Трошоци

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Трошоци се парично изразени расходи на средствата за работа што се составен дел на цената. Се смета дека оваа дефиниција е под влијание на практиката. Од производство се смета за материјални, средства за работа, работната сила, тогаш нивното трошење е во процесот на репродукција) всушност трошоци.

Концепт, појава и историски развој на трошоци[уреди | уреди извор]

Процесот на производство се одвива со работа делува на предмети на работа со средства за работа. Резултатот од работниот тек е производ (или услуга). Услов за добивање на Производи употребливи квалитет инвестира во производство на материјали (предмети на трудот), алатки и труд, овие елементи инвестиции имаат вредност на трудот вложен и сите средства и стоки, кои се консумираат со цел да произведе нови производи. Ова значи дека цената на вредноста се консумира во репродукција. Трошоците парична вредност потрошени живеење материјализирани труд потребно да се произведе одреден производ.

Вредноста на потрошеното живеење и работата поврзана со работата на работата станува цена ако:

  • Потрошувачката на елементи на производство се случи во процесот на репродукција;
  • дека потрошувачката на вредност во репродукцијата е предизвикана од потрошувачката на елементите на производството;
  • дека користените елементи на репродукција биле израз на општествено признавање на економската вредност.

Значење на трошоците[уреди | уреди извор]

Трошоците се во модерни услови на развој на производните сили и теорија кои се предмет на постојана пресметка, интерес и мониторинг. Ова е сосема разбирливо, бидејќи трошоците претставуваат клучно прашање за секоја економија и за секоја компанија поединечно. Нивото на достигнување економија на една компанија е условено од големината на трошоците.[1]

Трошоци според производните елементи[уреди | уреди извор]

Секој од трите елементи на производство вклучува специфичен начин за создавање на нов корисен производ на производот.

Трошоците според производните елементи се поделени на:* Трошоци за труд, * Трошоци на средства за работа, * Трошоци на предметот на работа.

Трошоци за работа[уреди | уреди извор]

Работната работна сила потрошена се репродуцира со исплата на плати за извршената работа, што претставува монетарно изразување на вредноста на овие елементи на производство. Во зависност од конкретните работни места, се разликуваат следниве трошоци:

  • трошоци за работна сила при градежни работи;
  • трошоци за работна сила на помошни трошоци во производството;
  • трошоци за работна сила за прекувремена работа.

Трошоци за работа[уреди | уреди извор]

Тие се ставени помеѓу трудот и материјалот, зголемувајќи ја производната моќ на работа, нивната улога во производството е еднократно. Во производствениот процес, неколку видови и единици на трудот се вклучени во работата која разликува карактеристични карактеристики и цените на набавката. Бидејќи средствата за работа се трошат постепено, пренесувајќи дел од нивната вредност на нов производ, постои проблем да се одреди износот на нивното трошење за секој тип и единица на производот.

Репродукцијата на потрошените средства на трудот се остварува со реализација на производите добиени од нив, бидејќи во структурата на произведената вредност и дел од преносливата вредност на овие елементи на производството се изразува во форма на амортизација.[2]


Трошоци за работна единица[уреди | уреди извор]

Материјалот е предмет на работа каде што се случуваат одредени физички и хемиски промени со цел да се добие нов употреблив квалитет кој може да ги задоволи индивидуалните потреби на општеството. Вредноста на материјалот се пренесува на нов производ во онаа мера во која се содржи како износот на општествено потребната работа инвестирана во неговото производство. Трошоците на материјалите се објективни како и природните, техничките и социјалните, како и субјективните или организациските фактори.

Трошоци до местата на потекло[уреди | уреди извор]

Групирањето на трошоците на трошоците центри има за цел:

  • преку сметководствената евиденција за да се постигне попрецизно одредување на цената на чинење на одредени видови производи, услуги и други ефекти.

Значењето на трошоците може да се процени од неколку ставки, може да се сведе на:

Типови на трошоци според различни критериуми[уреди | уреди извор]

Во зависност од целите на набљудувањето, трошоците за производствени елементи како форма на инвестиција во вредност во процесот на репродукција) се класифицирани според неколку критериуми:

  • Природни видови на трошоци: трошоци за материјали, работни ресурси и трошоци за работна сила;
  • Економски трошоци: трошоци кои се неопходни (трошоци за производство и работна сила) и трошоци кои не се потребни (каматни стапки);
  • Директни трошоци кои директно можат да ја вклучат цената на чинење на одредени производи, како што се изработката, изработувачкиот материјал и индиректните трошоци доделени на превозници, како што се општи трошоци;* Трошоци по места и превозници;
  • Пресметани, резервирани и наплатени трошоци;
  • Фактички, планирани и стандардни трошоци;
  • Од аспект на способноста да се прилагоди големината на компанијата до намалување на трошоците: краткорочни и долгорочни трошоци;
  • Од гледна точка на можноста за влијание на одредени делови на компанијата на трошоци: контролирани и неконтролирани трошоци;
  • Трошоци за производство и транспортни трошоци;

Во зависност од обемот на производство: фиксни, полу-флексибилни и варијабилни трошоци.

  • да се утврдат трошоците на одделни организациони единици и да се овозможи утврдување на цената на трошоците за нивните ефекти.
  • да се овозможи стимулирање на остварените заштеди и придонеси за поправилно утврдување на платите на одделни групи работници.

Утврдувањето на локацијата на трошоците е важно за правилно извршување на трошоците според овие сајтови.

Центри за трошоци се области во рамките на компанијата каде што се јавуваат трошоци.

Тие се определуваат:

  • според местото каде што се појавуваат трошоците,
  • според деловните функции на компанијата и
  • според областите на одговорност на поединци во компанијата.

Трошоци од превозникот вредности[уреди | уреди извор]

Тие се разликуваат:

  • индивидуални трошоци и
  • заеднички трошоци.

Со индивидуални трошоци, тие трошоци се директна последица на создавањето на одредена производна единица. Групата за индивидуалните трошоци ги вклучува трошоците за: основен материјал, помошен материјал кој влегува во производот на производот, работната сила за немеханизираните технолошки операции.

Основните карактеристики на заедничките трошоци се дека тие не можат да бидат прецизно врзани за поединечни производи. Оваа група ги вклучува трошоците за: насочување на материјал, работна сила на работни места за управување, сите средства за работа, но специјални алатки во индивидуалното производство.

Цена по метод за пресметка[уреди | уреди извор]

Трошење на производни елементи во процесот на репродукција се создава со купување на одредени производи или услуга. Производ и услуги се јавуваат како носители на трошоци и мора да се определат за секој тип и единица, со цел да се обезбеди нивната репродукција со продажба на цена на соодветен начин. Во однос на можноста за пренос на трошоците елементи на производство до носители на превозни средства, постојат две форми на инвестиции кои се:

  • директни трошкоци и
  • индиректни трошоци.

Директни трошоци[уреди | уреди извор]

Основната карактеристика на овие трошоци се состои во можноста за нивниот непосреден пристап до одредени превозници (производи и услуги). Оваа група ги вклучува главно трошоците за: основен материјал, помошен материјал, работна сила при изработка, работна сила на помошни работни места во производство. Овие типови на трошоци можат да бидат посебно пресметани за секоја група на производи Производ произведени во одредено претпријатие.

Индиректни трошоци[уреди | уреди извор]

оваа група на трошоци ги вклучува сите елементи на производството продукција кои не можат да се одредат за одредени типови на производ, особено поради тоа што тие произлегуваат од подготовката и производството на неколку единици и групи ефекти на изведба. Како индиректни трошоци произлегуваат следниве видови на трошоци за елементите на производството: трошоци за материјали за подготвителна работа, трошоци за труд за работни места за управување, трошоци за труд за труд - амортизација - според условите за времено сметководство.

Трошоци условени од производството и неговата примена[уреди | уреди извор]

Оваа поделба е важна за регулирање на висината на цена производ со распоредување на почетните инвестиции во подготовката на производство на поголем или помал број произведени единици. Поделбата на трошоци врз основа на критериумите за нивната зависност од големината на капацитетот разликува две основни форми на инвестирање во процесот репродукција:

  • Фиксни трошоци и
  • Променливи трошоци.

Фиксни трошоци[уреди | уреди извор]

Оттука производство капацитет преку создавање на концентрирани на одредена количина на економската вредност на работата на средствата за. Така подготвени Средства за ракување се конзумира независно од нивната употреба под влијание на физички или економски носат и солза. Затоа, износот на овие трошоци е фиксна големина во однос на динамиката на производство кој се постигнува овие средства. Така, овие трошоци и се нарекуваат фиксна или трајно, непроменлива и неповратни. Во оваа група на трошоци вклучуваат: Механизам за тајмингот амортизација оперативни средства, трошоците за материјали во финалето подготвителни активности, трошоци за работна сила.

Тие не се менуваат во целост кога обемот на производството се менува, односно тие се исти, без разлика дали компанијата работи со минимален или полн капацитет. Во најголем дел, фиксните трошоци се одземаат од трошоците на работен капитал. Враќањето на вложената вредност се реализира преку продажба на производи на пазарот во форма на продажни цени кои претставуваат монетарно изразување на вредноста на единицата на производот која го содржи соодветниот дел од фиксните трошоци.[3] Фиксни трошоци се оние чија вкупна сума не зависи од кој било од факторите кои ги карактеризираат активностите на префиксите како што се: работното време; обем на производство; обем на реализација; обемот на суровини кои можат да бидат обработени; број на вработени работници, или некој друг фактор. Фиксните трошоци се поврзани со збирот на структурата на компанијата и се предизвикани од постоењето на компанијата и нејзините средства за производство. Зошто овие трошоци се нарекуваат трошоци за капацитет или основни трошоци.

Променливи трошоци[уреди | уреди извор]

Променливи трошоци се оние кои опаѓаат или растат за да го намалат или зголемат еден од факторите кои ја карактеризираат активноста на компанијата. Карактеристиката на некои трошоци кои се фиксни, а другата променлива не е апсолутна, но релативна. Променливите трошоци се пресметуваат како: потрошувачка на суровини и помошен материјал, нормална компензација на вложената работа за производство, транспорт и други трошоци за продадените производи Аи сл. Променливите трошоци се пропорционални само на одреден степен на активност, а потоа губат пропорционален карактер и се зголемуваат или намалуваат побрзо од активноста на претпријатието. Ако се направат промени до производство како фактор, може да се состави следниот пример: Променливите трошоци се зголемуваат со зголемување на обемот на производството и обратно, ако обемот на производството се зголемува, варијабилните трошоци се зголемуваат, ако обемот на производството се намалува, варијабилните трошоци, исто така, се намалуваат.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. "Трошкови у процесу производње" (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 23. 11. 2015. конс. 7. 5. 2015. 
  2. Процес на амортизација
  3. Фиксни трошкови

Литература[уреди | уреди извор]

  • Стошић Михајловић Љиљана (2010): "Тржиште, трошоци и цени", Врање
  • Campbell, Harry; Brown, Richard (2003). Benefit-Cost Analysis: Financial and Economic Appraisal Using Spreadsheets. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-82146-9. 
  • Chakravarty, Sukhamoy (1987). „Cost-benefit analysis“. The New Palgrave: A Dictionary of Economics. 1. London: Macmillan. стр. 687-690. ISBN 978-0-333-37235-7. 
  • David, R, Ngulube, P. & Dube, A, 2013, ‘A cost-benefit analysis of document management strategies used at a financial institution in Zimbabwe: A case study’, SA Journal of Information Management 15(2), Art. #540, 10 pages. http://www.sajim.co.za/index.php/SAJIM/article/view/540/640
  • Dupuit, Jules (1969). „On the Measurement of the Utility of Public Works“. Arrow, Kenneth J.; Scitovsky, Tibor. Readings in Welfare Economics. London: Allen and Unwin. ISBN 978-0-04-338038-3. 
  • Eckstein, Otto (1958). Water-resource Development: The Economics of Project Evaluation. Cambridge: Harvard University Press. 
  • Folland, Sherman; Goodman, Allen C.; Stano, Miron (2007). The Economics of Heath and Health Care (Fifth издание). New Jersey: Pearson Prentice Hall. стр. 83-84. ISBN 978-0-13-227942-0. 
  • Ferrara, A. (2010). Cost-Benefit Analysis of Multi-Level Government: The Case of EU Cohesion Policy and US Federal Investment Policies. London and New York: Routledge. ISBN 978-0-415-56821-0. 
  • Frank, Robert H.. Why is Cost-Benefit Analysis so Controversial?. „Journal of Legal Studies“ том  29 (S2): 913-930. doi:10.1086/468099. 
  • Hirshleifer, Jack (1960). Water Supply: Economics, Technology, and Policy. Chicago: University of Chicago Press. 
  • Huesemann, Michael H, and Joyce A. Huesemann Technofix: Why Technology Won’t Save Us or the Environment, Chapter 8, “The Positive Biases of Technology Assessments and Cost Benefit Analyses”, New Society Publishers, Gabriola Island, British Columbia, Canada. Трошоци, 464 pp.
  • Maass, Arthur, уред (1962). Design of Water-resource Systems: New Techniques for Relating Economic Objectives, Engineering Analysis, and Governmental Planning. Cambridge: Harvard University Press. 
  • McKean, Roland N. (1958). Efficiency in Government through Systems Analysis: With Emphasis on Water Resources Development. New York: Wiley. 
  • Nas, Tevfik F. (1996). Cost-Benefit Analysis: Theory and Application. Thousand Oaks, CA: Sage. ISBN 978-0-8039-7133-2. 
  • Portney, Paul R.. (2008). „Benefit-Cost Analysis“. Concise Encyclopedia of Economics (2nd). Изд. David R. Henderson (ed.). Indianapolis: Library of Economics and Liberty.
  • Richardson, Henry S.. The Stupidity of the Cost-Benefit Analysis. „Journal of Legal Studies“ том  29 (S2): 971-1003. doi:10.1086/468102. 
  • Quigley, John; Walls, Lesley. Cost-Benefit Modelling for Reliability Growth. „Journal of the Operational Research Society“ том  54 (12): 1234-1241. doi:10.1057/palgrave.jors.2601633. 
  • Sen, Amartya. The Discipline of Cost-Benefit Analysis. „Journal of Legal Studies“ том  29 (S2): 931-952. doi:10.1086/468100. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]