Хусто Хорхе Падрон

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Златен венец.svg Хусто Хорхе Падрон
180px
Роден(а) 1 октомври 1943
Шпанија Лас Палмас, Шпанија
Занимање поет

Хусто Хорхе Падрон (шпан. Justo Jorge Padrón) (роден на (1 октомври 1943) e шпански поет, еден од најпреведуваните шпански поети од втората половина на дваесеттиот век [1].

Живот[уреди]

Роден е 1943 година во Лас Палмас де Гран Канарија, на Канарските острови, во Шпанија. Ги завршува своите студии по право, филозофија и книжевност на универзитетот во Барселона, проширувајќи ги понатаму истите во Париз, Стокхолм и Осло. По осумгодишното работење како адвокат во својот роден град целосно ѝ се посветува на поезијата. Тој е генерален секретар на шпанскиот ПЕН клуб од 1983 до 1993 година, основач и главен уредник на меѓународното повеќејазично списание за поезија „Екиваленсијас“ од 1982 до 1994 година и директор на Меѓународниот фестивал за поезија во Лас Палмас де Гран Канарија од 1992 до 2002 година. Беше претседател и организатор на шестиот светски конгрес на поетите што се одржа во Мадрид во 1982 година. Висенте Алејксандре го назначи да ја прими неговата Нобелова награда за литература во 1977 год. и да го претставува на сите свечености подготвени во негова чест. Тој е несомнено шпански поет со најголемо меѓународно признание во последните децении. Неговата поезија е преведена на четириесет и четири јазици, а објавени му се стотина книги на странски јазици. Добитник е на триесетина меѓународни награди и признанија меѓу кои: Меѓународната награда на шведската академија, 1972 год.; наградата Меѓународен бард на Меѓународното здружение на современи поети, Мелбурн, Австралија, 1981 год.; Меѓународната награда на Мадрас, Индија, 1982 год.; Златниот медал на кинеската култура, 1983 год.; Европската награда за книжевност, Југославија, 1986 год.; Големата меѓународна награда за литература на Софија, Бугарија, 1988 год.; Двократен добитник на наградата “Нова Македонија” за најдобра песна на СВП, Скопје, Македонија, 1989 год. и 2002 год.; Златен венец на Струшките вечери на поезијата, Македонија, 1990 год.; Меѓународната награда „Блез Сендрар“, Швајцарија, 1994 год.; Меѓународната награда „Никита Станеску“, Романија, 1996 год.; Меѓународната награда на градот Трст, Италија, 1999 год.; Меѓународната награда „Леополд Седар Сенгор“, Дакар, Сенегал, 2003 год.; Наградата на 9-от Меѓународен саем на книгата во Лима; Перу, 2004 год.; Наградата „Златно класје“ на Меѓународниот поетски фестивал во Трухиљо, Перу, 2008 год. Од шпанските награди можат да се спомнат: Наградата Боскан, 1972 год., за неговата книга „Морето на ноќта“; Наградата Фастенрат на шпанската кралска академија, 1977 год., за книгата „Круговите на пеколот“ (преведена веќе на 25 јазици); Националната награда на Друштвото на писателите и артистите на Шпанија, 1985 год., за најдобра книга на годината за стихозбирката „Посетата на морето“; Наградата на „Канаријас“ за литература, 1997 год., за целокупното поетско творештво; Наградата Аула за поезија на Универзитетот од Барселона, 1998 год., за книгата „Морници“; Меѓународната награда за љубовна поезија, Мајорка, 2002 год. и други. Именуван е за почесен доктор на Светската академија за култура и уметност, 1983 год.; на универзитетот Рикардо Палма од Лима, 2001 год., на Националниот универзитет 2003 год. и на универзитетот Сезар Ваљехо, 2008 год., обата од Трухиљо, Перу; на Универзитетот од Валпараисо, Чиле, 2005 год., како и на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ од Скопје, Македонија 2005 год. Дописен член на академијата Маларме од Париз, 1983 год., на Северноамериканската академија за шпански јазик од Њујорк, 1986 год.; на Македонската академија на науките и уметностите, 2003 год. и на Перуанската академија за шпански јазик, Лима, Перу, 2005 год. Прогласен е за Заслужен професор на универзитетот од Валпараисо, Чиле, 2004 год.; Омилен син на Лас Палмас де Гран Канарија, неговиот роден град, 1995 год.; Почесен граѓанин на градот Лувен, Белгија, 1982 год.; на градот Струга, Македонија, 1998 год. и на градот Жоал, Сенегал, 2003 год. Издавачката куќа Лумен од Барселона во 2000 година го објави неговото целокупно поетско творештво во еден том, под наслов „Сеќавањето за огнот“, во кој се застапени 20 стихозбирки, од кои 16 беа објавени, а 4 необјавени книги. Во 2005 год. беше објавена неговата книга „Хесперида“, епопеја за Канарските острови, во најпрестижната издавачка куќа за поезија, „Висор“ од Мадрид, која беше извонредно примена од страна на критиката и читателите, а неодамна излезе од печат и вториот том на оваа епопеја, „Хесперида 2“, кај истиот издавач во Мадрид.

Творештво[уреди]

Има напишано дваесетина збирки поезија, главно во духот на лириката на Хуан Рамон Хименес и поетите од Генерацијата '27. Неговите дела се преведени на триесетина јазици и се читаат во повеќе од 57 земји. Во најголем дел од нив популарноста на Падрон е толку голема што тој се здобива со дваестина награди; меѓу нив се и почесната награда Fastenrath доделена од Шпанската академија и меѓународната награда на Шведската академија. Во 1990 година, Хусто Хорхе Падрон го добива и Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.

Поезијата на Падрон се карактеризира со употреба на изненадувачки метафори и оригинална фантазија. Во неа шпанскиот јазик добива една нова перспектива, а силината на поетската визија се поистоветува со имагинацијата и самата философија на песната. Најчести мотиви кои се забележуваат во неговото творештво се носталгијата по детството, современоста на љубовта и убавината, радоста на животот и светот, како и возвишеноста на создавањето.[1]

Значајни дела[уреди]

* Темните огнови (Изд. Ријалп, Мадрид, 1971)
* Морето на ноќта (Изд. Каталонски институт за шпанска култура, Барселона,1973)
* Круговите на пеколот (Изд. Пласа и Ханес, Барселона, 1976)
* Бреза во пламен (Изд. Хиспамерика, Здружени мексикански издавачи, Сан Себастијан и Мексико, 1978)
* Отеснита (Изд. Прометео, Валенција, 1979)
* Посетата на морето (Изд. Аустрал, Еспаса Калпе, Мадрид, 1984)
* Даровите на земјата (Изд. Аустрал, Еспаса  Калпе, Мадрид, 1984)
* Умира сал раката што ти пишува (Изд. Аустрал, Еспаса Калпе, Мадрид, 1989)
* Лицата што ги слушам (Изд. Аустрал, Еспаса Калпе, Мадрид, 1989)
* Сјајот на омразата (Изд. Аустрал, Еспаса Калпе, Мадрид, 1993)
* Изворот на присуствата (Изд. Регионален одбор, Гвадалахара, 1994)
* Оазата на еден космос (Изд. Либертаријас, Мадрид, 1994)
* Жарта на надирот (Изд. Општина на град Лас Палмас, 1995)
* Напишано врз водата (Изд. Сан Борондон, Канарски музеј, Лас Палмас, 1996)
* Шум на кошмарот (Изд. Општина на град Лас Палмас, 1996)     
* Морници (Изд. Лумен, Барселона, 1999)
* Оган во дијамантот (сонети. Изд. Лумен, Барцелона, 2000)
* Шумата Неми (Изд. Лумен, Барселона, 2000)
* Семеен пламен (Изд. Лумен, Барселона, 2000)
* Траги во заграда (Изд. Лумен, Барселона, 2000)
* Елегија за Хусто Хорхе Агијар (Изд.”Каха Сур Публикасионес”, Колекција “Лос Куадернос де Сандуа”, Кордоба, Шпанија, 2002)
* Хесперида – Епопеја за Канарските острови (Изд. “Визор”, Мадрид, Шпанија, 2005)
* Хесперида 2 – Колумбовиот подвиг - Епопеја за Канарските острови (Изд. “Визор”, Мадрид, Шпанија, 2008)

Белешки[уреди]

  1. 1,0 1,1 Матеја Матевски, Десет века на шпанската поезија, МАНУ, Скопје, 2004, стр. 514-515.

Надворешни врски[уреди]