Бајка

Бајка е тип на кратка приказна која обично содржи фолклорни измислени карактери, како што се самовили, гоблини, тролови, џуџиња, џинови, сирени или гномови, и обично магии. Сепак, само мал број приказни упатуваат на самовили. Приказните како и да е може да се разликуваат според фолклорното раскажување, како што се легендите (кои генерално вклучуваат верба во опишаните настани) и експлицитни морални приказни, вклучувајќи басни за ѕверови. Во помалку технички контекст, терминот се користи и за опишување на нешто обвиено во невообичаена среќа и радост, како „крај на некоја бајка“ (среќен крај) или „романса од бајка“ (иако не завршуваат сите бајки среќно). Во културите каде демоните и вештерките се сметаат за реални, бајките може да преминат во легенди, каде раскажувањето и од раскажувачот и од слушателите се поприма како заснована историска вистина. Сепак, за разлика од легендите и еповите, тие обично многу површни упатувања кон религија и вистински места, луѓе и настани; се случуваат некогаш во некое време наместо во вистинско. Бајките може да се најдат како литература. Историјата на бајките е особено тешка за да и се пронајде трагот бидејќи единственио литературни форми може да опстанат. Сепак, доказот за литературни дела барем индицира дека бајките постоеле илјадници години, иако можеби непризнаени како жанр; името „бајка“ прво било употребено од Мадам Д’Аулној, кон крајот на 17 век. Голем број од денешните бајки еволуирале од приказни стари стотици години што се појавуваат во разни варијации низ културите во светот. Бајките и делата деривирани од нив се уште се пишуваат денес. Постарите бајки биле наменети за постара публика, како и за деца; браќата Грим својата колеција ја нарекле Детски и домашни приказни, со што врската со децата само се зајакнала низ времето. Фолклористите ги класификуваат бајките на разни начини. Системот за класификација Арне-Томпсон и морфолошката анализа на Владимир Проп се најпознатите. Други фолклористи ги толкуваат значењата на приказните, но ништо дефинитивно не е утврдено.

Терминологија

Некои фолклористи претпочитаат да го користат германскиот збор Märchen или „чудесна приказна“ за да упатат кон жанрот бајка, практика која има добиено на значење преку Томпсон и неговата едиција Фолк-приказна: „приказна од одредена должина која вклучува серија од мотиви или епизоди. Се движи во нереален свет без дефинитивна локација или дефинитивни суштества, и се исполнета со чудесии. Во таа недојдија, скромните хероии ги убиваат непријателите, наследуваат царства и се оженуваат за принцези“. Карактерите и мотивите на бајките се едноставни и архетипни: принцези и измеќарки; најмлади синови и галантни принцови; човекојадци, џинови, змејови и тролови; злобни маќеи и лажни херои; самовили куми и други волшебни помагачи, честопати коњи што зборуваат, лисици или птици; стаклени планини; забрани и кршење на забраните.

Дефиниција

Иако бајката е точен жанр во склопот на поголема категорија фолклорни приказни, дефиницијата која го означува делото како бајка е извор на значителни дилеми. Една работа со која сите се согласуваат е дека бајките не мора да содржат самовили. Обичниот стил ги исполнува бајките со басни за ѕверки и други приказни, а схоластичарите се разидуваат до степен во кој присуството на самовилите и/или слични митолошки суштества треба да биде земено како разликата. Владимир Проп ја критикува разликата меѓу „бајките“ и „приказните за животни“ во неговата книга Морфологија на бајките на основа на тоа дека голем број приказни содржат и фантастични елементи и животни. Како и да е, при одбирањето дела за неговата анализа, Проп искористил руски бајки класифицирани како фолклорни познавања Аарне-Томпсон 300-749 – во каталогирачкиот систем – за да се добие појасна слика за приказните. Неговата анализа ги идентификува бајките според нивните елементи во фабулата, но самото тоа е подложно на критики, бидејќи анализата не дозволува приказни во кои нема мисија, а освен тоа, истите елементи се пронаоѓаат и во дела кои не се бајки. “Онаму каде прашав што е тоа бајка, треба да одговорам со: Прочитајте ја Ундине: тоа е бајка... од сите бајки што ги знам, Ундине е е најубавата. (Џорк Мекдоналд, Фатнастична имагинација) ” Како што посочува Стит Томпсон, животни што зборуваат и присуството на магии се чини дека се повообичаени во бајки отколку самовили. Сепак, самото присуство на животни што зборуваат не ја прави приказната бајка, особено кога е јасно дека животното е маска врз човеково лице, како во басните. Џ.Р.Р. Толкин во неговиот есеј „За бајките“ се согласува со исклучокот за „самовилите“ од дефиницијата, дефинирајќи ги бајките како приказни за авантури во Faërie, земјата на самовилите, на луѓето, принцовите и принцезите од бајките, џуџињата, самовилите и не само други магични видови, туку и многу чуда. Сепак, истиот есеј ги исклучува приказните што честопати се сметаат за бајки, пример за тоа се Мајмуновото срце, која Ендрју Ланг ја вклучил во Лилавата самовилска книга. Стивен Свон Џонс го идентификува присуството на магија како карактеристика според која бајките може да се разликуваат од другите видови народни приказни. Давидсон и Чаудри ја идентификуваат „трансформацијата“ како клучна карактеристика на жанрот. Од психолошка гледна точка, Жан Ширијак спори дека условот е фантастиката во овие раскажувања. Во контекст на естетските вредности, Итало Калвино вели дека бајката е главен пример за „брзината“ во литературата, поради економичноста и концизноста на приказните.

Историјата на жанрот

Првично приказните, што сега ги нарекуваме бајки, не биле одделени како посебен жанр. Германскиот збор „Märchen“ потекнува од старо-германскиот збор „Mär“, што значи приказна. Зборот „Märchen“ е деминутив на зборот „Mär“, и според тоа означува „мала приказна“. Заедно со вообичаениот почеток „еднаш едно време...“ значи дека бајката или märchen првично била приказна од дамнешно време, кога светот се уште бил магичен. Англискиот збор „fairy tale“ потекнува од фактот дека францускиот contes честопати вклучувал бајки. Корените на жанрот доаѓаат од различни усни приказни пренесувани низ европските култури. Жанрот прво бил означен од ренесансните писатели, како што се Џовани Франческо Страпарола и Џамбатиста Базиле, и се стабилизирале низ делата на подоцнежните колекционери како Шарл Перо и Браќата Грим. Пред дефиницирањето на жанрот фантазија, многу дела што сега би биле класификувани како фантазија се означени како „бајки“, вклучувајќи го Хобитот на Толкин, Животинска фарма на Џорџ Орвел и Волшебникот од Оз на Л. Френк Баум. Всушност, есејот на Толкин „За бајките“ вклучува дискусии за градењето на светот во бајката и се смета како суштински дел од критикувањето фатназија. Иако фантазија, особено под-жанрот бајка-фантазија, е базирана на мотивите од бајките, жанровите сега се сметаат како два различни. Фолклор и литература

Бајката, усно пренесувана, е под-класа на народна приказна. Голем број писатели пишуваат во форма на бајка. Тоа се литературните бајки, или Kunstmärchen. Најстарите форми од Панчатантра до Пентамерон покажуваат значителни измени во споредба со усната форма. Браќата Грим се меѓу првите да се обидат да ги задржат карактеристиките на усните приказни. Сепак, приказните испечатени со името нивно се значително преработени за да одговараат на пишаната форма. Литературните бајки и усните бајки слободно разменуваат фабули, мотиви и елементи едни со други и со приказните за туѓи земји. Голем број фолклористи од 18 век се обиделе да ја зачуваат „чистата“ народна приказна, незагадени од литературните верзии. Сепак, иако усните бајки веројатно постоеле илјадници години пред литературните форми, не постои чиста народна приказна, и секоја литературна бајка се базира на фолк традиции, иако само како пародија. Со ова е невозможно да се пронајдат трагите на трансмисија во бајка. Усните раскажувачи е познато дека читале литературни бајки за да го зголемат својот фонд на приказни.

Историја

Усната традиција на бајките била пред пишаното. Приказните биле драматично раскажувани или одигрувани, наместо да бидат запишани, и пренесувани од генерација на генерација. Поради тоа, историјата на нивниот развој е нејасен. Најстарите познати пишани бајки потекнуваат од древен Египет, околу 1300 година пред нашата ера (на пр. Приказната за двајцата браќа), а потоа бајките се појавиле, овде-онде, во пишаната литература низ културите, бајките како што се Златното магаре, која ја вклучува Купидон и Психа (Римска, 100-200 н.е.) или Панчатантра (индиска, од третиот век пред нашата ера), но не се знае до кој степен всушност ги отсликувале народните приказнии од тоа време. Стилистичкиот доказ индицира дека тие, во многу подоцнежни колекции, се преработени народни приказни во литературна форма. Она што го покажуваат е дека бајката има древни корени, постари од тие на Илјада и една ноќ, збирката од магични приказни (составена некаде во 1500 н.е.), како што се Викрам и вампирот и Бел и змејот. Покрај таквите колекции и индивидуални приказни, во Кина таоистичките филозофи како што се Лиези и Жуангзи опишувале бајки во нивните филозофски дела. Во пошироката дефиниција на жанрот, првите познати западни бајки се оние на Езоп (6 век н.е.) во древна Грција. Џек Зајп пишува во Кога сништата се остваруваат, „Постојат елементи на бајка во Кантербуршките приказни на Чосер, во Самовилската кралица на Едмунд Спенсер и... голем број од драмите на Шекспир“. Кралот Лир може да се смета како литературна варијанта на бајките како што е Вода и сол. Самата приказна се појавила во западната литература во 16 и 17 век, со Враголестите ноќи на Страпарола од Џовани Франческо Страпарола (Италија, 1550 и 1553), кои содржат многу бајки во приказните, како неаполските приказни на Џамбатист Базиле (Неапол, 1634-6), кои се сите бајки. Карло Гози употребил многу мотиви од бајки во неговите Commedia dell’Arte сценарија, вклучувајќи го она базирано на Љубов за три портокали (1761). Во исто време, Пу Сонглинг во Кина вклучил голем број бајки во неговата збирка, Чудни приказни од едно кинеско студио (издадена постхумно, 1766). Самата бајка станува популарна меѓу précieuses од повисоката француска класа (1690–1710), а меѓу приказните кажувани во тоа време се оние на Ла Фонтејн и Контеса на Шарл Перо (1697), кој ги утврдил формите на Заспаната убавица и Пепелашка. Иако збирките на Страпарола, Базиле и Перо содржат најстари познати форми на разни бајки, стилистичкиот доказ е дека сите писатели ги препишувале приказните поради литературниот ефект. Првите собирачи на бајки се обиделе да ги зачуваат не само фабулите и ликовите на приказната, туку и стилот на кој биле раскажувани, при што браќата Грим собирале германски бајки; иронично, иако нивното прво издание (1812 и 1815) останува како богатство за фолклористите, тие ги преработиле приказните во последните изданија за да ги направат поприфатливи, по што следувале нивните продажби и подоцнежната популарност. Таквите литературни форми не влечеле материјал само од нардоните приказни, туку и ги влијаеле истите. Браќата Грим одбиле неколку приказни во нивната збирка, иако биле усно пренесувани од германците, бидејќи приказната била деривирана од Перо, со што заклучила дека тоа се француски, а не германски приказни; усна верзија на Сината брада била така одбиена, а приказната Бриар Роза, очигледно поврзана со Заспаната убавица на Перо, била вклучена само затоа што Јакоб Грим го убедил својот брат дека ликот Бринхилдир, од многу постара скандинавска митологија, докажал дека заспаната убавица е автентичен германски фолклор. Помислата дали да ја задржат Заспаната убавица одразила вообичаено верување кај фолклористите од 19 век, дека народната традиција ги зачувала бајките во формите од праисторијата, освен кога се „контаминирани“ од литературни форми, што води кон раскажување неавтентични приказни. Руралните, неписмени и необразовани селани, доколку биле добро изолирани, биле народот и раскажувале чисти народни приказни. Понекогаш ги сметале бајките како некаква форма на фосил, остатоци од некогашна совршена приказна. Сепак, понатамошните истражувања заклучиле дека бајките никогаш немале фиксна форма, и без разлика на литературното влијание раскажувачите постојано ги менувале за свои цели. Делата на браќата Грим влијаела и други собирачи, но ги инспирирала да собираат приказни по што почнале на сличен начин да веруваат во духот на романтичниот национализам, дека бајките на една земја се претставник нејзин, со што го занемариле вкрстувањето на културите. Меѓу таквите биле русинот Александар Афансјев, норвежаните Петер Кристен Асбјорнсен и Јорген Мое, романецот Петер Испиреску, англичанецот Џозеф Џејкобс и Џеремаја Кртин, американец кој собирал ирски приказни. Етнографите собирале бајки од целиот свет, пронаоѓале слични приказни во Африка, Америка, Австралија; Ендрју Ланг успеал да искористи не само пишани приказни од Европа и Азија, туку и оние собрани од етнографите, за да ги исполни неговите „обоени“ серии на бајки. Исто така охрабрувале други собирачи на бајки, како што е Јеи Теодора Озаки и неговата збирка Јапонси бајки (1908), охрабрен од Ланг. Во исто време, писателите како Ханс Кристијан Андерсен и Џорџ Мекдоналд продолжиле со традицијата на литературни бајки. Андерсен понекогаш црпел од старите народни приказни, но најчесто пишувал мотиви од бајки и фабули во сосема нови приказни. Мекдоналд вклучил мотиви од бајки во нови бајки, како што е Лесната принцеза и во делата кои преминале во фантазија како што се Принцезата и гоблинот или Лилит.

Меѓукултурно вкрстување

Две теории на потекло не успеале да ги објаснат вообичаените елементи во бајките што доаѓаат од разни континенти. Една вели дека точното место на потекло е генерирано од некоја приказна, која потоа се раширувала низ вековите; другата вели дека бајките потекнуваат од заедничко човеково искуство и според тоа не може да имаат повеќе различни места потекло. Бајките со многу слични фабули, ликови и мотиви се наоѓаат во разни култури. Голем број истражувачи велат дека тоа е предизвикано од раширувањето на таквите приказни, бидејќи луѓето повторуваат приказни што ги чуле од разни земји, иако усната природа го оневозможува трагањето по рутата освен преку носење заклучоци. Фолклористите се обиделе да го одредат потеклото преку внатрешен доказ, кој не може секогаш да биде јасен; Џозеф Џејкобс, споредувајќи ја шкотската приказна The Ridere of Riddles со верзијата на браќата Грим, Загатката, забележал дека во шкотската еден херој завршува во полигамен брак, што можеби укажува на тогашниот обичај, но во Загатката, поедноставната загатка можеби спори поголем антиквитет. Фолклористите од „финската“ (или историско-географската) школа се обиделе да го најдат потеклото на бајките, но без резултати. Понекогаш влијанието, особено во рамките на ограничена област и време, е појасно, како со влијанието на приказните на Перо кон тие собрани од браќата Грим. Малата Бриар Роза се чини дека потекнува од Заспаната убавица на Перо, додека приказната на Грим се чини дека е единствената независна германска варијанта. На сличен начин, блиското согласување меѓу отворањето на верзијата на Грим за Црвенкапа и приказната на Перо посочува кон влијание – иако верзијата на Грим има различен крај (можеби земен од Волкот и седумте јариња). Бајките исто така имаат тенденција да ја преземаат бојата на нивната локација, преку изборот на мотиви, стилот на кој се раскажувани и отсликувањето на карактерот и локалната боја.

Поврзаност со деца

Првично, бајките биле наменети за возрасни, исто колку и за деца. Литературните бајки се појавиле во делата како наменети за возрасни, но во 19 и 20 век, бајките почнале да бидат поврзувани со детска литература. Во модерно доба, бајките биле менувани за да може да ги читаат и деца. Браќата Грим се концентрирале најмногу на елиминирање на сексуалните референци; Рапунцел, во првото издание, открила дека принцот ја посетува со тоа што прашувала зошто облеката и се стеснела, со што разоткрила пред вештерката дека е трудна, но во следните изданија открила дека е полесно да го повлече принцот во кулата со својата коса, отколку вештерката. Од друга страна, во многу аспекти насислтвото – особено казнувањето лоши ликови – биле зголемено. Подоцнежни ревизии го изоставаат насилството; Џ.Р.Р. Толкин забележал дека во Смрека честопати е изоставана канибалистичката каша, во верзијата наменета за деца. Со морализирачкиот бран во Викторијанската ера се менувани класични приказни за да се укажат поенти, како кога Џорџ Крикшенк ја препишал Пепелашка во 1854 за да содржи умерени теми. Неговиот познаник Чарлс Дикенс се противел: „Во утилитарно доба, од сите друг времиња, многу е важно бајките да бидат почитувани“. Психоаналитичарите како што е Бруно Бетлем, кој суровоста во старите бајки ја сметал како индикација за психолошки конфликти, силно го критикувал ова изоставање, бидејќи така се намалувала нивната корисност и за децата и за возрасните, како начини за симболично разрешување проблеми. Адаптирањето на бајки за деца продолжува. Влијателниот цртан Снежана и седумте џуџиња на Волт Дизни бил главно наменет (иако не целосно) за деца. Анимето Магичната принцеза Минки Момо е добиена од бајката Момотаро. Џек Зајпс потрошил многу години во преработување старите традиционални приказни да бидат пристапни за модерните читатели и нивните деца.

Современи приказни

Литература

Во современата литература, многу автори ја употребуват формата на бајките за разни намени, како што е испитувањето на човековата сосотјба од едноставната рамка што бајките ја даваат. Некои автори трагаат по рекреирање на чувството на фантазија во современи дискурси. Некои писатели пишуваат во форма на бајка за модерните проблеми; ова може да вклучува употребување на психолошки драми имплицитни во сторијата, како кога Робин Мекинли ја има прераскажано Магарешка кожа како новелата Еленска кожа, со нагласување на злоупотребата на таткото во приказната на својата ќерка. Поенкогаш, посебно во детската литература, бајките се прераскажуваат со фабула за да се постигне комичен ефект, како што е Смрдливиот човек-сирење од Џон Чиешка, и Бајките АСБО на Крис Пилбим. Вообичаен комичен мотиф е свет во кој сите бајки се случуваат, а карактерите се свесни за нивната улога во приказната, како во филмскиот серијал Шрек. Други автори можеби имаат специфични мотиви, како што се мултикултурни или феминистички реевалуации на предоминанто евро-центрични бајки доминирани од машки, што укажува на критика за постарите раскажувачи. Фигурата на дама во неволја е особено напаѓана од многу феминистички критичарки. Примери за обратен редослед на оваа појава има во The Paperbag Princess од Роберт Мунш, сликовница наменета за деца каде принцезата спасува принц, и во Крвавата одаја на Ангела Картер, каде се зборува за бројки бајки од гледна точка на жена. Една намена на жанрот се има појавено во журнал за воена технологија со име Defense AT&L, каде е објавен напис како бајка со наслов Оптимизирање на соодноси на би-модални сигнали/звуци. Напишана од Мајор Ден Ворд, приказната употребува самовила со име Гарбл која ги претставува прекините во комуникација меѓу операторите и развивачите на технологија. Написот на Ворд е влијаен од Џорџ Мекдоналд. Други забележливи лица кои употребиле бајки се и Оскар Вајлд, Жан Ингелов, Сара Колериџ, Кетрин Дејвис, А.С. Биат, Итало Калвино, Џејн Јолен, Тери Виндлинг, Доналд Бартелм, Роберт Кувер, Маргарет Атвуд, Кејт Бернхајмер, Еспидо Фреире, Танит Ли, Џејмс Турбер, Робин Мекили, Исак Басхевис Сингер, Кели Линк, Брус Холанд Роџерс, Дона Џо Наполи, Камерон Доки, Рики Дукорне, Роберт Блај, Гејл Карсон Левин, Кејти Фарис, Анет Мари Хајдер, Јаспер Форде и многу други. Можеби е тешко да се постави правило меѓу бајките и фантазиите кои употребуваат мотиви од бајки, или дури цели фабули, но обично се прави разлика, дури и во делата на еден единствен автор: Лилит и Фатнастес на Џорџ Мекдоналд се сметаат за фантазии, додека Лесната принцеза, Златниот клуч и Мудрата жена обично се нарекуваат бајки. Најзабележливата разлика е дека бајковидните фатназии, како и сите фантазии, употребуваат новелистички пишувачки конвенции на проза, карактеризација или амбиент.

Филмови

Бајките се драматично „екранизирани“; постојат податоци за ова во commedia dell’arte и подоцна во пантомима. Со појавувањето на кинематографијата, таквите приказни значело дека може да се презентираат на поверојатен начин, со употребата на специјални ефекти и анимација; Дизниевиот цртан Снежана и седумте џуџиња во 1937 бил првенец за бајките, и всушност, генерално бил фантазија. Влијанието на Дизни помогнало да се утврди овој жанр како детски жанр, и е обвинувано симплификацијата на крајовите на бајките во ситуации каде се се претвора во добро, спротивно на болката и патењето – и понекогаш среќните краеви – што ги има во многу народни бајки. Многу екранизирани бајки се главно правени за деца, од подоцнежните дела на Дизни до прераскажувањето на Убавата Василица од Александар Ру, првиот советски филм кој употребил руска народна приказна во големо-буџетен филм. Останатите ги употребувале конвенциите на бајките за да создадат приказни со чувство релевантно за посовремен живот, како во Лавиринт, Мојот сосед Тоторо, филмовите на Мајкл Оцелот, и Среќно засекогаш. Други дела прераскажуваат познати бајки на помрачен, пострашен или психолошки начин, главно насочен кон возрасните. Значајни примери се Убавицата и ѕверот на Жан Кокто и Волчја глутница, базирани на прераскажувањето на Црвенкапа од Ангела Картер. На сличен начин, Принцезата Мононоке, Лавиринтот на панот, Суспириа и Спајк даваат нови приказни во овој жанр за разлика од мотивите во бајките и фолклорот. Во смешните и анимираните ТВ серии Сендмен, Револуционерката Утена, Принцеза Туту, Басни и MÄR се наоѓаат елементи на бајки во различни аспекти, но попрецизно може да се категоризираат како бајки-фантазии, поради дефинитивните локации и карактерите за кои е потребно подолго раскажување. Помодерна екранизирана бајка би била Le Notti Bianche на Лукино Висконти, во која глуми Марчело Мастројани пред да стане ѕвезда. Вклучени се многу романтични конвенции од бајките, а сепак се случува во пост-воена Италија и завршува реално.

Мотиви

Ако се споредат бајките, може да се открие дека голем број од нив делат исти особини. Две највлијателните класификации се оние на Анти Арне, ревизирани од Стит Томпсон во системот за класификација Арне-Томпсон, и Морфологија на народните приказни на Владимир Проп. Овој систем ги групиа бајките и народните приказни според нивната целокупна фабула. Одбрани се вообичаени препознатливи особини за да се одреди кои приказни да се групираат заедно. Според тоа голем дел зависи од кои особини се сметаат за одлучни. На пример, приказните како Пепелашка – во која осудуваната хероина, со помош на самовилата-кума или сличен магичен помошник, посетува настан на кој ја чека љубовта од принц и е идентификувана како вистинската невеста – се класифицирани како тип 510, осудувана хероина. Некои такви приказни се Извонредната бреза, Кејти Дрвенанаметка, Приказната за Там и Кам, Је Џиан, Кеп О’Рушес, Мачја кожа, Убава, кафена и треперлива, Алериура. Со понатамошна анализа на приказните, се покажува дека во Пепелашка, Извонредната бреза, Приказната за Там и Кам и Је Џиан хероината е осудувана од нејзината маќеа и не добива дозвола да оди на бал или на друг настан, а во Убава, кафена и треперлива од нејзините сестри и други женски ликови, и овие се групирани во 510А; Кеп О’Рушес, Мачја кожа, и Алериура хероината е отерана од дома од претпазливоста на нејзиниот татко и мора да работи во некоја друга кујна, и овие се групирани како 510Б. Но, во Кејти Дрвенанаметка таа е отерана од дома од претпазливоста на нејзината маќеа и мора да служи во друга кујна. Со оглед дека овие особини се вообичаени за 510, Кејти Дрвенанаметка е класифицирана како 510А, бидејќи непријателот е маќеата. Системот има свои слабости поради тешкотијата да не може да ги класифицира под-деловите на еден мотив од приказна. Рапнуцел е тип 310 (мома во кула), но започнува со дете од кое се бара во возврат за украдена храна, како Падоки; но Падоки не е приказна со мома во кула, додека Принцот канаринец, која започнува со љубоморна маќеа е таква.

Морфологија

Владимир Проп проучувал колекција руски бајки, но неговата анализа станала корисна за приказните од други земји. Откако ја искритикувал анализата од типот Арне-Томпсон, поради тоа што таа игнорира кои мотиви се наоѓаат во приказните, и бидејќи употребените мотиви не се јасно разликувани, тој ги изанализирал приказните и функцијата што ја има секој карактер и дејствијата од тие функции, и заклучил дека една приказна е составена од триесет и еден елемент и осум видови ликови. Иако елементите не биле потребни за сите приказни, кога се појавувале, тоа го правеле во различен редослед. Еден таков елемент е донаторот кој му дава на херојот магична помош, честопати откако прво ќе го истестира. Во Златната птица, лисицата која зборува го тестира херојот со тоа што го предупредува да не влезе во една кафеана, и откако ќе успее, му помага да го пронајде предметот што тој го бара; во Момчето кое цртало мачки, попот го советува херојот седи во мали места навечер, за да се заштити од зол дух; во Пепелашка, кумата и дава на Пепелашка фустан со кој треба да оди на балот, како и во Бањанг Путих Бањанг Мера и во Извонредната бреза; во Лисицата-сестра, будистички монах им дава на браќата магични шишиња кои ќе ги штитат од духови. Улогите знаат да бидат и посложени. Во Господин Симигдали, сонцето, месечината и ѕвездите и даваат на хеорината магичен подарок. Карактерите кои не се секогаш донаторот, може да се причинат како донатор. Во Кало и гоблините, непријателите гоблини исто така и даваат на хеорината подароци, бидејќи се измамени; во Шипеитаро, злите мачки ги откриваат тајните пред херојот, со што му даваат начин како да ги порази. Други бајки, како што е Приказната за момчето кое тргна да научи што е страв, немаат донатор.

Интерпретации

Голем број приказни се протолкувани како значајни. Една митолошка интерпретација тврди дека голем број бајки, вклучувајќи ги Ивица и Марица, Заспаната убавица и Кралот на жабите, се соларни митови; овој начин на интерпретација е помалку популарен сега. Многу од нив се подложувани и на Фројдовски, Јунговски и психоанализи, но ниту еден начин на толкување не е се утврдил дефинитивно. Честопати се критикувани специфични анализи, бидејќи придаваат голема важност на мотивите кои не се битни за приказната; ова честопати потекнува од третирање на еден пример за бајка како дефинтиивен текст, каде приказната е раскажувана и прераскажувана на многу варијации. Други фолклористи ги интерпретираат приказните како историски документи. Голем број германски фолклористи, верувајќи дека приказните се зачувани уште од древни времиња, ги употребувале приказните на Гримови за да објасна древни обичаи. Други фолклористи историски го објаснуваат ликот на лоша маќеа: голем број жени умирале при пораѓање, нивните сопрузи се преженувале и маќеите се натпреварувале со децата од претходниот брак за ресурсите.