Стибан

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Стибан
Στεφανινά
Стибан is located in Грција
Стибан
Стибан
Координати: 40°45′N 23°35′E / 40.750° СГШ; 23.583° ИГД / 40.750; 23.583Координати: 40°45′N 23°35′E / 40.750° СГШ; 23.583° ИГД / 40.750; 23.583
ЗемјаГрција
ОбластЦентрална Македонија
ОкругСолунски округ
ОпштинаОпштина Бешик
Општ. единицаМаслар
Надм. вис.&10000000000000493000000493 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно362[1]
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.570 02
Повик. бр.+30-2393-xxx-xxx

Стибан или Стефанина (грчки: Στεφανινά) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.[2]. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Стефанина бил дел од општина Маслар[2].

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа на 24 километри северозападно од Ставрос и 82 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 493 метри во јужните делови на Богданска Планина, над Бешичкото Езеро (Волви).

Стибан опфаќа површина од 55 квадратни метри[3].

Историја[уреди | уреди извор]

Во 19 век Стибан било село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Александар Синве („Les Grecs de l’Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique“) во 1878 година напишал дека во Стефанина (Stéphanina), Серска епархија, живееле 550 Грци.[4]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 900 жители Грци[5]. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 550 Грци и во селото работело грчко училиште[6].

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година, во селото живееле 423 лица[7]. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.

Според царската наредба од 28 јули 1918 година, селото претставувало самостојна општина во Лагадинската околина. Во негов состав влегувало уште и селато Кавак.

Во 1927 година селото било прекрстено во Аретуса. Бидејќи селото се наоѓа на рамнина, тоа е прилично богато. Неговите жители главно се занимаваат со производство на памук, тутун и овошје.

Демографија[уреди | уреди извор]

Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 589 жители додека во 1940 година селото броело 752 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 653 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 722 жители, во 1971 година имало 646 жители, во 1981 година имало 499 жители, додека во 1991 година имало 468 жители[8] а во 2001 имало 375 жители. Денеска, населението на селото е 362 жители според пописот од 2011 година.

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 752 653 722 646 499 468 375 362
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. 
  2. 2,0 2,1 Kallikratis law Greece Ministry of Interior (грчки)
  3. „Population & housing census 2001 (incl. area and average elevation)“ (PDF) (Greek). National Statistical Service of Greece. 
  4. Synvet, A. Les Grecs de l'Empire ottoman: Etude statistique et ethnographique, Constantinople, 1878, р. 43.
  5. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 170.
  6. Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris, 1905, рp. 196-197.
  7. Απαρίθμηση των κατοίκων των νέων επαρχιών της Ελλάδος του έτους 1913. Μακεδονία.
  8. Симовски, Тодор Христов; Здружение на децата бегалци од Егејскиот дел на Македонија (1998). Населените места во Егејска Македонија Д. 2. Скопје: Печатница „Гоце Делчев”. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]