Меланхолија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Меланхолија — душевна болест која се карактеризира со беспричинска тага, нерасположение, страв, забавени душевни функции и склоност кон самоубиство. Во минатото, од 5-4 век п.н.е. во списите на Хипократ, меланхолијата била опишана како состојба на болест која се карактеризира со „недостаток на апетит, очај, несоница, раздразливост, вознемиреност“. Исто така се тврдело дека „тагата и стравот, кога траат долго време, предизвикуваат меланхолија“. Денес, меланхолија се смета за ист феномен како и депресивното растројство.

Според старата хипократска теорија за четирите темпераменти, меланхолијата е резултат на нерамнотежа во човечката душа предизвикана од доминацијата на супстанција произведена од жолчката, која се шири низ крвта во телото.

По откривањето на циркулацијата на крвта од страна на Вилијам Харви во 1628 година, оваа теорија го изгубила своето значење.