Белушино

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Белушино
Белушино is located in Македонија
Белушино
Местоположба на Белушино во Македонија
Општина Крушево
Население 64 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 16003
Белушино на општинската карта
Белушино во Општина Крушево.svg

Атарот на Белушино во рамките на општината
Commons-logo.svg Белушино на Ризницата

Белушино — село во Општина Крушево, на север од градот Крушево.

Географија и местоположба[уреди | уреди извор]

Историја[уреди | уреди извор]

Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) и имало 19 семејства и 2 неженети, сите христијани.[1]

Во XIX век селото е дел од Крушевската нахија во Прилепската каза во Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година, селото Белушино имало 300 жители, сите Албанци.[2]

Според пописот од 2002 година селото има 64 жители, 62 Албанци и 2 Турци.[3]

Население во минатото
ГодинаНас.±%
1948251—    
1953275+9.6%
1961193−29.8%
1971135−30.1%
ГодинаНас.±%
1981127−5.9%
199181−36.2%
199472−11.1%
200264−11.1%

На табелата е прикажан преглед на населението во сите пописни години:[4]

Година 1900 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 300[2] 251 275 193 135 127 81 72 64

Родови[уреди | уреди извор]

Белушино денес е албанско село, додека во минатото во селото имало и Македонци.

Според истражувањата од 1951-1957 родови во селото се:

  • Македонски: Димовци (1 к.), Коцевци (1 к.) и Калевци (1 к.) тие биле староседелци. Биле многу сиромашни, зашто сета плодна земја ја зеле Албанците.
  • Албански: Асановци (10 к.), Ајровци (9 к.), Ризмановци (5 к.) и Куртишовци (9 к.). Првите три рода потекнуваат од ист предок. Сите наведени родови се доселени од областа Матија во северна Албанија; Фетаовци (1 к.) доселени се во 1913 година од раселеното село С'лп, кое постоело кај Цер и Црско, подалечно потекло од северна Албанија; Тафо (1 к.) доселени се од селото Дреново, Порече; Еминовци (1 к.) доселени се од селото Десово; Синановци (1 к.) доселени се од некое околно село, подалечно потекло од северна Албанија.[5]

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 1208 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.[6]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 92 гласачи.[7]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Од Македонците има многу иселеници. Од Коцевци иселеници има во Арилево, Прилеп и во Софија. Од Димовци во Прилеп, Лениште и во Пуста Река. Од Калевци во Крушево и во Прилеп.[5]

Од Албанците иселеници има во. Прилеп, Битола и во Турција.[5]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Турски документи за историјата на македонскиот народ кн.4, Методија Соколоски, д-р Александар Стојановски, Скопје, 1971, стр.56
  2. 2,0 2,1 Кѫнчовъ, Василъ. Македония. Етнография и статистика. София, Българското книжовно дружество, 1900. ISBN 954430424X. с. 247.
  3. „Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година)“. Државен завод за статистика.
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  5. 5,0 5,1 5,2 Трифуноски, Јован (1998). Битолско-Прилепска Котлина. Белград.
  6. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  7. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  8. Мозаиците од штоф на Велко Николов, Музеј на Македонија, Скопје, 2014.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]