Бурилчево

Од Википедија — слободната енциклопедија
Бурилчево
Бурилчево is located in Македонија
Бурилчево
Местоположба на Бурилчево во Македонија
Бурилчево на интерактивна карта

Координати 41°50′33″N 22°17′45″E / 41.84250° СГШ; 22.29583° ИГД / 41.84250; 22.29583Координати: 41°50′33″N 22°17′45″E / 41.84250° СГШ; 22.29583° ИГД / 41.84250; 22.29583
Општина Грб на Општина Чешиново-Облешево Чешиново-Облешево
Население 173 жит.
(поп. 2021)[1]

Шифра на КО 13004
Надм. вис. 460 м
Бурилчево на општинската карта
Бурилчево во Чешиново-Облешево.svg

Атарот на Бурилчево во рамките на општината
Commons-logo.svg Бурилчево на Ризницата

Бурилчево (или Борилчево) — село во Општина Чешиново-Облешево, во околината на градот Кочани.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во Кочанското Поле, западно од градот Кочани.

Историја[уреди | уреди извор]

Во атарот на селото Бурилчево, во наоѓалиштето Пилаво е откриена населба од бакарно време (од 3 500 до 2 000 години п.н.е.).[2]

На крајот на XIX век селото било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Главна стопанска гранка во селото е земјоделството.

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Бурилчево живееле 100 жители, од кои 65 Македонци и 35 Роми.[3]

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бурилчево имало 96 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.[4]

Според пописот од 2002 година, селото имало население од 173 жители, сите Македонци.[5]

На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години:[6]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 100[3] 314 178 196 240 251 218 192 163 173

Родови[уреди | уреди извор]

Бурилчево е македонско село.

Според истражувањата од 1960 година, родови во селото се:

  • Ѓоревци (7 к.) староседелци. Они се единствениот староседелски род во селото, кои го преживеале пустешот на селото кој се задесил во XVIII век. Го знаат следното родословие: Мите (жив на 90 г. во 1960 година) Ставро-Коцо-Дино-Банде Пешко, основачот на родот.
  • Шарковци (5 к.) потекнуваат од домазет доселен од селото Чешиново. Овде живеат од почетокот на XIX век.
  • Куртовци (2 к.) доселени се од селото Мородвис. Некој нивен предок се оженил со некоја Ромка, исто така од Мородвис.
  • Каменарци (5 к.) доселени се од селото Кучичино. А таму се доселиле од селото Лесново кај Пробиштип.
  • Тенови (5 к.) доселени се од селото Крупиште кај Штип.
  • Црцорци (3 к.) доселени се од селото Уларци, помеѓу Кочани и Штип.[7]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Избирачко место[уреди | уреди извор]

Во селото постои избирачкото место бр. 880 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на ресторанто на задругата.[8]

На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 105 гласачи.[9]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Цркви
Археолошки наоѓалишта[10]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Пописна слика на населените места во Македонија, Попис 2021“. Државен завод за статистика. Посетено на 22 декември 2022.
  2. ШТИП - ТУРИСТИЧКИ ИНФОРМАТОР, Со мапа на градот. Штип: Општина Штип, 2011, стр. 36-37.
  3. 3,0 3,1 Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 226.
  4. Brancoff, D.M. "La Macedoine et sa Population Chretienne". Paris, 1905, р. 132-133.
  5. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  6. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  7. Трифуноски, Јован (1970). Кочанска Котлина. Скопје: Универзитетска печатница.
  8. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  9. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  10. Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 173-174. ISBN 9989-649-28-6.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]