Л’нки

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Л’нки
Πύλη
Црквата „Св. Атанасиј“
Црквата „Св. Атанасиј“
Л’нки is located in Грција
Л’нки
Л’нки
Местоположба во областа
Л’нки is located in Преспа (општина)
Л’нки
Местоположба на Л’нки во Леринскиот округ и областа Западна Македонија
Координати: 40°44.44′N 21°6.56′E / 40.74067° СГШ; 21.10933° ИГД / 40.74067; 21.10933Координати: 40°44.44′N 21°6.56′E / 40.74067° СГШ; 21.10933° ИГД / 40.74067; 21.10933
ЗемјаГрција
ОбластЗападна Македонија
ОкругЛерински
ОпштинаПреспа
Општ. единицаПреспа
Надм. вис.&10000000000000850000000850 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно46
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Поглед на островот Видринец од брегот на Л’нки.

Л‘нки или Л’нги (без дијалектна носовка: Л’ки или Л’к/Л’г), познато и како Лок (грчки: Μικρολίμνη, Микролимни, до 1928 г. Λάγκα, Лага[2]) — село во Преспанско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 46 жители (2011), кои и денес се исклучиво Македонци.[3]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа на источниот брег на Малото Преспанско Езеро, во подножјето на планината Корбец, односно Богданица и Гуменџа.[3]

Историја[уреди | уреди извор]

Во Отоманското Царство[уреди | уреди извор]

Во XV век во Л’нка по име се запишани 68 глави на домаќинствата.[4]

Постарата црква „Св. Петка“, која е вон самото село, е изградена во XVIII век,[5] додека пак централно поставената „Св. Атанасиј“ е подигната многу подоцна, во 1908 г.[6]

Во XIX век е забележано дека Л’нки било чисто македонско село во Битолската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лаш (Lach) бил осело во Ресенската каза со 15 домаќинства од вкупно 42 жители Македонци.[7][8] Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото се состоело од 150 Македонци христијани.[7][9]

По Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија.[10] По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Л’к (Lak) имало 120 Македонци, сите под егзархијата.[7][11] Нешто подоцна Боривое Милоевиќ завел дека Л’к имал 25 македонски куќи.[3]

Во Грција[уреди | уреди извор]

По Балканските војни во 1913 г. Л’нки е припоено кон Грција, кога населението броело 203 жители.[3] Во 1920 г. во селото се попишани 202 лица, а во 1928 г. се заведени 360 жители, бидејќи тука било вбројано и соседното Дреново.[3] Истата година властите го преименувале во Микролимни, што е грчки превод на името на езерото (букв. Мало Езеро).[12] Во периодот меѓу двете светски војни, 29 лица од Л’нки се иселиле во прекуокеанските земји, а некои ги повлекле и семејствата. Сепак, во 1940 г. забележано е дека населението пораснало на 316 жители.[3]

Селото многу настрадало во Грчката граѓанска војна, поради што 70 семејства и поединци морале да се иселат во Р. Македонија и источноевропските земји.[3] Оттука, според пописот во 1951 г. во Л’нки останале само 96 жители, чиј број во 1961 г. се накачил на 149, за да падне на 114 во 1971 и 71 во 1981 г. На пописот од 1991 г. населението се зголемило на 92 жители,[3] но во следните десетлетија продолжило да опаѓа — на 71 во 2001 и 46 во 2011 г.

Во државно истражување од 1993 г. е утврдено дека селото било чисто „славофонско“, т.е. македонско.[13]

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 316 96 149 114 71 92 71 46
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Λάγκα - Μικρολίμνη
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 161. 
  4. Гандев, Христо. „Българската народност през XV век. Демографско и етнографско изследване“, Наука и Изкуство, II изд., София, 1989.
  5. „ΥΑ ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ36/26378/758/12-7-1996 - ΦΕΚ 756/Β/27-8-1996“. Διαρκής κατάλογος κηρυγμένων αρχαιολογικών τόπων και μνημείων. конс. 27 декември 2014. 
  6. Evyenidou, Despina. Ioannis Kanonidis, Thanasis Papazotos. The Monuments of Prespa, Archaeological Receipts Fund, 1991, стр.87
  7. 7,0 7,1 7,2 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  8. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр. 88-89.
  9. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 242.
  10. Силянов, Христо. Освободителните борби на Македония, том II, София, 1993, стр. 125.
  11. Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris, 1905, pp. 170-171.
  12. Δημήτρης Λιθοξόου. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  13. Riki Van Boeschoten. "Usage des langues minoritaires dans les départements de Florina et d’Aridea (Macédoine)"

Надворешни врски[уреди | уреди извор]