Многу од неговите пронајдоци нашле примена кај моторите со внатрешно согорување кои биле способни да придвижуваат возило.

Неговото прво моторно возило било направено во 1885 година и тој бил награден со патент за овој пронајдок како и за своето учество на 29 јануари 1886 година. Бенз започнал да го промовира своето возило на 3 јули 1886 година и околу 25 Бенз возила биле продадени помеѓу 1888 и 1893 година, кога се појавило првото возило на четири тркала заедно со пристапен модел. И тие биле на погон со четири-тактни мотори кои биле исто така негов дизајн.

Емил Рожер од Франција, кој веќе произведувал Бенз мотори со лиценца, ги додал и Бенз автомобилите на својата линија на производи. Поради тоа што Франција била отворена за првите автомобили, на почеток повеќе биле правени и продавани во Франција преку Рожер отколку што Бенз продавал во Германија. Во 1896 година, Бенз дизајнирал и патентирал првиот бокс-мотор со внатрешно согорување. Во последните години од деветнаесетти век, Бенз станал најголемата автомобилска компанија во светот со 572 единици произведени во 1899, и поради својата големина Benz & Cie. стана акционерско друштво.

Дајмлер и Мејбах го основале Daimler Motoren Gesellschaft (Автомобилска компанија Дајмлер - ДМГ) во Канштат 1890 година под заштитно име Дајмлер, го продале првиот автомобил во 1892 година, кој бил коњска кочија направена од друг производител, а тие ја осовремениле со нивниот мотор. До 1895 година Дајмлер и Мејбах направиле околу 30 возила и во работилниците Дајмлер и во хотелот Херман каде тие поставиле работилница откако останале без финансиска поддршка. Бенз и тимот Мејбах и Дајмлер не биле свесни за претходните дела едни на други. Тие никогаш не работеле заедно затоа што кога двете компании се соединиле, Дајмлер и Мејбах веќе не биле дел од ДМГ. Дајмлер починал во 1900 година, а подоцна истата година Мејбах дизајнирал мотор наречен Дајмлер – Мерцедес за посебно направен модел по нарачка на Емил Јелинек. Тоа било производство на мал број на возила на Јелинек за трки и продажба во неговата земја. Две години подоцна, во 1902 година, бил направен нов модел на автомобилот ДМГ наречен Мерцедес по моторот на Мејбах со 35 коњски сили. Мејбах набрзо го напуштил ДМГ и отворил свој бизнис. Правата на заштитното име Дајмлер биле продадени на други произведувачи. Кога економијата во Германија почнала да опаѓа поради Првата светска војна, Карл Бенз предложил соработка помеѓу ДМГ и Benz & Cie., но директорите на ДМГ одбиле и да ја разгледаат понудата. Преговорите помеѓу двете компании се оствариле неколку години подоцна кога условите се влошиле и во 1924 година потпишале Спогодба за заеднички интерес која важела до 2000 година. Двете фирми имале стандарден дизајн, производство, набавка и продажба, и заеднички ги рекламирале и продавале своите автомобилски модели - сепак ги задржале своите заштитни имиња.

На 28 јуни, 1926 година, Benz & Cie. и ДМГ конечно се соединиле во една компанија Дајмлер – Бенз и ги нарекле своите автомобили Мерцедес Бенз во чест на најважниот модел на ДМГ, дизајниран од Мејбах, познат како Мерцедес 1902 - 35 коњски сили дополнет со името Бенз. Карл Бенз бил член на директорскиот одбор во Дајмлер – Бенз се до смртта во 1929 година, а во меѓувреме и неговите два сина биле дел од управата на компанијата. Емил Левазо и Арман Пежо од Франција, во 1890 година започнале со производство на возила со Дајмлерови мотори и со тоа ги удриле темелите на автомобилската индустрија во Франција. Првиот дизајн на американски автомобил со бензински мотор со внатрешно согорување бил направен во 1877 година од Џорџ Селдон од Рочестар, Њујорк , кој во 1879 година се пријавил за патент, но пријавата му истекла затоа што возилото не било направено и не докажал дека работи (што било неопходно за да добие патент). Шеснаесет години подоцна, по многубројни дополнувања, Селдон добил патент од САД на 5 ноември 1895 година (САД патент 549,160) за двотактен автомобилски мотор, кој повеќе го спречил отколку охрабрил развојот на автомобилите во САД. Неговиот патент бил предизвик за Хенри Форд и други, кои во 1911 година му го преземале истиот.

Во Британија се направени неколку обиди да се изгради возило со погон на пареа, а солиден успех имал Томас Рикет кој дури се обидел да направи производна линија во 1860 година. Ветеранскиот автомобилски клуб од Велика Британија го признал автомобилот на бензински погон од 1894 година на Сентлер од Малверн како прв во земјата, а по него следел автомобилот на Фредерик Вилијам Ленчестер од 1895 година, но и двата биле уникати (немало сериско производство). Првото сериско производство на возила во Велика Британија било направено од Компанијата Дајмлер Мотор, основана во 1896 година од Хери Ј. Лосон кој успеал да го добие правото на името на моторите. Компанијата на Лосон го направила својот прв автомобил во 1897 година и го именувале Дајмлер. Во 1892 година, германскиот инженер Рудолф Дизел добил патент за „Нов рационален мотор со внатрешно согорување“. Во 1897 година тој го направил првиот Дизел мотор. Возила на парен, електричен и бензински мотор се натпреварувале со години, но од 1910 години моторите со внатрешно согорување со бензински погон предничеле. Иако разни дизајни на ротациски мотори без клип се обидувале да го надминат општо познатиот дизајн со клип и коленесто вратило, само верзијата на моторот Венкел на Мазда имала барем мал успех.

Производство[уреди]

Рансом Е. Олдс

Масовното производство на достапни автомобили го започнал Рансом Олдс во својата фабрика Ослдмобил во 1902 година. Во почетокот на 1914 година Хенри Форд значително го проширил ваквиот начин на работа. Aвтомобилите на Форд излегувале од производната линија на 15 минути, многу побрзо од претходните начини, зголемувајќи ја продуктивноста осум пати (го скратил потребното време од 12,5 на 1, 33 часа) користејќи помалку работна сила. Но и покрај големиот успех, бојата станала тесно грло. Само јапонската црна боја се сушела доволно брзо, па компанијата морала да ги отфрли разните бои достапни пред 1914 година, сё до појавата на боите Дуко Лакер во 1926 кои се сушеле брзо. Оттаму потекнува апокрифот на Форд „не е важна бојата, само да е црна“. Во 1914 година, работник на производна линија можел да купи Модел Т за четири месечни плати.

Хенри Форд

Форд имал процедура за безбедност – секој работник имал одредена локација во која се движел и не можел да го преминува тој простор поради опасност од повреди. Комбинацијата на високи плати и продуктивност се нарекувала „Фордизам“ и била пример за многу други големи индустрии. Зголемената продуктивност на производната лента се совпаднала со економскиот раст на САД. Производната лента ги натерала работниците да работат со одредена брзина и со повторливи движења со што се добил подобар резултат по работник, за разлика од другите земји кои не го користеле овој начин на работа. Тој имал доминантен успех во автомобилската индустрија и набргу се проширил во светот основајќи ги Форд Франција и Форд Британија во 1911 година, Форд Данска во 1923 година и Форд Германија во 1925 година. Во 1921година Ситроен бил првиот европски производител кој го прифатил овој начин на работа. Набргу сите компании морале да имаат производна лента или ризикувале да банкротираат. До 1930 година 250 компании кои не го направиле тоа исчезнале.

Модел на Форд Т

Развојот на автомобилската технологија се забрзувал поради стотиците мало-производители кои се бореле да го привлечат вниманието на светот. Клучниот развој се достигнал со појавата на електричното запалување и електричниот стартер (двете дела на Чарлс Кетеринг, за компанијата за мотори Кадилак од 1911 година), независни погонски мостови и кочници за четири тркала. Моделот на Форд Т од 1927 година се смета за прв достапен американски автомобил. Од 1920тите, речиси сите коли биле масовно произведувани за потребите на пазарот, па автомобилскиот дизајн имал големо влијание на маркетинг планирањето. Алфред П. Слон имал идеа за различни модели на коли од една компанија, со цел купувачите да можат да „напредуваат“ како што расте нивната купувачка моќ. Следејќи го брзиот развој и промените, направил заеднички делови па со зголеменото производство се добиле помали трошоци. На пример во 1930тите години за возило на Кадилак Ласал се користеле поевтини делови од Олдсмобил; во 1950тите години Шевролет делел хауби, врати, покриви и стакла со Понтиак; до 1990тите години станале вообичаени заедничките погонски системи и платформи (размен на кочници, погонски мостови и други делови). Сепак само големите производители можеле да си дозволат високи трошоци, а дури и компании кои работеле со децении како Аперсон, Кол, Дорис, Хејнс или Премиер не можеле да опстанат. Од околу 200 американски производители на автомобили во 1920, само 43 опстанале до 1930, а поради Големата криза од 1929 во 1940 само 17 од нив постоеле и понатаму. И во Европа се случило речиси истото. Во 1924 година Морис ја поставил својата производна линија кај Ковели и го надминал Форд во продажба следејќи го Фордовиот метод на вертикална интеграција во 1923, поради што го купил Хочкис (мотори), Вригли (менувачи на брзини) и Озбертон (ладилници) како и конкурентниот Волсли: во 1925 година Морис имал 41% од вкупното британско производство на коли. Многу британски мали автомобилски сојузници како Абеј и Екстра пропаднале. Истото се случило и со Ситроен во Франција во 1919 година; наспроти останатите евтини коли како 10CB на Рено и 5CB на Пежо тој произвел 550 000 коли во 1925 година, а Морс, Хурту и останатите не можеле да го достигнат.. Првото германско возило од масовна производна линија Опел 4PS Лаубфрош се појави во Руселхајм во 1924 година, по што Опел стана главен производител на автомобили во германија со 37.5% од пазарот.

Технологии за гориво и погон[уреди]

Радио такси во Њу Делхи кое работи на компримиран природен гас

Повеќето автомобили кои се користат денес, работат на бензински или дизел мотори со внатрешно согорување, за кои е познато дека предизвикуваат загадување на воздухот и придонесуваат за климатските промени и глобалното затоплување. Зголемувањето на трошоците за нафтени горива, донесување строги закони за животната средина и забрани за емитување на штетни гасови водат до развивање на автомобилски системи со алтернативен погон. Се прават напори да се подобрат или заменат постоечките технологии преку развој на хибридни возила, електрични возила или возила на водороден погон кои не го загадуваат воздухот.

Нафтени горива[уреди]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Мотор на нафтено гориво.

Дизел[уреди]

Колите со дизел мотор се долго време популарни во Европа почнувајќи од првите модели на Мерцедес Бенз и Ситроен од 1930тите години. Главната добивка од дизел моторите е нивната 50% ефикасност за разлика од 27% на најдобрите бензински мотори. Лоша страна кај дизел моторите е потребата од подобри филтри за намалување на штетните честици во издувните гасови наречени дизел издувни честици. Производителите сега вградуваат филтри за дизел честици за отстранување на истите. Многу коли со дизел мотори можат со мали измени или без измени да користат 100% биодизел или комбинација на други органски горива.

Бензин[уреди]

Мини купер од 2007 година

Бензинските мотори имаат предност во однос на дизеловите поради тоа што се полесни и можат да работат со поголема ротациска брзина па затоа најчесто тие се вградуваат во брзите спортски коли. Непрекинатиот развој на бензинските мотори во стогодишен период резултира со подобрување на продуктивноста и намалување на загадувањето.

Карбураторот се употребувал на речиси сите автомобилски мотори до 1980тите години се до примената на вбризгување на гориво со што се добила подобра контрола на смесата на воздух и гориво. Индиректно вбризгување на гориво за прв пат се користело во авионски мотор во 1909 година, моторите за тркачки автомобили во 1930тите години и патнички автомобили од 1950тите години.

Директно вбризгување на гориво (Gasoline Direct Injection (GDI)) сега се користи во производството на возила како БМВ Мини од 2007 година. Издувните гасови се прочистени преку вградениот катализатор во издувниот систем. Поради законите за чист воздух многу автомобилски индустрии директно ги вградуваат катализаторите и вбризгувањето на гориво во сериското производство. Повеќето модерни бензиски мотори можат да работат со смеса која содржи 15% етанол – старите типови на возила имаат цевки и празнини кои би можеле да се оштетат од етанолот. Со мали преправки, возилата на бензински погон би можеле да работат и со концентрација на етанол од 85%. 100% етанол се употребува во некои делови во светот (како што е Бразил), но возилото мора да се стартува на бензин па да се префрли на етанол кога возилото ќе почне да работи. Повеќето бензински мотори можат да работат на автогас со вградување на плински резервоар и измени во карбураторот. Автогасот произведува помалку отрови се користи како погон за вилушкари кои работат во згради и затворен простор.

Вода[уреди]

Со електролиза на водата, доага до разложување водата на две водородни единици и една кислородна единица. Со ваквата смеса која потоа се вбризгува во самиот мотор моторт можи да работи на ххо или познато како хидроген.

Биогорива[уреди]

Возило на водороден погон произведено од Тојота во 2005 година

Етанолот, алкохолните горива (биобутаноли) и биобензинот се широко распространети како автомобилски горива. Повеќето алкохоли имаат помала енергија по литар во однос на бензинот па затоа често мешаат со истиот. Алкохолите се користат од повеќе причини – да се зголемат октаните, да се подобри работењето и се користат како алтернативни горива бидејќи се добиваат од земјоделски посеви. Етанолската програма на Бразил снабдува околу 20% од државните потреби од автомобилски горива во земјата, а како резултат на употребата на Е25 - мешавина од бензин, 3 милиони автомобили кои работат на чист етанол и 6 милиони автомобили кои работат на двојни горива се продадени од 2003 година. Трговскиот успех на „двојните“ возила предизвика зголемување на акциите на горивото од етанол од шеќерна трска на нафтената берза во април 2008година на 50%.

Струја[уреди]

Хенри Киловат - прво модерно возило на електричен погон
Електричното возило на Тесла - Родестер, од 2007година
Тата МДИ возило со погон на воздух
Неоплан со погон на компримиран природен гас

Првите електрични автомобили почнале да се произведуваат околу 1832 година, многу пред да се појават автомобилите со мотор со внатрешно согорување. Долго време електричните возила се сметале за посовршени поради тивкиот начин на работа во споредба со бучниот бензински мотор. Оваа предност се изгубила со пронаоѓањето на пригушувачот на Хирам Перси Максим во 1897 година. Оттогаш автомобилите со мотор со внатрешно согорување имаат две важни предности: 1) широк опсег и 2) долготрајна енергија (помала тежина на бензинските горива во однос на акумулаторите).

Изработката на возила на акумулатори кои се конкуренција на моделите со внатрешно согорување мораше да чека на воведувањето на модерните полуспроводници и усовршени акумулатори. Затоа што можат да развијат висок момент насила на низок обрт, електричните автомобили немаат потреба за компликувана трансмисија како моторите со внатрешно согорување. Некои електрични автомобили произведени по 2000 година како што е Вентури Фетиш можат да забрзаат од 0 на 96км на час за 4 секунди со максимална брзина од 210 км на час. Некои биле тестирани од Агенцијата за заштита на животната средина на САД и имаат опсег од 400км и 3и пол часа за целосно полнење. За моторите со внатрешно согорување сё уште не е направена ваква анализа но некои извештаи покажуваат 1.74 литри на 100 километри.

Пареа[уреди]

Пареата како погон, преку бојлер кој загревал масло или гас, се користела до 1930тите години, но главен проблем било тоа што не се добивал погон сè додека не се добие притисок (иако новите модели можеле да го постигнат тоа за помалку од минута). Произведува многу малку штетни гасови и процесот на согорување може да се контролира внимателно, што претставува голем предност. Недостаток е слабото искористување на топлината и потреба од електрични помошни додатоци.

Воздух[уреди]

Автомобилот со компримиран воздух е возило на алтернативен погон кое работи со мотор кој се придвижува со компримиран воздух. Автомобилот може да се движи само со воздух, или комбинирано со воздух и бензин/нафта/етанол (како кај хибридните возила) или електричен погон и акумулирана енергија. Наместо да го меша воздухот со гориво и да ја согорува таа смеса за да ги движи клиповите со ширењето на топлите гасови, автомобилот со компримиран воздух го користи ширењето на компримираниот воздух за придвижување на клиповите. Неколку прототипа се направени и подготвени за светска распродажба до крајот на 2008 година, иако распродажбата започна од јануари 2009 година. Тата Моторс и МДИ се компании кои пуштија во продажба ваков вид на автомобили.

Гасна турбина[уреди]

Во 50тите години се појавил интерес за моторите со гасна турбина и неколку компании како Ровер и Крајслер произвеле прототипи. И покрај тоа што деловите за погон биле компактни, големата потрошувачка на гориво, задушувањето и недостатокот од моторно кочење не го дозволиле производството на автомобилите.

Ротациони (Венкел) мотори[уреди]

Венкел Мотор

Ротационите Венкел мотори се појавија кај автомобилите произведени од НСУ кај моделот Ро 80 и подоцна кај некои модели на Ситроен и Мазда. И покрај неверојатната рамномерност, слабата сигурност и големата потрошувачка на гориво доведе до исчезнување на овие мотори. Мазда продолжи да ги испитува овие мотори преку моделите R 100 и RX – 2 и ги надмина предходните проблеми со моделите RX – 7 и RX – 8.

Ракетни и млазни автомобили[уреди]

Ракетните автомобили ги држат рекордите во трките со автомобили. Сепак најбрзите автомобили кои се користат за поставување на Копнен рекорд во брзина се движат со погонски млаз преку ракетни, турбомлазни и турбофен мотори. Автомобилот ТрастССЦ со два Ролс Ројс Спеј турбофен мотора со дополнителен согорувач успеа да ја надмине брзината на звукот на копно во 1997година.

Безбедност[уреди]

Резултат на сериозна автомобилска несреќа

Постојат три статистики со кои може да се споредува безбедноста на автомобилите:

Смртност на милијарда патувања Смртност на милијарда часа Смртност на милијарда километри
Автобус: 4.3 Автобус: 11.1 Воздух: 0.05
Железница: 20 Железница: 30 Автобус: 0.4
Комби:20 Воздух: 30.8 Железница: 0.6
Автомобил: 40 Вода: 50 Комби: 1.2
Пеш: 40 Комби: 60 Вода: 2.6
Вода : 90 Автомобил: 130 Автомобил: 3.1
Воздух : 117 Пеш: 220 Велосипед: 44.6
Велосипед: 170 Велосипед: 550 Пеш: 54.2
Моторцикл: 1640 Моторцикл: 4840 Моторцикл: 108.9

Додека повредите во друмскиот сообраќај се главна причина за смртност при сообраќајни несреќи во светот, според овие статистички податоци, не се најзастапени. Мери Вард е забележана како првата жртва во автомобилска несреќа во 1869 година во Парсонстаун, Ирска а Хенри Блис како првиот пешак кој настрадал во 1899 година во Њујорк, САД. Сега постојат стандардни тестови за безбедност на новите автомобили како ЕуроНЦАП и САД НЦАП тестовите, како и тестовите подржани со осигурување ИИХС.

Трошоци и добивки[уреди]

Трошоците за користење на автомобил, кои вклучуваат трошоци за: купување на автомобилот, поправки, одржување, гориво, амортизација, сметки за паркирање, промена на гуми, давачки и осигурување, се споредуваат со добивката од користењето на возилото. Добивката вклучува превоз по потреба, мобилност, независност и удобност.

Трошоците на општеството за автомобилите кои го опкружуваат, како што се: одржување на патиштата, користење на земјиштето, загадувањето, здравството и за отстранување на старите неупотребливи возила, можат да се споредуваат со добивката од употребата на автомобилите. Општествената добивка вклучува: економска добивка, како што се работни места во автомобилската индустрија, заработка од транспорт, општа добросостојба поради слободно патување, и заработка од даноци и давачки. Можноста на луѓето да се движат слободно од едно на друго место има големо влијание во општеството.

Влијание на околината[уреди]

Транспортот има голем придонес во загадувањето на воздухот кај индустриски развиените земји. Според Американскиот проект за изработка на правилник за транспорт, речиси половина од американците вдишуваат нечист воздух. Нивните испитувања покажаа дека воздухот во десетици метрополи се влошил последнава деценија. Во САД просечен патнички автомобил произведува 5 тони јаглероден диоксид, како и помала количина јаглероден моноксид, хидрокарбонати и азот. Жителите на населени места со мала густина кои се во фаза на проширување ги зголемуваат шансите да загинат во сообраќајни несреќи, во какви загинуваат 1.2 милиони луѓе годишно во светот а четири пати повеќе се повредени. Постојат видови животни кои се загрозени од автомобилите поради уништување на нивните живеалишта и загадувањето.

Даноците за гориво даваат поттик за производство на поефикасни, а со тоа и возила кои помалку загадуваат (на пример хибридните возила) и развој на алтернативни горива. Високите даноци за гориво ги поттикнуваат потрошувачите да купуваат полесни, помали, поефикасни возила или едноставно да не возат. Во просек 75% од автомобилите денес се рециклираат, а со употребата на рециклирано железо се заштедува употребата на енергија и загадувањето. На конгресот на САД редовно се дебатира за стандардите за заштеда на гориво според кои патничките автомобили не преминуваат 8,55 литри на 100 километри потрошувачка уште од 1985 година. Стандардите за лесните камиони се менуваат и во 2007 година се поставени на 10,6 литри на 100 километри потрошувачка. Возилата со алтернативно гориво се уште еден начин да се намали загадувањето во однос на вообичаените возила кои се движат со бензин.

Технологија за идните автомобили[уреди]

Технологијата за погон на автомобилите која е се уште во развој вклучува бензин/струја и хибриди на струја, акумулаторски возила, возила на водород, биогорива и алтернативни горива. Истражувањата за идните алтернативни форми на погон вклучуваат развој на горивни ќелии, хомогенско компресиско запалување, стирлинговиот мотор и дури и користење на складирана енергија на компримираниот воздух или течен азот. Новите материјали кои можат да ја заменат железната основа на возилото се дуралуминиум, оптички влакна, јаглеродни влакна и јаглеродни нано-цевки.

Замена за автомобилите[уреди]

Постојат замени за автомобилите како јавниот транспорт (автобуси, тролејбуси, возови, подземни железници и т.н.), велосипедизам, пешачење, возење ролери, скејтборд, јавање и сл. Сё повеќе се употребува споделувањето автомобили, и авто-клубовите во 2006 и 2007 година имале зголемување на членството затоа што се повеќе луѓе сакаат да изнајмат возило отколку да поседуваат во и онака големиот метеж. Во некои европски градови како Копенхаген и Амстердам постојат вакви обиди но за велосипеди. Слични програми се воведуваат и во САД. Друг вид индивидуален транспорт како брзиот личен автоматизиран превоз (електричен) и може да служи како замена за автомобилите доколку општеството го прифати.

Види исто[уреди]