Итало Калвино

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Итало Калвино (италијански: Italo Calvino) (15 октомври 1923, Сантјаго де Лас Вегас, Куба - 19 септември 1985, Сиена, Италија) бил италијански писател.

Итало Калвино

Живот и дело[уреди | уреди извор]

Калвино е роден во Сантјаго де лас Вегас, во близина на Хавана, Куба, каде што неговите родители, Марио и Евелина Калвино, работеле во научна лабораторија како ботаничари. Набрзо потоа, семејството се враќа во родната Италија, каде Итало Калвино го поминува поголемиот дел од својот живот. Младоста ја минува во Сан Ремо, но неговот мирно детство ќе биде прекинато со доаѓањето на Втората светска војна. Во тоа време, тој се запишува на Земјоделскиот факултет во Торино, при што ја продолжува семејната традиција. Сепак, тој се интересира за политиката, при што неговите левоориентирани определби ќе го натераат неколку месеци да помине во илегала, бидејќи не се јавил на мобилизацијата. Се зачленува во Комунистичката Партија на Италија и поминува неколку месеци како партизан во бригадата „Гарибалди“. По војната, своите студии ги продолжува на Филолошкиот факултет во Торино, каде дипломира во 1947, со теза посветена на делото на Џозеф Конрад.

Својот прв расказ „Аретуза“, Калвино го објавува благодарение на своето пријателство со Чезаре Павезе, по што ја започнува соработката со списанијата „Л’Унита“, „Политекнико“ и други. Расказите објавени во овие списанија ќе влезат во збирката „Последен доаѓа гавранот“ од 1949 година. Во тоа време, тој ја започнува и соработката со издавачката куќа „Еинуди“, каде најпрво работи како аквизитер, потоа како рекламен агент, и најпосле како уредник, заедно со Павезе и Елио Виторини. Со оваа издавачка куќа, Калвино ќе соработува, како писател, стручен соработник и уредник, сè до 1981 година.

Првиот роман, и воедно обид да се зафати со подолги форми, Калвино го издава во 1946 година. Тоа е романот „Патека до гнездата на пајаците“, за кој во 1947 година, ја добива наградата „Ричоне“. Следува проектот „Италијански бајки“, кој претставува избор и превод на ралични дијалекти на 200 бајки. По овој проект, Калвино ја пишува трилогијата „Нашите предци“ (1960 година), составена од три кратки романи: „Преполовениот виконт“, „Баронот на дрво“ и „Рицарот што не постои“. Раскажувачката дејност ја продолжува со книгата „Раскази“ (1958 година), наградена со „Багута“. Во 1963 година ја објавува и збирката раскази за деца „Марковалдо или годишни времиња“, кој е преведена и на македонски јазик. Во 1965 година следува делото „Космикомичните приказни“, а две години подоцна и втората книга на овие приказни наречена „Т со нула“, за која ќе одбие да ја прими наградата „Вијареџо“.

Во 1968 година, Калвино учествува на два семинари со Ролан Барт и почнува да се занимава со семиологија, а од неговиот престој во Париз значајно е неговото пријателство со Рејмон Кено и со членовите на групата УЛИПО, чијшто член ќе стане во 1972 година. Како резултат на оваа соработка, во 1969 година ја издава првата, а во 1973 година и втората верзија на „Замокот на вкрстените судбини“. Во 1972 година е објавена збирката раскази „Невидливите градови“, по што ќе следува период во кој Калвино ќе напише голем број на статии и раскази за познатиот весник „Кориере дела сера“, а во 1976 година ќе пропатува во различни земји, држејќи притоа предавања на универзитетите во САД, Мексико и Јапонија. Во 1979 година ќе го објави и романотАко една зимска ноќ некој патник“ (преведен на македонски од издавачката куќа „Темплум“). Овој роман доживува огромен успех, како во Италија, така и надвор од неа. Наредната година се сели во Рим и ја објавува збирката статии „Уште еден камен - размислувањата за литературата и општествениот живот“, а во 1983 година излегува збирката „Паломар“. Во 1984 година, по покус престој во Аргентина, ја објавува книгата со есеи и статии „Збирка од песок“ и проширеното издание на „Старите и нови космикомични приказни“.[1]

Калвино умира во 1985 година, во Сиена, не успевајќи да ги заврши белешките за серија предавања на Универзитетот во Харвард, што ќе бидат приредени од неговата сопруга и објавени постхумно под наслов „Американски предавања“, како и незавршената збирка раскази „Под сонцето на јагуарот“. Други постхумно објавени дела се „За бајката“, збирката автобиографски раскази „Улицата до Сан Џовани“, преписката со другите писатели „Туѓите книги“, како и изборот од есеи за негови најомилени посатели „Како да ги читам класиците“ и други.

Во неговото богато творештво се вбројуваат и текстовите за музиката, театарот, соработките со филмските списанија, разни есеи и многу други ангажмани.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Italo Kalvino, Naši preci, Paideia, Beograd, 2007.