Огре

Од Википедија — слободната енциклопедија
Огре
Ogre
државен град
Поглед на Огре
Поглед на Огре
Знаме на ОгреГрб на Огре
Земја Латвија
ОпштинаОгре
Станал град1928
Управа
 • ГрадоначалникЕгилс Хелманис
Површина[1]
 • Вкупна16,18 км2 (625 ми2)
 • Земјишна14,38 км2 (555 ми2)
 • Вода1,8 км2 (7 ми2)
Население (2023)[2]
 • Вкупно22,884
 • Густина14/км2 (37/ми2)
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (ЛСВ)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.LV-500(1-3)
Повик. бр.+371 650
Членови на советот13
Мреж. местоogre.lv

Огре (латвиски: Ogre; германски: Oger; литвански: Uogrė) — град во општината Огре на областа Виѕеме во Латвија. Се наоѓа на 36 км источно од Рига, на утоката на реките Даугава и Огре. Во 2023 г. населението броело 22.884 жители.[2]

Градот е сочинет од три дела: Јауногре (со значење „Ново Огре“), Огре (центарот) и Парогре (со значење „Преку [реката] Огре“). Наречен е по реката Огре. За првпат се споменува како село „Огер“ на германски во 1206 г. Во 1861 г. кога е изградена железницата РигаДаугавпилс тука жителите на Рига почнале да градат летниковци. Во 1862 г. Огре станал лекувалиште. Огре е прогласено за град во 1928 г.

Грбот е донесен во 1938 г. и на него е прикажана реката и боровата шума околу местото.

Во градот има дом на културата, ликовно и музичко училиште. Има три училишта на латвиски и едно на руски во Јауногре.

Во градот има и гробишта на германските војници загинати во двете светски војни и во заробеништво помеѓу 1944 и 1951 г.

Спортови[уреди | уреди извор]

Најпопуларни спортови во градот се хокејот на мраз, кошарката и ракометот.

ФК „Огре“ е главен фудбалски клуб во градот и игра во првата лига на Латвија.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Reģionu, novadu, pilsētu un pagastu kopējā un sauszemes platība gada sākumā“. Посетено на 18 јануари 2023.
  2. 2,0 2,1 „Iedzīvotāju skaits pēc tautības reģionos, pilsētās, novados, pagastos, apkaimēs un blīvi apdzīvotās teritorijās gada sākumā (pēc administratīvi teritoriālās reformas 2021. gadā) 2021 - 2022“. Посетено на 3 октомври 2023.

Извори[уреди | уреди извор]

  • Alvre, Paul Eesti ja liivi keeleaines Henriku Liivimaa kroonikas (III) (Keel ja Kirjandus, 1985)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]