Рудино

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Рудино
Άψαλος
Рудино is located in Грција
Рудино
Рудино
Местоположба во областа
Рудино is located in Меглен
Рудино
Местоположба на Рудино во општината Меглен и областа Централна Македонија
Координати: 40°55.34′N 22°5.23′E / 40.92233° N; 22.08717° E / 40.92233; 22.08717Координати: 40°55.34′N 22°5.23′E / 40.92233° N; 22.08717° E / 40.92233; 22.08717
ЗемјаГрција
ОбластЗападна Македонија
ОкругПостолски
ОпштинаМеглен
Општ. единицаС’ботско
Надм. вис.&10000000000000120000000120 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно417
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Рудино (грчки: Άλωρος, Алорос; до 1922 г. Ρούδινος, Рудинос[2]) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 417 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.[3]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото е сместено во јужниот дел на котлината Меглен, 7 км јужно од С’ботско и 16 км северно од Воден.

Историја[уреди | уреди извор]

Антика[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Рудинско кале.

Кај селото се откриени наоди од древномакедонско време. Над селото има тврдина, која се постоветува со стариот град Европ, и која од север, исток и југ е заградена со реката Мегленица, контролирајќи ги патиштата на југ и и на север. Во ископувањата спроведени во 1986 и 1993 г. се откриени македонски и други монети од IV до II век п.н.е. Во 1978 г. е откриена и доцномакедонска гробница од II век п.н.е. како и наоди од римско време.[4]

Во Отоманското Царство[уреди | уреди извор]

Во селото има стари бакарни рудници, од кои еден работел и во подоцнежните векови. Се смета дека селото е наречено по нив.[4] Рудинскиот мост на реката Мегленица е изграден во османлиско време.[5]

Дел од жителите на Рудино во дадено време го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Будино (Boudino) било село во Воденската каза со 53 домаќинства од 136 Македонци-христијани и 198 Македонци-муслимани.[6][7] Кон крајот на векот населението станало наполно муслиманско, за што сведочи хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ, кој вели дека на крајот од XIX век Рудино (Рудина) било Македонци-муслимани со машко население од 325 души во 93 домаќинства.[8][9] Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Рудино имало 550 Македонци-муслимани.[6][10]

Во Грција[уреди | уреди извор]

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 449 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 395.[3] Во 1922 г. е преименувано во Алорос. Во 1920-тите населението на Рудино е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Никопол во Понд.[4] Според пописот од 1928 г. Рудино било дојденско село со 489 жители од 121 семејство.[11]

Во 1940 г. селото броело 694 жители, кои во 1951 г. се намалиле на 529 како последица од Граѓанската војна.[3] Во текот на следните години дошло до битен пораст на населението, по што настапило постепено намалување.

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 694 529 752 569 536 583 464 417
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Стопанство[уреди | уреди извор]

Целото земјиште на селото се наводнува и дава високи приноси. Највеќе се произведуваат овошје, тутун, индустриски пиперки, десертно грозје и друго, а застапено е и краварството.[3]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција.
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Ρούδινος -- Άλωρος
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 98.
  4. 4,0 4,1 4,2 „Τοπική Κοινότητα Αλώρου“. Δήμος Αλμωπίας. Посетено на 17 јуни 2014.
  5. „Γέφυρα στο Άλωρο“. Βάση Δεδομένων για την Ιστορική κληρονομιά της Αλμωπίας - Lhi-Lna. Посетено на 20 април 2018.
  6. 6,0 6,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  7. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 158 - 159.
  8. Нарекувајќи ги „Бугари“ под влијание на бугарската пропаганда.
  9. Райчевски, Стоян (2004) [1998]. „ГЕОГРАФСКИ ПРЕДЕЛИ – Македония“. Българите мохамедани (изд. II.). София: Национален музей на българската книга и полиграфия. стр. 123. ISBN 954-9308-51-0.
  10. Кънчов, Васил. „Воденска Каза“. Македония. Етнография и статистика. София: Българско книжовно дружество в София. стр. 150.
  11. Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928