Љашница
| Љашница | |
|---|---|
Љашница е поранешно село во југозападна Бугарија, општина Петрич, област Благоевград.
Географија
[уреди | уреди извор]Љашница се наоѓала во Светиврачко- петричка Котлина во северното подножје на Беласица, југозападно од градот Петрич. Денес е локалитет на територијата на градот, сместен од десната страна на алувијалниот конус на Љашничка река.
Историја
[уреди | уреди извор]Љашница има богата стара историја. На површина од околу 200 декари се гледаат контурите на неколку уништени објекти. На локалитетот има големо количество обична и уметничка керамика од XIII-XIV и XV-XVIII век. Тука бил пронајден и дел од натпис на бугарски јазик напишан на фрагмент од тула. Од областа на населбата потекнува и колективен наод од 351 бакарни византиски монети.
Населбата се споменува во османлискиот даночен регистар од 1570 година под името Лешница и законски се вбројува во селата на градот Петрич. Според документот, таму живеат 70 христијански и 4 муслимански домаќинства. Влегува во зијаметот на Ахмед Челеби ефенди - поранешен дефтердар на имотите на Дијарбекир и мутеферик во султанскиот двор и плаќале даноци во износ од 15.615 акчи. Тука имало и манастир Свети Никола, кој плаќал данок од 100 акчи за пченица, мешана пченица и мора.
Кон крајот на 19 век, Љашница било село во Петричката Каза на Отоманската Империја.
Георги Стрезов во 1891 година напишал за селото:
Љашница, село, чиј дел е чифлик на истиот Хусни бег. Изграден е во полето во подножјето на Беласица; Се наоѓа на 3/4 од час југозападно од Петрич. Земјоделци, рудари за јаглен; Тие обработуваат и малку свила. Куќи 60, расфрлани на значително растојание една од друга.[1]
До 1900 година, според статистиката на Васил К‘нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во селото живееле 100 Турци.[2]
На почетокот на 20 век овде била изградена црквата „Света Петка“ околу која подоцна се формирал Петричкиот манастир.
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Стрезов, Георги (1891). „Два санджака отъ Источна Македония“ (PDF). Периодическо списание на Българското книжовно дружество въ Средѣцъ. Средѣцъ: Държавна печатница. Година Осма (XXXVII–XXXVIII): 31.
- ↑ Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 186. ISBN 954430424X.