Ангела Меркел

Др. Ангела Доротеа Меркел Dr. Angela Dorothea Merkel
Канцелар на Германија
Во служба
На функција од  22 ноември 2005
Претходник	Герхард Шредер
Следбеник	незаменета
Родена	17 јули 1954 Хамбург, Западна Германија
Партија	Христијанско-демократска унија
Сопружник	Улрих Меркел (разведена) Јоаким Сауер
Професија	Физичар
Религија	Лутеран

Ангела Доротеа Меркел (родена на 17 јули 1954) е актуелната канцеларка на Германија. Меркел, избрана за член на германскиот парламент од Мекленбург-Ворпомерн, е претседател на Христијанско-демократската Унија (ЦДУ) од 10 април 2000 година, и претседател на ЦДУ-ЦСУ парламентарната партиска коалиција од 2002 до 2005.

Од 2005 до 2009 година, таа ја предводеше Големата коалиција со Христијанската Социјална Унија (ЦСУ), нејзината баварска сестра партија, и Социјалдемократската партија на Германија (СПД), формирана после федералните избори во 2005 год., на 22 ноември 2005 година. На изборите од 27 септември 2009 година, нејзината партија, ЦДУ, доби најголем дел од гласовите и формираше коалициона влада со ЦСУ и Слободната Демократска Партија (ФДП). Нејзината влада положи свечена заклетва на 28 октомври 2009 година.

Во 2007 година, Меркел исто така беше и претседател на Советот на Европа и претседаваше со Г8. Таа имаше главна улога во преговорите за Договорот од Лисабон и Берлинската декларација. Во домашната политика, реформите во здравството и проблемите во врска со идниот развој на енергијата, досега се главните предмети на нејзиниот мандат.

Меркел е првата жена-канцелар на Германија. Од 2006 до 2009 година, списанието Форбес ја именува за најмоќната жена во светот. Во 2007 година таа стана втората жена која претседава со Г8, по Маргарет Тачер.

Канцеларката Меркел е член на Советот на жените водачи во светот, меѓународна мрежа на поранешни и актуелни жени претседатели и премиери, чија мисија е жените лидерки да се мобилизираат на највисоко ниво, за колективна акција за прашања од критичко значење за жените и рамномерен развој .

Во 2008 година Меркел ја доби Наградата Карло Велики „за нејзината работа за реформа на Европската унија”. Наградата ѝ беше доделена од страна на Николас Саркози.

Младост

Ангела Меркел е родена како Ангела Доротеа Каснер во Хамбург, на 17 јули 1954 година, како ќерка на Хорст Каснер (роден 6 август 1926 година во Берлин-Панков), лутерански свештеник и неговата сопруга Херлинд (р. 8 јули 1928 година во Данцинг, како Херлинд Јенц), наставник по англиски и латински. Нејзината мајка е член на Социјалдемократската партија на Германија. Нејзините дедо и баба од страната на мајка ѝ живееле во Елбинг во Источна Прусија; еден од нив е Мазуријан (т.е. потомок на полски протестанти кои се преселиле во Источна Прусија). Во интервју за „Шпигел” во 2000 година, Меркел изјави дека таа е една четвртина Полјакиња. Таа има брат, Маркус (роден на 7 јули, 1957 година) и сестра, Ирене (родена на 19 август 1964).

Таткото на Меркел студирал теологија во Хајделберг (тогашна Западна Германија) и потоа во Хамбург. Во 1954 година нејзиниот татко станал пастор во црквата во Квитцов (во близина на Перлеберг во Бранденбург), кој тогаш беше во комунистичка Источна Германија, и семејството се преселило во Темплин. Така Меркел порасна во село 80 километри (50 милји) северно од Берлин. Герд Лангут, поранешен висок член на Христијанско- демократската Унија на Меркел, наведува во својата книга, дека можноста на семејството слободно да патува од источна кон западна Германија во текот на следните години, како и поседувањето на два автомобили, упатува на заклучокот дека таткото на Меркел имал „благонаклонети” односи со комунистичкиот режим, бидејќи таква слобода и поволности за еден христијански пастир и неговото семејство би биле невозможни во Источна Германија.

Како и повеќето ученици, Меркел била член на официјалното, социјалистички предводено младинско движење Слободна Германска Младина (СГМ) (FDJ). Подоцна таа станала член на окружниот одбор и секретар на „Агитпроп" (агитација и пропаганда) на Академијата на науките во таа организација. И покрај тоа, таа не учествува во Југендвајхе церемонијата за секуларниот премин во зрелост, која беше вообичаена во Источна Германија, и наместо тоа беше потврдена. Меркел самата ги опиша годините во СГМ (FDJ) младинското движење како „културна работа”.

Меркел се образуваше во Темплин и на Универзитетот во Лајпциг, каде што студирала физика од 1973-1978. Додека била студент, таа учествува во реконструкцијата на урнатините на Мориц Бастеи, проект инициран од студентите за да создадат сопствен клуб и објект за рекреација во кампусот. Таква иницијатива била без преседан во ГДР од тој период, и првично била во спротивност на Универзитетот од Лајпциг. Сепак, со поддршка на локалното раководството на СЕД партијата, беше дозволено проектот да продолжи. Меркел работела и студирала во Централниот институт за физичка хемија на Академијата на науките во Берлин Адлерсхоф-1978-1990. Научила течно да зборува руски, и освоила државна награда за владеењето на јазикот. Откако беше наградена со докторат (д-р rer. NAT.) за нејзината теза за квантната хемија, таа работела како истражувач.

Во 1989 година, Меркел била вклучена во растечкото демократско движење по падот на Берлинскиот ѕид, и се приклучила на новата партија, Демократско Будење. По првите (и единствените) демократски избори на Источна Германија, таа стана заменик-портпарол на новата привремена влада под водство на Лотар де Маицире.

Член на Сојузниот Парламент и на Кабинетот на Министри

На првите општи избори после обединувањето во декември 1990 година, таа беше избрана во Сојузниот Парламент од изборна единица која ги вклучува областите на Нордфорпомерн и Риген, како и градот Штралзунд. Ова до денес остана нејзината изборна единица. Нејзината партија се спои со западно германската ЦДУ и таа стана министер за жени и млади во третиот кабинет на Хелмут Кол. Во 1994 година, таа беше поставена за министер за животна средина и нуклеарна безбедност, која ја направи повеќе видлива и ѝ даде подлога да ја изгради својата политичка кариера. Како еден од штитениците на Кол и неговиот најмлад министер во кабинетот, Кол и се обраќаше со „Das Mädchen”( „девојката”).

Лидер на опозицијата

Кога владата на Кол беше поразена на општите избори во 1998, Меркел беше именувана за генерален секретар на ЦДУ. На оваа позиција, Меркел надгледуваше низа на Демохристијанските изборни победи на шест од вкупно седумте избори само во 1999 година, раскинување на СДП-Зелената коалиција одржана на Бундесратот, на законодавното тело претставувано од државите. По скандалот со финансирањето на партијата, која загрози многу водечки фигури на ЦДУ (особено самиот Кол, кој одби да го открие изворот на финансирање на 2.000.000 ДЕМ тврдејќи дека дал чесен збор и тогашниот претседател на партијата Волфганг Шојбле, наследник лично избран од страна на Кол, кој исто така не беше кооперативен), Меркел го критикуваше нејзиниот поранешен ментор, Кол, и се залагаше за нов почеток на партијата, без него. Таа беше избрана на местото на Шојбле, станувајќи прва жена претседател на нејзината партија, на 10 април 2000 година. Нејзиниот избор изненади многу набљудувачи, бидејќи нејзината личност претставува спротивност на партијата за која беше избрана да ја води; Меркел е протестант, со потекло од претежно протестантска северна Германија, а во ЦДУ доминира машки пол, општествено конзервативна партија со седишта во западна и јужна Германија, и баварската сестра партија, ЦСУ, има длабоки католички корени.

По изборот на Меркел како лидер на ЦДУ, таа ужива голема популарност помеѓу германското население и голем дел од германците ја подржуваа да стане предизвикувач на канцеларот Герхард Шредер на изборите во 2002 година. Сепак, таа не доби доволно поддршка во сопствената партија, а особено нејзината сестринска партија ( Баварската христијанско-социјална унија, ЦСУ), а потоа била политички изманеврирана од лидерот на ЦСУ, Едмунд Штојбер, на кого таа на крај му ја отстапи привилегија да го предизвика Шредер; меѓутоа, тој го пропушти големото водство во анкетите и изгуби на изборите за милиметарска разлика. По поразот на Штојбер во 2002 година, во дополнение на нејзината улога како претседавач ЦДУ, Меркел стана лидер на конзервативната опозиција во германскиот Сојузен Парламент, Бундестагот. Нејзиниот ривал, Фридрих Мерц, кој ја вршеше функцијата Парламентарен лидер пред изборите во 2002 година, беше отстранет за да се направи место за Меркел.

Меркел подржуваше значителна реформска агенда која се однесуваше на економскиот и социјалниот систем на Германија и се сметаше дека е повеќе про-пазарна од сопствената партија (на ЦДУ); таа се залагаше за промена на германското трудово право, особено за отстранување на бариерите во врска со вработените и зголемување на дозволениот број на работни часа во една седмица, тврдејќи дека постоечките закони ја прават земјата помалку конкурентна, бидејќи компаниите тешко можат да ги контролираат работните трошоци во време кога бизнисот е слаб.

Меркел дискутираше за тоа дека нуклеарната енергија на Германија треба етапно и побавно да се елиминира отколку како што беше планирано од Администрацијата на Шредер.

Меркел силно се залагаше за трансатлантско партнерство и германско-американско пријателство. Во пролетта 2003 година, пркосејќи му на силното јавно противење, Меркел застана во корист на американската инвазија на Ирак, опишувајќи ја како „неизбежна”и обвинувајќи го канцеларот Герхард Шредер за анти-американизам. Ова доведе некои критичари да ја окарактеризираат како американски полтрон. Таа ја критикуваше поддршката на Владата за прием на Турција во Европската унија и наместо тоа преферираше „привилегирано партнерство”. Притоа, многу германци беа соласни со неа во одбивањето на членството на Турција во Европската унија.

Споредби

Како женски политичар од централната десна партија и како научник, Меркел, во многу англиски медиуми, ја споредуваат со поранешниот британски премиер Маргарет Тачер. Некои ја нарекуваа „железната дама”, „Железната девојка”, па дури и „Железната Фрау” (со сите алудирајќи на Тачер, чиј прекар е „Железната Дама”-Тачер исто така има научна диплома: диплома за хемија од Универзитетот во Оксфорд). „Политичките коментатори расправаа за точниот степен на сличност помеѓу нивните агенди.“

Покрај тоа што е првата жена канцелар на Германија и најмладиот германскиот канцелар после Втората светска војна, Меркел, исто така, е и првата родена по Втората светска војна, и првата со образование од областа на природните науки. Таа студираше физика; нејзините претходници право, бизнис, историја или меѓу другото биле и воени офицери.

Меркел беше на врвот на листата „100 Најмоќни жени на светот”на списаниет Форбес, во 2006, 2007, 2008 и 2009 година. [3]

На 30 мај 2005 година, Меркел победи на номинацијата на ЦДУ / ЦСУ како предизвикувач на канцеларот Герхард Шредер од СПД на националните избори во 2005 година. Нејзината партија ја почна кампањата со 21% предност над СПД во националните анкети , иако нејзината лична популарност изостанала зад онаа на актуелниот. Сепак, кампањата на ЦДУ / ЦСУ назади кога Меркел, која економската подготвеност ја постави во центарот на платформа на ЦДУ, ги згреши поимите бруто и нето приход двапати за време на телевизиската дебата. Таа малку го поврати интензитет откако најави дека ќе го назначи Пол Кирхоф, поранешен судија во Уставниот суд на Германија и водечки експерт за фискална политика, како министер за финансии.

Меркел и ЦДУ изгубија тло откако Кирхоф предложи воведување на пропорционален данок во Германија, повторно поткопувајќи ja широката жалба на партијата за економските прашања и убедувајќи голем број од гласачите дека платформата на дерегулација на ЦДУ е создадена за да имаат корист само богатите. Ова се измеша и со предлогот од страна на Меркел да се зголеми ДДВ за да се намали дефицитот во Германија и да го пополни јазот во приходите од рамниот данок. СПД можеа да ја зголемат својата поддршка едноставно со ветување дека нема да воведат рамни даноци или зголемување на ДДВ. Иако Меркел се опорави себеси откако се оддалечи од предлозите на Кирхоф, таа останува значително помалку популарна од Шредер и водството на ЦДУ беше намалено до 9% во пресрет на изборите.

На 18 септември 2005 година, ЦДУ / ЦСУ на Меркел и СПД на Шредер се соочија лице во лице на националните избори, со ЦДУ / ЦСУ освојувајќи 35,3% (27,8% ЦДУ / ЦСУ 7.5%) од второто гласање наспроти СПД со 34,2%. Ниту СПД-Зелената коалиција, ниту на ЦДУ / ЦСУ и преферираните коалициони партнери, Слободната Демократска Партија, имаа доволно места за да формираат мнозинство во Сојузниот Парламент, па така и Шредер и Меркел издвоија победа. Големата коалиција помеѓу ЦДУ / ЦСУ и СПД се соочуваат со предизвикот дека и двете партии побараа канцеларство. Но, по три недели преговори, двете страни постигнале договор со кој Меркел ќе стане канцелар и СПД ќе држат 8 од 16 места во кабинетот. Коалицискиот договор беше одобрен од двете страни на конференциите на партијата на 14 ноември 2005 година. Меркел беше избрана за канцеларка од страна на мнозинството на делегати (397-217) во ново составениот Сојузен Парламент на 22 ноември 2005 година, но 51 членови на владеачката коалиција гласаа против неа.

Извештаите покажаа дека големата коалиција ќе продолжи со микс од политики, а некои од нив се разликуваат од политичката платформа на Меркел како лидер на опозицијата и кандидат за канцелар. Намерата на коалицијата беше да се намалат јавните трошоци, зголемувањето на ДДВ (16-19%), придонесите за социјално осигурување и максималната стапка на данок на доход. Заштитата при вработување, повеќе нема да ги покрива вработените за време на првите две години од работата, пензиите ќе бидат замрзнати и субвенциите за домашните купувачи кои купуваат за прв пат ќе бидат нецелосни.

Меркел изјави дека главната цел на нејзината влада ќе биде да се намали невработеноста, и дека ова е прашање со кое ќе се проценува нејзината влада.

Канцелар на Германија

На 22 ноември 2005, Меркел го презеде кабинетот на канцеларот на Германија.

Надворешна Политика

Македонскиот премиер Никола Груевски со канцеларката Ангела Меркел

За време на својата прва недела во канцеларија, Меркел го посети францускиот претседател Жак Ширак, водачите на ЕУ собрани во Брисел, генералниот секретар на НАТО, Јап де Хоп Шефер, и британскиот премиер Тони Блер, и го прими Похамба Претседателот на Намибија.

На 25 септември 2007 година, канцеларката Ангела Меркел се сретна со Далај Лама за „приватни и неформални разговори” во Берлин во канцеларијата поради протестот од Кина. Кина потоа откажа одделни разговори со германски службеници, вклучувајќи и преговори со министерот за правда Бригите Ципрајс.

„Дер Шпигел” објави дека тензиите меѓу канцеларка Меркел и претседателот на САД Барак Обама беа олеснети за време на состанокот помеѓу двајцата лидери во јуни 2009 година. Коментирајќи на прес-конференцијата во Белата Куќа одржана по средбата, Шпигел изјави, „Се разбира дека задржаната канцеларка навистина не можеше да остане во чекор со [Обама] ... шарм офанзива”, но за да возврати на дипломатијата на Обама со „добар карактер”, „таа се проба ... со спомнување на искуствата на сестрата на Обама во Хајделберг, со што му стави до знаење дека ја прочитала неговата автобиографија”.

Политика на Блискиот Исток и Иран

Според новинската агенција Мехр (како што објавија во Маил & Гуардиан Онлине и Дојче веле, цитира АФП), во август 2006 година, Меркел доби писмо од иранскиот претседател Ахмадинеџад. Според извештаите, Меркел изјавила дека писмото содржи „неприфатливи” критики на Израел и „го става во прашање” правото на постоење на еврејската држава, и дека поради тоа таа нема формално да одговори на писмото.

На 16 март 2007 година, Меркел пристигна во Израел за да ја одбележат 60-годишнината од еврејската држава. Таа беше пречекана на аеродромот од страна на премиерот Ехуд Олмерт, почесна гарда и многу од политичките и верските лидери на земјата, вклучувајќи ги и повеќето од израелскиот кабинет. До тогаш, американскиот претседател Џорџ В. Буш бил единствениот светски лидер кого Олмерт го почестил со поздрав на аеродромот. На Меркел ѝ беше доделена специјална дозвола да зборува пред Израелскиот Парламент, што вообичаено се прави само од страна на шефовите на држави. Меркел ја направи првата посета на Блискиот Исток како претседател на канцеларија на Советот на Европа во април 2007 година.

Економска и финансиска политика

Во своето прво владино обраќање, на 30 ноември 2005 година, Меркел ја најави својата цел за подобрување на германската економија и намалување на невработеноста.

Ликвидна криза

По огромните падови на светските берзи во септември 2008 година, германската влада се вклучи да помогне во хипотеката на компанијата „Хипо Недвижнини” со помош, што беше договорена на 6 октомври, од германските банки во износ од 30 милијарди евра и 20 милијарди евра од Сојузната Банка во кредитна линија. [30]

На 4 октомври 2008 година, сабота, по одлуката на ирската влада да ги осигура сите депозити на приватните штедни сметки, потег кој таа силно го критикувааше, Меркел изјави дека Германската Влада не планира да го направи истото. Следниот ден, Меркел изјави дека Владата сепак ќе ги осигура депозитите на приватните штедни сметки. Меѓутоа, два дена подоцна, на 6 октомври 2008, се покажа дека залогот е само политички потег кој нема да биде поддржан од законодавството. Други европски влади или ги покачија границите или ветија дека ќе ги осигураат заштедите во целост.

Кабинети

Меркел I

Првиот кабинетот на Ангела Меркел положи свечена заклетва во 16:00 СЕВ (CET), на 22 ноември 2005.

• Ангела Меркел (ЦДУ) - канцелар
• Франк-Валтер Штајнмаер (СПД) - Заменик-канцелар и министер за надворешни работи
• Волфганг Шојбле (ЦДУ) - Министер за внатрешни работи
• Бригите Ципрајс (СПД) - Министер за правда
• Пеер Штајнбрук (СПД) - Министер за финансии
• Карл-Теодор цу Гутенберг (ЦСУ) - Министер за економија и технологија
• Олаф Шолц (СПД) - Министер за труд и социјална политика
• Илсе Ајгнер (ЦСУ) - Министер за заштита на потрошувачите, храна и земјоделство
• Франц Јозеф Јунг (ЦДУ) - Министер за одбрана
• Урсула фон дер Лајен (ЦДУ) - Министер за семејство, за постари граѓани, жени и млади
• Улла Шмит (СПД) - Министерот за здравство
• Волфганг Тифенсе (СПД) - Министер за транспорт, градежништво и урбан развој
• Сигмар Габриел (СПД) - Министер за животна средина, заштита на природата и нуклеарна безбедност
• Анете Шаван (ЦДУ) - Министер за истражување и образование
• Хајдемарие Вицорек-Цојл (СПД) - Министер за економска соработка и развој
• Томас де Маицире (ЦДУ) - Министер за специјални работи и директор на Кабинетот на Канцеларот

На 31 октомври 2005 година, по поразот на неговиот омилен кандидат за позицијата на Генерален Секретар на СПД, Франц Мунтенферинг укажува дека ќе поднесе оставка од позицијата Претседател на партијата во ноември, коешто и го направи. Навидум како одговор на ова, Едмунд Штојбер (ЦСУ), кој првично беше номиниран за функцијата за економија и технологија, го најави своето повлекување на 1 ноември 2005 година. Иако на ова првично се гледаше како на удар на обидот на Меркел за формирање на остварлива коалиција и влада, начинот на кој се повлече Штојбер предизвика исмевање и сериозно поткопување на неговата позиција како ривал на Меркел. Одделни конференции на ЦДУ, ЦСУ, и СПД го одобрија предложениот кабинет на 14 ноември 2005 година.

Меркел II

Вториот кабинет на Ангела Меркел положи свечена заклетва на 28 октомври 2009 година.

• Ангела Меркел (ЦДУ) - Канцелар
• Гвидо Вестервеле (ФДП) - Заменик-канцелар и Министер за надворешни работи
• Томас де Маицире (ЦДУ) - Министер за внатрешни работи
• Сабине Лојтојсер-Шнаренбергер (ФДП) - Министер за правда
• Волфганг Шојбле (ЦДУ) - Министер за финансии
• Рајнер Брудерле (ФДП) - Министер за економија и технологија
• Урсула фон дер Лајен (ЦДУ) - Министер за труд и социјална политика
• Илсе Ајгнер (ЦСУ) - Министер за заштита на потрошувачите, храна и земјоделство
• Карл-Теодор цу Гутенберг (ЦСУ) - Министер за одбрана
• Кристина Келер (ЦДУ) - Министер за семејство, за постари граѓани, жени и млади
• Филип Реслер (ФДП) - Министер за здравство
• Петер Рамсауер (ЦСУ) - Министер за транспорт, градежништво и урбан развој
• Норберт Ротинген (ЦДУ) - Министер за животна средина, заштитата на природата и нуклеарна безбедност
• Анете Шаван (ЦДУ) - Министер за истражување и образование
• Дирк Нибел (ФДП) - Министер за економска соработка и развој
• Роналд Пофала (ЦДУ) - Министер за специјални работи и директор Кабинетот на Канцеларот

Личен живот

Во 1977 година, дотогашната Ангела Каснер се омажи за студентот по физика Улрих Меркел. Бракот заврши со развод во 1982 година. Нејзиниот втор и актуелен маж е квантниот хемичар и професор Сауер Јоаким, кој во голема мера остана надвор од центарот на вниманието на медиумите. Таа нема деца, но Сауер има два возрасни синови од претходниот брак.

Меркел исто така е позната по натпреварите на германскиот национален фудбалски тим, и е почесен член на клубот Енерги Котбус.

Достигнувања

Во 2006 година, на Ангела Меркел ѝ беше доделена наградата „Визија за Европа” за нејзиниот придонес за поголема европска интеграција. Во 2007 година на Меркел ѝ беше доделена почесна докторска титула од Хебрејскиот универзитет од Ерусалим. Таа ја доби наградата Карл (наградата Карло Велики) за 2008 година за заслуги за Европското единство.

Во јануари 2008, на Меркел ѝ беше доделен Орденот за заслуги на Сојузна Република Германија, Големиот Крст. Таа, исто така, беше одликувана со почесен докторат од Универзитетот во Лајпциг, во јуни 2008 година и универзитетот за технологија во Вроцлав (Полска) во септември 2008 година.