Волкот и седумте јариња

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Волкот ги јаде јарињата

„Волкот и седумте јариња“ (гер. Der Wolf und die sieben Geißlein) — басна собрана од браќата Грим, поставена како бајка број 5 во нивната збирка.[1]

Басната[уреди]

Мајката коза еден ден излегува во шумата, но ги предупредува јарињата да се пазат од Лошиот Волк, кој може да дојде преравајќи се дека е козата и да ги изеде. Ги советува дека неа ќе ја познаат по белите нозе и милозвучниот глас. По некое време доаѓа волкот на вратата, преправајќи се дека нивната мајка и сака да влезе. Тие му велат дека гласот му е груб, додека мајчиниот е мил. Потоа волкот оди и јаде парче креда за да му се омекне гласот. Потоа се враќа, но јарињата му велат дека шепите му се црни, додека мајчините се бели. Потоа волкот оди кај воденичарот и си ги обелува шепите со брашно. Потоа доаѓа на вратата повторно и јарињата го пуштаат внатре. Волкот ја превртува цела куќа и наоѓа шест јариња и ги голта цели, додека седмото се скрило во часовникот, па волкот не успеал да го пронајде.

Мајката се враќа и го гледа нередот. Најмалото јаре излегува и кажува што се случило. Потоа таа оди надвор и го наоѓа волкот како спие, и како нешто мрда во неговиот стомак. Потоа таа му го распарува стомакот, и шесте јариња изглегуваат живи. Потоа таа става камења во стомакот на волкот и го зашива. Кога се буди, волкот е жеден, па оди да се напие вода. Бидејќи се тешки, камењата го повлекуваат во вода и тој се удавува.

Поврзано[уреди]

Наводи[уреди]

  1. Јакоб и Вилхелм Грим, Домашни приказни „Волкот и седумте јариња“ (англиски)

Надворешни врски[уреди]