Пјер-Емерик Обамејанг

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Пјер-Емерик Обамејанг
Pierre Emerick Aubameyang 2014.jpg
Лични податоци
Полно име Пјер-Емерик Емилиано Франсоа
Обамејанг[1]
Роден на 18 јуни 1989 (1989-06-18) (31 г.)
Роден во Лавал, Франција
Држава Франција Франција
Габон Габон (од 2009)
Висина &100000000000001870000001,87 м[2]
Позиција напаѓач
Клупски податоци
Сегашен клуб Арсенал Арсенал
Број 14
Младинска кариера
2007-2008 Милан Милан
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
2008-2011 Милан Милан 0 (0)
2008-2009Дижон Дижон 34 (8)
2009-2010Лил Лил 14 (2)
2010-2011Монако Монако 19 (2)
2011-2013 Сент Етјен Сент Етјен 87 (37)
2013-2018 Борусија Дортмунд Борусија Дортмунд 144 (98)
2018- Арсенал Арсенал 11 (7)
Репрезентација
2009 Франција Франција 21 1 (0)
2012 Габон Габон 23 3 (1)
2009- Габон Габон 56 (23)
  • Сениорските учества и голови се сметаат само за домашни натпревари
податоците се од 3 јули 2012.

† Учества (Голови).

‡ Учествата и головите за репрезентација се според податок од 3 јули 2012

Пјер-Емерик Обамејанг (роден на 18 јуни 1989) — габонски фудбалер, напаѓач на Арсенал и на габонската репрезентација.[3] Тој е син на поранешниот фудбалер Пјер Обамејанг и помал брат на Катилина и Вили.

Кариерата ја започнал во Милан, кој го позајмувал на четири француски клубови пред да потпише постојан договор со Сент Етјен во 2011 година. После две сезони во Сент Етјен, се преселил во Борусија Дортмунд за 13 милиони евра. Со Борусија Дортмунд тој освоил еден Куп и два Суперкупа на Германија. Во јануари 2018 се преселил во англискиот Арсенал за клупски рекорд од 56 милиони фунти. И покрај тоа што што направил еден настап за младата репрезетнација под 21 година на Франција, Обамејанг дебитирал на сениорско репрезентативно ниво за селекцијата на Габон во 2009 година со која настапил четири пати на Африканскиот куп на нации (во 2010, 2012, 2015 и 2017) и Олимпискиот фудбалски турнир во 2012.

Во 2015 година Обамејанг бил избран за Африкански фудбалер на годината, станувајќи првиот Габонец кој ја освоил наградата.[4] Во декември 2016, тој бил именуван од The Guardian за деветти најдобар фудбалер во светот.

Клупска кариера[уреди | уреди извор]

Почетоците со Милан и позајмиците во Франција[уреди | уреди извор]

Обамејанг се приклучил на Примавера составот на Милан во јануари 2007. Во август истата година тој бил дел од тимот кои учествувал на првото издание на Младинскиот куп на шампиони кој се одржал во Малезија, каде што бил најдобар стрелец на турнирот со 7 гола во 6 натпревари и освојувајќи го "Трофејот Роберто Бетега".[5]

Во сезоната 2008-2009 бил позајмен на Дижон,[6] со цел редовно да игра во првиот тим. Своето деби во Лига 2 го направил на 1 август 2008 во натпреварот Ленс-Дижон 3-1,[7] а својот прв погдок меѓу професионалците го постигнал на 22 август, во победата со 2-1 над Тур.[8]

На 23 мај 2009, по завршувањето на сезоната со Дижон, отишол на заем на една година со право на откуп во Лил.[9] Дебитирал во дресот на Лил на 6 август 2009 во натпреварот од Лигата на Европа против Севојно, влегувајќи на местото на Ларсен Туре во 64-тата минута.[10] Само три дена подоцна го имал својот прв настап во Лига 1 во натпреварот против Лорјан, влегувајќи одново како резерва на местото на Франк Берија во 59-тата минута.[11] На 13 декември 2009 година го постигнал својот прв гол како играч на Лил во првенствениот натпревар против Монако,[12] поставувајќи го конечниот резултат 4-0.[13]

По завршувањето на сезоната, Лил одлучил да не го користи правото на откуп и играчот се вратил во Милан, клубот сопственик на неговиот договор.[14] На 7 јули, 2010, Обамејанг бил проследен на уште една позајмица со право на откуп во Франција, овојпат во Монако.[15] Своето деби со Монако го имал на 7 август 2010 во натпреварот од првото коло на Лига 1 2010-2011 против Олимпик Лион што завршил без голови 0-0.[16] На 21 август 2010, тој го постигнал својот прв гол за Монако на гостувањето кај Ленс, а подоцна истиот месец ја погодил и мрежата на Осер во победата со 2–0 на Луј II. Неговиот период на заем во Монако бил прекинат порано од предвиденото и траел само шест месеци, во кој Обамејанг одиграл 23 натпревари во сите натпреварувања и постигнал два гола (двата во лигата).

Сент Етјен[уреди | уреди извор]

Обамејанг за време на тренинг со Сент-Етјен во август 2011

На 31 јануари, 2011 бил официјализиран неговиот премин во Сент Етјен, до крајот на сезоната 2010-2011, на позајмица со право на откуп.[17] Своето деби со Сент Етјен го имал на 5 февруари, 2011 против Монпелје,[18] влегувајќи од клупата на местото на Алехандро Алонсо во 62-рата минута од натпреварот.[19]

На 9 април, 2011 година во натпреварот против Осер го постигнал првиот гол во зелениот дрес.[20] На крајот на сезоната, Обамејанг запишал 14 натпревари и 2 гола, а Милан и Сент Етјен се согласиле да ја продолжат позајмицата на играчот во францускиот клуб за уште една година.[21] Откако Обамејанг одиграл одлична полусезона постигнувајќи 6 првенствени гола, на 22 декември 2011 година, Сент Етјен објавил дека го откупил габонскиот напаѓач од Милан за цена од еден милион евра, потпишувајќи договор со играчот до 2016.[22][23]

На 22 февруари, 2012, во 22-рото коло од француската Лига 1 за сезоната 2011-2012 Обамејанг го постигнал својот прв хет-трик во кариерата во победата со 4-2 над Лорјан.[24] Сезоната ја завршил со 18 гола во 38 натпревари (во сите натпреваувања), од кои 16 во Лига 1, што е рекорд за постигнати голови во една сезона во француската прва лига од играч на Сент Етјен, изедначен со Бафетимби Гоми.[25]

Следната сезона тој го подобрил овој рекорд успевајќи да постигне 19 гола во 37 првенствени натпревари, завршувајќи како втор најдобар стрелец во Лига 1 2012-2013 зад Златан Ибрахимовиќ.[26] Тој додал уште 4 гола во Купот на Франција а покрај тоа, исто така, помогнал за освојувањето на Лига купот на Франција (го одиграл целиот натпревар во финалето), прв во историјата на клубот од Лоара.[27]

Вкупно за две и пол сезони поминати во дресот на Сен Етјен тој одиграл 97 натпревари и постигнал 41 гол.

Борусија Дортмунд[уреди | уреди извор]

На 4 јули, 2013, Борусија Дортмунд го комплетирала трансферот на Обамејанг кој потпишал 5 годишен договор со германскиот клуб.[28] Трансферот на играчот ги чинел милионерите 13 милиони евра плус 2 милиони бонуси во зависност од неговите перформанси.[29][30]

Дебитирал за Борусија на 27 јули, во натпревар од Суперкупот на Германија, во кој Борусија Дортмунд го победила Бајерн Минхен, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Јакуб Блашчиковски на 18-минути до крајот и асистирал за последниот погодок на Марко Ројс со кој биле поставени конечните 4-2.[31] На 10 август 2013 година, дебитирал во Бундеслигата, постигнувајќи хет-трик во победата со 4-0 на гости против Аугусбург.[32] Во тој натпревар исто така станал првиот габонец кој се појавил во некој натпревар од Бундеслигата.[33] На 27 ноември, тој го постигнал својот прв гол во Лигата на шампионите во победата со 3-1 против Наполи во групна фазa.[34]

Арсенал[уреди | уреди извор]

Во јануари 2018, Обамејанг потпишал за англискиот Арсенал за клупски рекорд од 56 милиони фунти.[35][36] Тој одбрал да го носи дресот со број 14, кој некогаш го носел легендарниот фудбалер на топџиите Тјери Анри, а останал слободен по заминувањето на Тио Волкот во Евертон десеттина дена претходно.[37]

Репрезентативна кариера[уреди | уреди извор]

Обамејанг бил повикан да игра за репрезентацијата на Италија под 19 години по добрата сезона со Дижон, но тој дебитирал за репрезентацијата на Франција под 21 година во февруари 2009 година во пријателски натпревар против Тунис.[38]

На 25 март 2009 година, Обамејанг го добил првиот повик за настап во габонската репрезентација[39] и го направил своето деби во победата со 2-0 над Мароко, постигнувајќи го притоа и својот прв репрезентативен погодок.[39]

Клупска статистика[уреди | уреди извор]

Статистиката е последно ажурирана на 17 декември 2016.

Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
2008-2009 Франција Дижон Л2 34 8 КФ+ЛКФ 2+1 0 - - - - - - 37 8
2009-2010 Франција Лил Л1 14 2 КФ+ЛКФ 0+1 0 ЛЕ 7 0 - - - 24 2
2010-јан. 2011 Франција Монако Л1 19 2 КФ+ЛКФ 1+3 0 - - - - - - 23 2
јан.-јун. 2011 Франција Сент Етјен Л1 14 2 КФ+ЛКФ - - - - - - - - 14 2
2011-2012 Л1 36 16 КФ+ЛКФ 0+2 0+2 - - - - - - 38 18
2012-2013 Л1 37 19 КФ+ЛКФ 4+4 2+0 - - - - - - 45 21
Вкупно Сент Етјен 87 37 10 4 97 41
2013-2014 Германија Борусија Дортмунд БЛ 32 13 КГ 6 2 ЛШ 9 1 СГ 1 0 48 16
2014-2015 БЛ 33 16 КГ 4 5 ЛШ 8 3 СГ 1 1 46 25
2015-2016 БЛ 31 25 КГ 4 3 ЛЕ 14 11 - - - 49 39
2016-2017 БЛ 14 16 КГ 1 0 ЛШ 5 4 СГ 1 0 21 20
Вкупно Борусија Дортмунд 110 70 15 13 36 19 3 1 164 100
Вкупно во кариерата 264 119 35 17 43 19 3 1 345 153

Хет-трикови[уреди | уреди извор]

4. гола[уреди | уреди извор]

3. гола[уреди | уреди извор]





Титули[уреди | уреди извор]

Франција Сент Етјен[40][уреди | уреди извор]

Германија Борусија Дортмунд[40][уреди | уреди извор]


==== Англија Арсенал[40]====

  • {Трофеј-Фа Куп}} ``` 2020

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Player Details – Pierre-Emerick Aubameyang“. CAF Online. Посетено на 16 октомври 2014.
  2. http://www.bvb.de/eng/Teams/First-Team/Pierre-Emerick-Aubameyang
  3. http://www.lfp.fr/joueur/aubameyang-pierre-emerick
  4. „Pierre-Emerick Aubameyang beats Yaya Toure to Caf award“. BBC. 7 January 2016. Посетено на 8 January 2016.
  5. La Gazzetta dello Sport, уред. (20 август 2007). „Juve k.o. in Malesia, trionfa il Manchester“. Посетено на 21 април 2009.
  6. tuttomercatoweb.com, уред. (21 јуни 2008). „Ufficiale: Milan, Aubameyang al Digione“. Посетено на 16 декември 2010.
  7. lfp.fr, уред. (1 август 2008). „RC Lens-Dijon FCO 3-1“ (француски). Посетено на 16 декември 2010.
  8. lfp.fr, уред. (22 август 2008). „Dijon FCO-Tours FC 2-1“ (француски). Посетено на 16 декември 2010.
  9. Raimondo De Magistris (24 јуни 2009). tuttomercatoweb.com (уред.). „Ufficiale: Pierre-Emerick Aubameyang al Lille“. Посетено на 12 август 2009.
  10. uefa.com, уред. (6 август 2009). „LOSC Lille Métropole 2-0 FK Sevojno“. Посетено на 12 август 2009.
  11. lfp.fr, уред. (9 август 2009). „LOSC Lille Métropole-FC Lorient 1-2“ (француски). Посетено на 16 декември 2010.
  12. losc.fr, уред. (15 декември 2009). „Après Monaco-LOSC (0-4), les réactions“ (француски). Посетено на 15 декември 2009.
  13. losc.fr, уред. (13 декември 2009). „Monaco 0 - 4 LOSC“ (француски). Посетено на 15 декември 2009.
  14. tuttomercatoweb.com, уред. (19 јуни 2010). „Milan, Aubameyang: "Penso all'Inghilterra". Посетено на 26 октомври 2010.
  15. asm-fc.com, уред. (6 јули 2010). „Aubameyang a signé, Mollo prêté à Caen“ (француски). Посетено на 7 јули 2010.
  16. asm-fc.com, уред. (7 август 2010). „Ol. Lyonnais - AS Monaco FC : 0-0“ (француски). Посетено на 8 август 2010.
  17. asse.fr, уред. (31 јануари 2011). „Aubameyang en Vert“ (француски). Посетено на 4 февруари 2011.
  18. asse.fr, уред. (5 февруари 2011). „Montpellier 1–2 ASSE : Les Verts en Hérault“ (француски). Посетено на 6 февруари 2011.
  19. lfp.fr, уред. (5 февруари 2011). „Montpellier Hérault SC 2-1 AS Saint-Etienne“ (француски). Посетено на 6 февруари 2011.
  20. asse.fr, уред. (9 април 2011). „Auxerre 2-2 ASSE : De l'allant et du répondant“ (француски). Посетено на 10 април 2011.
  21. asse.fr, уред. (11 јули 2011). „Pierre-Emerick Aubameyang de retour“ (француски). Посетено на 28 јули 2011.
  22. asse.fr, уред. (22 декември 2011). „Officiel : Aubameyang est définitivement Stéphanois“ (француски). Посетено на 22 декември 2011.
  23. Gianluca Losco (22 декември 2011). tuttomercatoweb.com (уред.). „Ufficiale: Saint-Etienne, riscattato Aubameyang dal Milan“. Посетено на 22 декември 2011.
  24. sport24.com, уред. (23 февруари 2012). „Aubameyang ne l'oubliera pas“ (француски). Посетено на 23 февруари 2012.
  25. Franck Talluto (21 мај 2012). sport24.com (уред.). „Aubameyang: «Une superbe saison»“ (француски). Посетено на 21 мај 2012.
  26. ligue1.com, уред. (26 мај 2013). „Zlatan Ibrahimovic a marqué la Ligue 1“ (француски). Посетено на 4 јули 2013.
  27. TF1, уред. (20 април 2013). „Saint-Etienne s'offre la Coupe de la Ligue, la première de son histoire“ (француски). Посетено на 4 јули 2013.
  28. bvb.de, уред. (4 јули 2013). „Borussia Dortmund verpflichtet Aubameyang“ (германски). Посетено на 4 јули 2013.
  29. L'Équipe, уред. (4 јули 2013). „Aubameyang, c'est fait !“ (француски). Посетено на 25 јули 2013.
  30. Bild, уред. (4 јули 2013). „Offiziell! BVB holt Aubameyang“ (германски). Посетено на 25 јули 2013.
  31. Carlo Pizzigoni (27 јули 2013). La Gazzetta dello Sport (уред.). „Supercoppa tedesca, Guardiola stecca, Reus no: Dortmund-Bayern Monaco 4-2“. Посетено на 29 јули 2013.
  32. Stefano Cantalupi (10 август 2013). La Gazzetta dello Sport (уред.). „Bundesliga, anche il Borussia Dortmund comincia bene“. Посетено на 11 август 2013.
  33. „Aubameyang hat-trick has Dortmund flying“. Bundesliga.de. Посетено на 10 August 2013.
  34. „Borussia Dortmund gain lifeline after turning on the style against Napoli“. The Guardian. 27 November 2013. Посетено на 19 December 2013.
  35. Arsenal F.C. (31 јануари 2018). "Pierre-Emerick Aubameyang signs for the club". Соопштение за печат.
  36. „Pierre-Emerick Aubameyang completes £56m Arsenal move“. The Guardian (англиски). 2018-01-31. Посетено на 2018-01-31.
  37. Arsenal confirm Pierre-Emerick Aubameyang will wear Thierry Henry’s legendary squad number
  38. „FFF : sélections, football, fiche, espoirs, féminines, masculines, UEFA, FIFA“ (француски). Fff.fr. Архивирано од изворникот на 23 February 2009.
  39. 39,0 39,1 „Giresse turns to Aubameyang youngsters“. FIFA.com. 24 March 2009. Посетено на 10 August 2013.
  40. 40,0 40,1 40,2 Трофеи на Пјер-Емерик Обамејанг

Надворешни врски[уреди | уреди извор]