Вичишта (Албанија)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Вичишта
Tërbaç
село
Вичишта is located in Албанија
Вичишта
Вичишта
Координати: 41°29′50″N 20°27′34″E / 41.49722° N; 20.45944° E / 41.49722; 20.45944Координати: 41°29′50″N 20°27′34″E / 41.49722° N; 20.45944° E / 41.49722; 20.45944
Земја Албанија
ОбластДебар
ОпштинаБулчица
Општ. един.Горица
Надм. вис.&10000000000000650000000650 м
Часовен појасCET (UTC+1)
 • Лете (ЛСВ)CEST (UTC+2)
Рег. таб.BZ

Вичишта — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија.

Географија[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во македонската област Голо Брдо. на 1,4 км североисточно од главното село (наречено и Горно Вичишта) се наоѓа маалото Долно Вичишта. Главната населба е сместена на 1 км западно од границата со Македонија, каде од другата страна е големиот свиок на Црн Дрим, a над него е селото Бомово. На југоисток од неа лежи селото Голејца. Маалото Долно Вичишта е сместено крај следниот свиок на реката, на самата граница и неколку стотини метри северозападно од Бомово.

Историја[уреди | уреди извор]

Селото за првпат е споменато во Слепченскиот поменик од XVI век како Bïчища. Подоцна во Трескавичкиот поменик од XVII век е забележано како Вчишта.

Во XIX век Вичишта било македонско село во Дебарската каза, кое било во тек на албанизација, односно истиснување на македонското население. Во поменикот на Бигорскиот манастир се зачувани низа македонски имиња од Вичишта како Јадро, Богдан, Волкуш, Трпко, Митре и други. Според Афанасиј Селишчев во 1870-тите и 1880-те селото сè уште било македонско.[1][2] Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Вирчишта (Virtchichta) имало 15 домаќинства сочинети од 19 Македонци-христијани и 22 Албанци-муслимани.[1][3]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) на почетокот на XX век селото веќе било наполно албанско, заведувајќи 130 Арнаути муслимани.[4]

Селата Вичишта, Голевишта и Писанки на почетокот на XIX век биле македонски, пред 30 години биле напола македонски, а сега се населени од Арнаути. Само во Писанки се останати уште 3 македонски куќи. Арнаутите доаѓаат од Горица и од други посеверни места.[1][5]

Весникот „Дебарски глас“ во 1909 г. напишал:

Вичишта било чисто македонско село од 50 куќи. Сега целото село е запоседнато од Мустаф Џека од с. Горица (Малесија), брат на Азис Џека, за кого зборувавме во првиот број, и од семејството Маркевци, Арнаути од друго малесиско село чие име не успеавме да го дознаеме. Вичиштани се иселени во Дебар и во Видин. Последниот и најхрабар селанец, кој се борел машки и не сакал да ги остави куќата и имотот бил Дуко Вичишки, кој во самоодбрана убил еден Арнаутин што го нападнал. Војската дошла да му помогне и изгорела неколку куќи на Арнаутите грабнати од Македонците, но сепак на крајот Арнаутите успеале го заземат селото, а Дуко се преселил во Ербеле (Поле).[1][6]

Во 1909 г. Серафим Србиновски од Вичишта, кој живеел во Романија, ѝ порадил 40 лева на катедралата „Успение на Пресв. Богородица“ во Дебар.[7] Истата година војската го нападнала селото и ја запалила куќата на Азис Џека, а во судирот загинале 20 војници. На 3 октомври Џека е обесен.[8]

По Првата балканска војна во 1912 г. селото влегло во состав на Албанија.

Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Горица.

Личности[уреди | уреди извор]

  • Глигор Стефанов (1864 – 1913) — лебар, загинал во Втората балканска војна

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  2. Селищев, Афанасий. „Славянское население в Албании“, Издание Македонского Научного Института, София, 1931, стр. 11.
  3. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 172-173.
  4. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 262. ISBN 954430424X.
  5. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 90–91. ISBN 954430424X.
  6. Дебърски глас, година 1, брой 2, 12 април 1909, стр. 2.
  7. Дебърски глас, година 1, брой 41, 9 януари 1910, стр. 4.
  8. Дебърски глас, година 2, брой 25, 9 октомври 1910, стр. 2.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]