Пресил

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Пресил
Пресил is located in Македонија
Пресил
Местоположба на Пресил во Македонија
Координати 41°17′44″N 21°18′48″E / 41.29556° N; 21.31333° E / 41.29556; 21.31333Координати: 41°17′44″N 21°18′48″E / 41.29556° N; 21.31333° E / 41.29556; 21.31333
Општина Крушево
Население 444 жит.
(поп. 2002)
Пресил на општинската карта
Пресил во Општина Крушево.svg

Атарот на Пресил во рамките на општината
Commons-logo.svg Пресил на Ризницата

Пресил — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Историja[уреди | уреди извор]

Во XIX век селото е дел од Битолската каза во Отоманското Царство.

Стопанство[уреди | уреди извор]

Демографија[уреди | уреди извор]

Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К'нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година, селото Пресил имало 320 жители, сите Албанци.[1]

Според последниот попис од 2002 година, во Пресил живеат 444 жители и претставува средна по големина населба.[2]

Од 1953 година, селото бележи континуирано намалување на населението, а во поглед етничкиот состав е интересно што во 1961, мнозинска заедница биле Македонците, во пописните 1953, 1971,1981 и 1991 години мнозинство биле Турците, а во 1994 и 2002 пак, мнозинството го преземаат Албанците.

На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:[3]

Година Македонци Албанци Турци Роми Власи Срби Бошњаци Ост. Вкупно
1948 696
1953 111 12 655 6 784
1961 394 336 3 12 745
1971 270 12 293 2 2 579
1981 147 34 259 3 113 556
1991 59 127 273 62 521
1994 37 323 121 481
2002 23 392 29 444

Родови[уреди | уреди извор]

Пресил е мешано македонско-албанско село, Македонците се православни, додека Албанците муслимани. Сите родови во селото се доселенички. Некогаш ова село било чисто македонско, но како почнале Албанци да го населуваат Македонците почнале да се иселуваат. Па така во околните села постојат многу македонски родови со потекло од Пресил.

Албански родови во селото се:

  • Доселеници: Рапајчевци (8 к.), први доселеници, доселени се на почетокот на XIX век од Горенци кај Дебар, основачот на родот имал жена православна; Журевци (9 к.), потекнуваат од браќата Исмаил и Фејзо, го знаат следното родословие: Мемет (жив на 70 г. во 1951 година) Мерсим-Синан-Исмаил кој се доселил од Жура во Албанија; Хасај (6 к.), доселени се од Хас во Албанија; Тафај (4 к.), доселени се од околината на Долен Дебар; Беќировци (9 к.), Ризмановци (6 к.), Рушитовци (6 к.), Суљовци (4 к.), Демировци (3 к.), Дудуковци (3 к.), Џаферовци (4 к.), Зеќировци (3 к.), Бубевци (2 к.), Спаиовци (2 к.), Ољај (2 к.), Суљчевци (2 к.), сите овие родови се доселени со непозната старина.

Македонски родови во селото се:

Општествени установи[уреди | уреди извор]

Самоуправа и политика[уреди | уреди извор]

Изборно место[уреди | уреди извор]

Во селото постои изборното место бр. 1195 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.[5]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 384 гласачи.[6]

Културни и природни знаменитости[уреди | уреди извор]

Археолошки наоѓалишта[7]

Редовни настани[уреди | уреди извор]

Личности[уреди | уреди извор]

Култура и спорт[уреди | уреди извор]

Во јули 2018 година е оформен фудбалски клуб Влазними Јуниор.

Иселеништво[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. http://www.promacedonia.org/vk/vk_2_36.htm
  2. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  3. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  4. Трифуноски, Јован (1998). Битољско-прилепска котлина. Белград: САНУ. стр. 316.
  5. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  6. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  7. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 978-9989-101-06-9

Надворешни врски[уреди | уреди извор]