Горчево

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Горчево
Горчево is located in Пиринска Македонија
Горчево
Горчево
Местоположба на Горчево во Пиринска Македонија
Координати: 41°27′N 23°2′E / 41.450° N; 23.033° E / 41.450; 23.033Координати: 41°27′N 23°2′E / 41.450° N; 23.033° E / 41.450; 23.033
ДржаваБугарија
ОбластБлагоевград
ОпштинаПетрич
Површина
 • Вкупна1 км2 (0,4 ми2)
Надм. вис.&10000000000000787000000787 м
Население (2015)
 • Вкупно5
 • Густина5,0/км2 (13/ми2)
Часовен појасEET
 • Лете (DST)EEST (UTC)
Повик. бр.074204

Горчево — село кое се наоѓа во Општина Петрич, Благоевградска област, Бугарија.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во планински реон, на 23 километри северозападно од градот Петрич. Атарот на селото е расположено на територијата на село Долене. Селото се наоѓа на надморска висина од 787 метри.

Историja[уреди | уреди извор]

Османлиско Царство[уреди | уреди извор]

Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.[1][2]

По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.[3]

Бугарија[уреди | уреди извор]

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Горчево е мала на поранешното село Игуменец.

Личности[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905, рр. 98-99.
  2. Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  3. „Македоно-одринското опълчение 1912 – 1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 839
  4. „Македоно-одринското опълчение 1912 – 1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 726