Балинци

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Балинци
Викиекспедиција Бојмија 213.jpg

Поглед на Домот на културата во селото

Балинци се наоѓа во Македонија
Балинци
Местоположба на Балинци во Македонија
Координати 41°17′18″ СГШ 22°30′51″ ИГД / 
Регион Logo of Vardar Region.svg Вардарски регион
Општина Coat of arms of Valandovo Municipality.svg Општина Валандово
Област Бојмија
Население 328[1] жит.
Пошт. бр. 2460
Повик. бр. 034
Надм. вис. 105 м
Commons-logo.svg Балинци на Ризницата


Балинци — село во Општина Валандово, во областа Бојмија, во околината на градот Валандово.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во областа Бојмија, во средишниот дел на плодното поле на територијата на Општина Валандово, чиј атар се допира и со подрачјето на Општина Гевгелија. Од градот Валандово селото е оддалечено 5,5 километри.[2] Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 105 метри.[2]

Атарот не е многу голем и зафаќа површина од 5,5 км². На него обработливото земјиште зазема површина од 178,4 хектари, на шумите отпаѓаат 294,2 хектари, а на пасиштата 34,4 хектари.[2]

Историja[уреди | уреди извор]

Панорама на селото во 1931 година

Во XIX век, Балинци било македонско село во рамките на Дојранска каза на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото, во основа, има полјоделска функција.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Балинци имало 150 жители, сите Македонци.[3] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Балинци имало 144 жители.[4]

Во 1961 година селото било мало и броело 280 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 333 жители, од кои 241 Македонец, 84 Срби, а осум жители Роми.[2]

Според пописот од 2002 година, во селото Балинци имало 328 жители, од кои 242 Македонци, 78 Срби, 7 Роми и 1 останат.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[5] 1905[6] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 150 144 266 297 280 284 332 337 333 328
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[7]

Општествени установи[уреди | уреди извор]

  • Дом на култура

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Ѕвоното над влезот во црквата „Св. Димитриј“

Селото влегува во рамките на Општина Валандово, една од малкуте општини, која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Валандово.

Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Марвинци, во која влегувале селата Балинци, Брајковци, Грчиште и Марвинци.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Валандовска градска општина, во која покрај селото Балинци се наоѓале градот Валандово и селата Брајковци, Грчиште, Марвинци, Пирава, Раброво и Честово.

Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Валандово.

Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Валандово.

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви[8]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“. Завод за статистика на Македонија. 2002. http://www.stat.gov.mk/Publikacii/knigaX.pdf. конс. 24 јули 2017 г. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 17. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. конс. 24 јули 2017 г. 
  3. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 151.
  4. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р. 100-101.
  5. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  6. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  7. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. http://makstat.stat.gov.mk/PXWeb/pxweb/mk/MakStat/MakStat__Popisi__PopisNaNaselenie__PopisiNaseleniMesta/Popisi_nm_1948_2002_NasPoVozrPol_mk.px/?rxid=46ee0f64-2992-4b45-a2d9-cb4e5f7ec5ef. 
  8. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]