Хусто Хорхе Падрон

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Златен венец.svg Хусто Хорхе Падрон
Padron.jpg
Роден(а) 1 октомври 1943
Шпанија Лас Палмас, Шпанија
Занимање поет

Хусто Хорхе Падрон (шпан. Justo Jorge Padrón) (роден на (1 октомври 1943) e шпански поет, еден од најпреведуваните шпански поети од втората половина на дваесеттиот век [1].

Живот[уреди]

Роден е во Лас Палмас на Канарските острови, на 1 октомври 1943 година. Студира право, философија и литература во Барселона, по што седум години работи како адвокат. Сепак желбата да стане поет надвладува во него и во 1974 година Падрон целосно ѝ се посветува на литературата. Дел од својот живот го минува на Скандинавскиот полуостров, каде се запознава со тамошната литература и станува голем толкувач на истата во тамошните земји. Долги години е директор и главен уредник на меѓународното списание за поезија „Еквиваленсиас“, во кое на три јазици (шпански, англиски и јазикот на оригиналот) се претставуваат истакнати современи поети од сите континентни. Денес живее и твори во Мадрид. Значајно време поминува на Лас Палмас и во родената земја на неговата сопруга, Македонија.

Творештво[уреди]

Има напишано дваесетина збирки поезија, главно во духот на лириката на Хуан Рамон Хименес и поетите од Генерацијата '27. Неговите дела се преведени на триесетина јазици и се читаат во повеќе од 57 земји. Во најголем дел од нив популарноста на Падрон е толку голема што тој се здобива со дваестина награди; меѓу нив се и почесната награда Fastenrath доделена од Шпанската академија и меѓународната награда на Шведската академија. Во 1990 година, Хусто Хорхе Падрон го добива и Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.

Поезијата на Падрон се карактеризира со употреба на изненадувачки метафори и оригинална фантазија. Во неа шпанскиот јазик добива една нова перспектива, а силината на поетската визија се поистоветува со имагинацијата и самата философија на песната. Најчести мотиви кои се забележуваат во неговото творештво се носталгијата по детството, современоста на љубовта и убавината, радоста на животот и светот, како и возвишеноста на создавањето.[1]

Значајни дела[уреди]

  • Los oscuros fuegos („Темните огнови“, 1971)
  • Mar de la noche („Море на ноќта“, 1973)
  • Los círculos del infierno („Круговите на пеколот“, 1976)
  • El abedul en Hamas („Бреза во пламен“, 1978)
  • La visita del mar („Посетата на морето“, 1984)
  • Sólo muere la mano que te escribe („Умира сал раката што ти пишува“, 1989)
  • Los rostros escuchados („Лицата што ги слушам“, 1989)
  • Resplandor del odio („Сјајот на омразата“, 1993)
  • Manantial de las presencias („Изворот на присутноста“, 1994)
  • Oasis de un cosmos („Оазата на еден космос'“', 1994)
  • Ascuas del nadir („Искрите на надир“, 1995)

Белешки[уреди]

  1. 1,0 1,1 Матеја Матевски, Десет века на шпанската поезија, МАНУ, Скопје, 2004, стр. 514-515.

Надворешни врски[уреди]