В’лково

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
В’лково
Вълково
В’лково is located in Бугарија
В’лково
В’лково
Местоположба во областа
В’лково is located in Пиринска Македонија
В’лково
Местоположба на В’лково во Општина Свети Врач и Благоевградската област
Координати: 41°35′N 23°13′E / 41.583° N; 23.217° E / 41.583; 23.217Координати: 41°35′N 23°13′E / 41.583° N; 23.217° E / 41.583; 23.217
ЗемјаБугарија
ОбластБлагоевградска област
ОпштинаСвети Врач
Површина
 • Вкупна3.844 км2 (1,484 ми2)
Надм. вис.&1000000000000008500000085 м
Население (2015)
 • Вкупно396
 • Густина0.10/км2 (0.27/ми2)
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.2807
Повик. бр.074324

В’лковосело во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

Географиja и местоположба[уреди | уреди извор]

Селото В’лково се наоѓа на 8 километри ZAPADNO од Свети Врач, во подножјето на Малешевска планина. Селото се наоѓа на надморска висина од 85 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 3.844 км2.

Историja[уреди | уреди извор]

Османлиско Царство[уреди | уреди извор]

Во текот на 19 век, селото било село населено со турско население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, Вексeн (Vëksen) е наведено како село со 16 семејства и 39 Турци[1]. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 190 Турци 40 Македонци[2][3].

Бугарија[уреди | уреди извор]

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија, а муслиманското население ги напуштило своите домови. Селото било населено во 1921 година од страна на бегалци и раселени лица од Егејска Македонија и од другите делови на земјата.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 144 – 145..
  2. Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  3. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 187.