Трница

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Мотелот Кораб во месноста Трница
Споменикот посветен на загинатите македонски цивили и партизани во Масакрот во Беличица
Трница во атарот на Волковија, во рамките на Општина Маврово и Ростуша.
Куќа на паркот во село Трница

Трница — месност во областа Горна Река на самиот пат Маврово - Дебар, која во минатото била село. Денес во месноста Трница се наоѓа познатиот мотел „Кораб“ препознатлив по своето јадење (традиционално за цела област) — качамакот и споменикот на паднатите борци од НОБ од овој крај. Кон крајот на 1990тите години веднаш над мотелот по патот за селата Волковија и Беличица била подигната црквата Свети Никола[1]. Оваа месност е позната и по прочуеното Трничко сирење кое се произведува во задругата „Габрово“ во погоните сместени во месноста викана "Торбешки мост", одалечена 18 километри од Трница.

Местоположба[уреди | уреди извор]

Трница се наоѓа на самиот пат МавровоДебар, веднаш на левиот брег на реката Радика. Месноста (мотелот и споменикот на борците од НОБ и народниот херој од тој крај Живко Брајковски) е сместена во стрмен дол, подножје на планината Бистра. Од Трница се двои патот кон селата Беличица и Волковија. Месноста Трница е сместена на 1.020 метри надморска височина.

Историја[уреди | уреди извор]

Во минатото Трница била село населено исклучиво со Албанци - Качаци, кои често правеле зулуми и ограбувале коли и патници кои се движеле кон Дебар или Маврово. Поради честите грабежи и на блиските села Волковија и Беличица, жителите (Македонци) од двете села се собрале и ги истерале жителите на Трница.

За време на српската окупација на Македонија во 1913 година, во Трница била сместена српската жандармерија и биле изградени куќи за српските жандарми и учители.

По Втората светска војна во Трница е изграден познатиот мотел „Трница“ и е подигнат споменик посветен на загинатите жители и партизани во Масакрот во Беличица, како и на другите паднати борци за слободата на Македонија од овој крај.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]