Едрениково

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Едрениково
Edrenikovo.jpg

Влезот во Едрениково

Едрениково is located in Македонија
Едрениково
Местоположба на Едрениково во Македонија
Координати 41°30′20″N 22°35′15″E / 41.50556° СГШ; 22.58750° ИГД / 41.50556; 22.58750Координати: 41°30′20″N 22°35′15″E / 41.50556° СГШ; 22.58750° ИГД / 41.50556; 22.58750
Општина Општина Василево
Население 225 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 282 м
Слава Ѓурѓовден
Едрениково на општинската карта
Едрениково во Општина Василево.svg

Атарот на Едрениково во рамките на општината

Едрениково — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Улица во селото

Едрениково се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во подножјето на планината Смрдеш, на десната страна од патот Струмица-Радовиш и припаѓа на Општина Василево. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 11 километри.

Надморската височина во селото е 282 метри додека селото зафаќа површина од 4,3 км2. Од нив 142,4 хектари се обработливо земјиште, 260,9 хектари се шуми и 4,9 се пасишта[1]

Историja[уреди | уреди извор]

Антички период[уреди | уреди извор]

Ова населено место е познато по археолошкиот локалитет Пашаларка, што се наога југоисточно од населбата. Локалитетот претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа 1,5 км југоисточно од селото и десно од патот за селото Ангелци, каде на простор од околу 100 х 100 m во приватна нива има голем број фрагменти од населбинска керамика, питоси и друго[2]. Според некои сознанија, името на селото е изведено од машкото лично име Едреник.

Отоманско Царство[уреди | уреди извор]

Едрениково за прв пат се спомнува под името Едреник Дол. Во текот на 19 век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, селото се состоело од 30 семејства и 115 жители Македонци[3][4]Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 60 жители Македонци[3][5].

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 72 македонски егзархисти[3][6]. Подоцна, во 1912 година селото било обележано со топонимот Едрениково и тоа населено само со македоснко население. Тогаш населбата била мала, стуткана во својот сопствен простор, малку подалеку од главната сообракајница.

Ова населено место во историјата е познато по битката на комитската чета на војводата Иван Тодев, познат уште како Бељал Чауш[7].

Југославија[уреди | уреди извор]

По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. Во текот на Втората светска војна, во селото бил формиран НОО од страна на Киро Минанов[7]. По крајот на Втората светска војна, Едрениково било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.

Македонија[уреди | уреди извор]

По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.

Демографија[уреди | уреди извор]

Во 1961 година селото имало 282 жители, сите Македонци. Во 1994 година во селото живееле 228 луѓе, сите Македонци[1].

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 225 жители. Следува табела на националната структура на населението[8]

Националност Вкупно
Македонци 224
Турци 0
Роми 0
Албанци 0
Власи 0
Срби 0
Бошњаци 0
Други 1

Институции и знаменитости[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Панов Митко, Енциклопедија на селата во Република Македонија, Патрија, Скопје, 1998. стр.112.
  2. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  3. 3,0 3,1 3,2 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  4. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 188-189.
  5. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 160.
  6. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 106-107.
  7. 7,0 7,1 Манол Пандевски - Ѓорѓи Стоев - Трнката, Струмица и Струмичко низ историјата, Струмица, 1969.
  8. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]