Среќа

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Среќата е чувство кое го поседува секој човек. Некогаш тој поединец не е свесен за среќата која ја има. Среќата може да биде различна. Се смета дека работите кои нè прават среќни се мали и беззначајни а работите кои нè растажуваат се големи. Среќни сме секогаш кога немаме грижи,кога сме секогаш задоволни од својот живот, среќни сме кога нашите желби се остварени, но не сме среќни ако нашите желби се остварени, а не се остварени желбите на некои луѓе (кои ни се многу драги).

Мерење на среќата[уреди | уреди извор]

Постојат бројни обиди за мерење на среќата и факторите од кои зависи таа. Според истражувањето на Школото „Вудро Вилсон“ (Woodrow Wilson School) во рамките на Универзитетот „Принстон“ (Princeton University), нивото на среќата зависи од заработувачката на луѓето, но среќата се зголемува само додека се достигне заработувачка од 75.000 долари, годишно. Потоа, независно од порастот на доходот, чувството на среќа стагнира. Понатаму, истражувањето покажало дека постојат два вида среќа: таа што се менува секојдневно, под влијание на стресот или емоциите поврзани со дневните случки, а втората е подлабоката форма насреќа, која се однесува на задоволството од одвивањето на животот, воопшто. Оттука, луѓето кои заработуваат повеќе од 75.000 долари годишно чувствуваат дека нивниот живот се подобрува, но тоа не им ја зголемува секојдневната среќа. Од друга страна, луѓето кои заработуваат помалку од 75.000 долари не се потажни, туку повеќе се изложени на непријатни ситуации во врска со решавањето на секојдневните проблеми.[1]

Среќата како тема во уметноста и во популарната култура[уреди | уреди извор]

Често, среќата се јавува како тема во уметноста и во популарната култура. Во тој поглед можат да се наведат бројни примери на книжевни и музички дела посветени на среќата како:

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Лидија Георгиева, „Иднината е споделба - нови модели за среќа на работното место“, Економија и бизнис, година 18, број 212, февруари 2016, стр. 28-31.
  2. D. Maksimović, Pesme. Beograd: Rad, 1964, str. 28