Долно Мелничани

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Долно Мелничани
Долно Мелничани 02.JPG

Поглед на Долно Мелничани

Долно Мелничани is located in Македонија
Долно Мелничани
Местоположба на Долно Мелничани во Македонија
Координати 41°30′56″N 20°34′24″E / 41.51556° СГШ; 20.57333° ИГД / 41.51556; 20.57333Координати: 41°30′56″N 20°34′24″E / 41.51556° СГШ; 20.57333° ИГД / 41.51556; 20.57333
Општина Coat of arms of Centar Župa Municipality.svg Центар Жупа
Население 11 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 972 м
Долно Мелничани на општинската карта
Долно Мелничани во Општина Центар Жупа.svg

Атарот на Долно Мелничани во рамките на општината
Commons-logo.svg Долно Мелничани на Ризницата

Долно Мелничани е село во Општина Центар Жупа во околината на градот Дебар.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Поглед на Долно Мелничани со северното заезерување Дебарското Езеро во долнината на Радика и селото Долно Косоврасти во позадината

Селото се наоѓа на границата помеѓу пределот Мала Река во областа Мијачија и областа Дебарска Жупа[1] во Западна Македонија. Поради ваквата местоположба, врз основа на одликите на населението кое е од мијачко потекло, Томо Смилјаниќ - Брадина селото го смета за дел од Мијачијата, а врз основа на географските одлики географот Митко Панов смета дека тоа припаѓа на областа Жупа во Дебарско. Долно Мелничани е ридско село расположено на 740 метри надморска височина под северозападната падина на планината Стогово[1]. Сместено е на средна терасеста површина околу 200 метри над долината на реката Радика која денес е заезерена со водите на Дебарското Езеро, а под огранкат на Стогово наречена Маруша[2]. Од градот Дебар, селото е одалечено 8,5 километри[1]. Синорот на селото граничи со селата Броштица на југ, Горно Мелничани на исток, Долно Косоврасти на север[2], Горенци на запад, додека делот од атарот преку Дебарското Езеро север и северозапад граничи со Елевци и Рајчица. Има мошне мал атар кој зафаќа простор од само 3,7 км2, на кој преовладуваат шумите на површина од 255,3 ха, на пасиштата отпаѓаат 40,6 ха, а на обработливото земјиште само 20,5 ха[1]. Земјиштето е составено од шкрилци, а преку нив има слој од „клака“ - наталожен гипс со дамари (пластови) од сулфур, кој е во врска со блиската терма - Дебарски Бањи и Синина[2] над кои се наоѓа големото наоѓалиште и ископ на гипс на „Кнауф“ со кристалната пештера Алчија.

Потекло и значење на името[уреди | уреди извор]

Своето име селото го добило според повремената река Мел(е)ница која тече крај селото, а чие име доаѓа од старословенскиот збор за воденица[2]. Името на селото настанало според занимањето на првобитните жители (мелничани), а за разликување од повисоко истоимено село било наречено Долно Мелничани[2].

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците од 1873 година, селото имало 50 домаќинства со 164 жители христијани (Македонци).[3]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 250 жители христијани (Македонци).[4]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Мелничани имало 280 Македонци, егзархисти.[5]

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 11 жители, сите Македонци[6]

На табелата е прикажан бројот на население во сите пописни години:[7]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 250[4] 280[5] 293 290 257 69 31 17 23 11

Родови[уреди | уреди извор]

Во селото Долно Мелничани отсекогаж живееле исклучиво родови на Македонци од православна христијанска вероисповед. Според истражувањата на Томо Смилјаниќ - Брадина спроведувани на почетокот на ХХ век, во селото Долно Мелничани живееле следните македонски родови, во Долно Маало: Ѓорѓиовци и Стефановци кои дошле од с.Попоец од Брсјаците во Кичевско; Макревци кои дошле од Косоврасти; Јовковци и Огненовци; Спасовци кои дошле од пределот Булќиза преку градот Дебар; додека во Горното Маало живееле: Петковци; Поповци; Силјановци; Митревци; Неловци; Јакшовци; Паликуќовци; Ќипровци; Потевци; Балковци при што сите како слава го славеле празникот Воведение на Пресвета Богородица[2]. Кон крајот на деведесетите години на ХХ век во селото постојано живеел 5 семејства со вкупно 10 члена и тоа: Василевски, Савевски, Момировски, Силковски и Јаковлевски, а повремено, но подолго време престојувало семејството Андоновски[8]. Во 1926 година во селото Долно Мелничани живееле следните семејства со вкупно 54 домаќинства: Китановски, Костови, Фидановски, Макревски, Велковски, Милошевски, Мијовски, Филиповски, Аврамовски, Спасеви, Доневски, Несторовски, Андоновски, Ангелкови, Ристеви, Досеви, Јаковлевски, Арсови, Јосифови, Зафирови, Апостоловски, Кирови, Стојанови, Силјанови, Герасимови, Гигови, Исакови, Тофилови, Тодорови, Стаматови, Гавриловски, Ристевски, Серафимовски, Попевски[8].

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија: географски, демографски, и аграрни обележја. Скопје: Патрија. стр. 107. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Смиљанић, Томе; Цвијић, Јован (1925). „Мијаци, Горна Река и Мавровско Поље“ (на српски). Насеља и порекло становништва. 20. Српска краљевска академија. стр. 103-104. 
  3. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.176-177.
  4. 4,0 4,1 Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.261
  5. 5,0 5,1 D.M.Brancoff. "La Macedoine et sa Population Chretienne". Paris, 1905, р.184-185.
  6. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  7. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  8. 8,0 8,1 Јовчевски, Петко; Јовчевски, Методија (јули 2000) (на македонски). Рајчица и Рајчка парохија - крајот на XIX и првата половина на ХХ век; селата: Рајчица, Горенци, Пареши, Броштица, Кочишта, Вапа со Пеовци и Јанковци, Голем Папрадник и Праленик. Дебар: Графобимс. стр. 117-118. ISBN 9989-908-42-7. 
  9. „Дебарско-реканска парохија“ (македонски). Дебарско-кичевска епархија. конс. 2011-08-02. 

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]