Радичево

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Радичево
Radičevo.jpg

Поглед кон Радичево

Радичево is located in Македонија
Радичево
Местоположба на Радичево во Македонија
Координати 41°32′18″N 22°34′5″E / 41.53833° N; 22.56806° E / 41.53833; 22.56806Координати: 41°32′18″N 22°34′5″E / 41.53833° N; 22.56806° E / 41.53833; 22.56806
Општина Општина Василево
Население 590 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 27054
Надм. вис. 281 м
Слава Ѓурѓовден
Радичево на општинската карта
Радичево во Општина Василево.svg

Атарот на Радичево во рамките на општината

Радичево — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Дом на културата
Спортско игралиште

Радичево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во Струмичка Котлина и припаѓа на Општина Василево. Покрај селото пооминува патот Струмица-Радовиш. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 15 километри.

Надморската височина во селото е 281 метри додека селото зафаќа површина од 8,7 км2. Од нив 426 хектари се обработливо земјиште, 322 хектари се шуми и 49 се пасишта[1]

Историja[уреди | уреди извор]

Антички период[уреди | уреди извор]

Ова населено место е познато по археолошкото наоѓалиште Грамади. Претставува населба од доцноантичкото време. На 3 км југозападно од селото, на простор од 150 х 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди[2].

Отоманско Царство[уреди | уреди извор]

Во текот на XIX век, селото било мешано. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 126 Македонци и 125 Турци[3][4]. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија[3][5].

Југославија[уреди | уреди извор]

По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС[6]. По крајот на Втората светска војна, Радичево билo вклученo во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.

Македонија[уреди | уреди извор]

По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.

Демографија[уреди | уреди извор]

Во 1961 година селото имало 407 жители. Во 1994 година во селото живееле 582 луѓе, од кои 562 биле Македонци, 15 Турци и 5 Срби[1].

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 590 жители. Следува табела на националната структура на населението[7]

Националност Вкупно
Македонци 575
Турци 12
Роми 0
Албанци 0
Власи 1
Срби 2
Бошњаци 0
Други 0

Родови[уреди | уреди извор]

Според истражувањата од 1928 година, родови во селото.

Македонски

  • Староседелци: Доневци и Тонетовци (8 к.), Минеовци (1 к.), и Станковци со Јовановци и Јаневци (7 к.)
  • Доселеници: Сушевски (8 к.) доселени се во XVIII век од селото Сушево кај Штип.

Турски

  • Доселеници: Реџеповци (4 к.), Мула-Асановци (4 к.) и Мемедовци (2 к.) стари доселеници; Хусеиновци (2 к.) доселени се од раселеното село Папино; Арифовци (1 к.) доселени се од раселеното село Џами Мале; Селимовци (1 к.) доселени се од раселеното село Аракли.[8]

Институции и знаменитости[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 1798 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.[9]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 511 гласачи.[10]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Панов Митко, Енциклопедија на селата во Република Македонија, Патрија, Скопје, 1998. стр.241.
  2. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  3. 3,0 3,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  4. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 234.
  5. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, pp. 138-139.
  6. Манол Пандевски - Ѓорѓи Стоев - Трнката, Струмица и Струмичко низ историјата, Струмица, 1969.
  7. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  8. Русиќ, Бранислав. Радовишка Област. Архивиски фонд на МАНУ к-9,AE 116/II I.
  9. „Описи на ИМ“. Посетено на 29 декември 2019.
  10. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 29 декември 2019.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]