Лешничани

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Лешничани
Lejçan
село
Лешничани is located in Албанија
Лешничани
Лешничани
Координати: 41°25′29″N 20°24′40″E / 41.42472° СГШ; 20.41111° ИГД / 41.42472; 20.41111Координати: 41°25′29″N 20°24′40″E / 41.42472° СГШ; 20.41111° ИГД / 41.42472; 20.41111
Земја Албанија
ОбластДебар
ОпштинаБулчица
Општ. един.Острени
Часовен појасCET (UTC+1)
 • Лете (ЛСВ)CEST (UTC+2)
Рег. таб.BZ

Лешничани или Летен — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија. Населено е со Македонци-муслимани.[1]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во македонската област Голо Брдо.

Историја[уреди | уреди извор]

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лешничани/Лешница (Lechnitza) било село со 25 домаќинства со 54 жители Македонци-муслимани.[2][3] Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Летен 240 Македонци-муслимани[2][4] кои се во процес на албанизација:

Жителите на селата Острени (Големо и Мало), Трново (Големо и Мало), Клење, Летен, Џепишта, Ербеле, Обоки, Макелари и др. претпочитат да се изјаснуваат како Арнаути и да зборуваат арнаутски.[5]

По Првата балканска војна во 1912 г. Лешничани влегло во состав на Албанија.

Во извештајот на Сребрен Поп Петров, главен инспектор-организатор на бугарската црковно-училишна дејност во Албанија, во 1930 г. Лешничани е посочено како како село со 120 куќи на Македонци-муслимани.[2][6]

До 2015 г. селото било во состав на Општина Острени.

Демографија[уреди | уреди извор]

Култура[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Видоески, Божидар (1998). Дијалектите на македонскиот јазик, том I (PDF). Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. стр. 339. Во повеќето од спомнативе села живее население - со македонски и со албански мачин јазик. Албанското население доминира во северните голобрдски села (Себишта, Пасинки, Врмница, Големо и Мало Острени). Селата: Лешничани, Требиште, Српетово, Торбач, Љуболези, Владимирица и Тучепи се населени со Македонски муслимани (Торбеши), а во Себишта, Требиште, Г. и М. Острени живее мешано население - православни и Торбеши.
  2. 2,0 2,1 2,2 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  3. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 172 – 173.
  4. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 261. ISBN 954430424X.
  5. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 90. ISBN 954430424X.
  6. Доверлив извештај бр. 54 на Сребрен Поп Петров

Надворешни врски[уреди | уреди извор]