Хусто Хорхе Падрон
| 180px | |
| Роден(а) | 1 октомври 1943 |
|---|---|
| Занимање | поет |
|
Влијанија од
|
|
Хусто Хорхе Падрон (шпан. Justo Jorge Padrón) (роден на (1 октомври 1943) e шпански поет, еден од најпреведуваните шпански поети од втората половина на дваесеттиот век [1].
Содржина |
Живот [уреди]
Роден е во Лас Палмас на Канарските острови, на 1 октомври 1943 година. Студира право, философија и литература во Барселона, по што седум години работи како адвокат. Сепак желбата да стане поет надвладува во него и во 1974 година Падрон целосно ѝ се посветува на литературата. Дел од својот живот го минува на Скандинавскиот полуостров, каде се запознава со тамошната литература и станува голем толкувач на истата во тамошните земји. Долги години е директор и главен уредник на меѓународното списание за поезија „Еквиваленсиас“, во кое на три јазици (шпански, англиски и јазикот на оригиналот) се претставуваат истакнати современи поети од сите континентни. Денес живее и твори во Мадрид. Значајно време поминува на Лас Палмас и во родената земја на неговата сопруга, Македонија.
Творештво [уреди]
Има напишано дваесетина збирки поезија, главно во духот на лириката на Хуан Рамон Хименес и поетите од Генерацијата '27. Неговите дела се преведени на триесетина јазици и се читаат во повеќе од 57 земји. Во најголем дел од нив популарноста на Падрон е толку голема што тој се здобива со дваестина награди; меѓу нив се и почесната награда Fastenrath доделена од Шпанската академија и меѓународната награда на Шведската академија. Во 1990 година, Хусто Хорхе Падрон го добива и Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.
Поезијата на Падрон се карактеризира со употреба на изненадувачки метафори и оригинална фантазија. Во неа шпанскиот јазик добива една нова перспектива, а силината на поетската визија се поистоветува со имагинацијата и самата философија на песната. Најчести мотиви кои се забележуваат во неговото творештво се носталгијата по детството, современоста на љубовта и убавината, радоста на животот и светот, како и возвишеноста на создавањето.[1]
Значајни дела [уреди]
- Los oscuros fuegos („Темните огнови“, 1971)
- Mar de la noche („Море на ноќта“, 1973)
- Los círculos del infierno („Круговите на пеколот“, 1976)
- El abedul en Hamas („Бреза во пламен“, 1978)
- La visita del mar („Посетата на морето“, 1984)
- Sólo muere la mano que te escribe („Умира сал раката што ти пишува“, 1989)
- Los rostros escuchados („Лицата што ги слушам“, 1989)
- Resplandor del odio („Сјајот на омразата“, 1993)
- Manantial de las presencias („Изворот на присутноста“, 1994)
- Oasis de un cosmos („Оазата на еден космос'“', 1994)
- Ascuas del nadir („Искрите на надир“, 1995)
Белешки [уреди]
- ↑ 1,0 1,1 Матеја Матевски, Десет века на шпанската поезија, МАНУ, Скопје, 2004, стр. 514-515.
Надворешни врски [уреди]
- Песни и биографија на Падрон. (шпански)
- Биографија на Падрон. (германски)
|
||||||||||
